Accessibility links

გაამართლა თუ არა ''ნდობის ტელეფონმა''


7 მაისი საპენსიო ფონდის “ნდობის ტელეფონის” დაბადების დღეა. “ნდობის ტელეფონის´შექმნის იდეა ფონდში გასული წლის მარტში გაჩნდა.

თავდაპირველად მისი ფუნქციები საინფორმაციო-სატელეფონო სამსახურით შემოიფარგლებოდა, მაგრამ დროთა განმავლობაში ეს ფუნქცია გაფართოვდა და ამჯერად“ნდობის ტელეფონზე” პენსიონერები თანადგომისა და თანაგრძნობის იმედითაც რეკავენ.

გაამართლა თუ არა საპენსიო ფონდის “ნდობის ტელეფონმა”?-შეკითხვა, რომელიც “ნდობის ტელეფონის” ერთი წლის იუბილეზე შეიძლება დაისვას, უპირველესად, სწორედ ასე უნდა ჟღერდეს.სოციალურად პასიურ საზოგადოებაში სოციალური ინტერაქტიურობის ნებისმიერი გამოვლინება სათანადოდ უნდა დაფასდეს და სწორედ ამიტომ ინტერესმოკლებული არ უნდა იყოს “ნდობის ტელეფონზე” ერთი წლის განმავლობაში შესული ზარების სტატისტიკა. გასული წლის მაისიდან მიმდინარე წლის აპრილის ჩათვლით, “ნდობის ტელეფონის” ოპერატორებმა სულ 5 988 პენსიონერის სატელეფონო ზარზე გასცეს პასუხი.ამ ზარებზე დაყრდნობით, გამოვლენილ იქნა 138 დარღვევა და, შესაბამისად, მოგვარებულ იქნა სხვადასხვა სახისა და სიმძიმის 128 პრობლემური საკითხი. ასე რომ, შეკითხვა - გაამართლა თუ არა “ნდობის ტელეფონმა”- ასეც შეიძლება დაისვას:“ ბევრია თუ ცოტა 5 988 ზარი? სხვათა შორის, როგორც ირკვევა, ამ ზარების დიდი უმრავლესობა, 91% , თბილისელ პენსიონერებზე მოდის. მათგან, ასევე დიდმა უმრავლესობამ, თითქმის სამი ათასმა ადამიანმა, “ნდობის ტელეფონის” ნომერი საპენსიო უზრუნველყოფის მიმდინარე საკითხების გასარკვევად აკრიფა, ზარების სიმრავლით მეორე ადგილზეა სოციალური დახმარება და მასთან დაკავშირებული პრობლემები, მესამეზე - პენსიების დავალიანება, მომდევნო ადგილებზე, რიგისდა მიხედვით, - პენსიონერთა რეგისტრაცია, სოციალური რეფორმა, ელექტროენერგია, გაზი, რადიო, ტელეფონი, შეღავათები, სამართალდარღვევები და, ბოლოს, რაც არ უნდა მოულოდნელი იყოს, პოლიტიკა. ეს, ალბათ, “ნდობისა ” და პოლიტიკის ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავებულობის გამო, თორემ, სხვა მხრივ, ქართულ საზოგადოებაში პენსიონერები მაინცდამაინც აპოლიტიკურ ხალხად არ არის ცნობილი.
“ნდობის ტელეფონზე” შესული ზარების კლასიფიკაციის მიხედვით, თბილისში ყველაზე აქტიურნი არიან: ვაკის, საბურთალოსა და გლდანის რაიონებში მცხოვრები პენსიონერები, თბილისის გარეთ კი -წყალტუბოელი, ზუგდიდელი და გურჯაანელი პენსიონერები. ზარების 35% საინფორმაციო ხასიათისაა, 47% - სოციალური, 7% კი - ყოფითი. “ნდობის ტელეფონის” ერთი საანგარიშო წლის განმავლობაში ყველაზე მტკივნეულ პრობლემად კვლავ გასული წლების საპენსიო დავალიანებების გაცემა და პენსიების დარიგების პროცესში ხარვეზების აღმოფხვრა რჩებოდა. იყო ზარები კონკრეტული საპენსიო საქმეებისა და უწყისების წარმოებისას არსებული დარღვევების შესახებ, იყო პრეტენზიები ფოსტის კონკრეტული განყოფილებების მიმართ და ასე შემდეგ. სატელეფონო ზარებით წამოჭრილი პრობლემების 85% -ის გარკვევა და რეაგირება “ნდობის ტელეფონის” ოპერატორთა მიერ ხორციელდებოდა, ხოლო ის დარღვევები, რომლებიც მათ კომპეტენციას სცილდებოდა, რეაგირებისათვის ფონდის კონტროლისა და რეგიონულ სამსახურებს გადაეცემოდათ.

როგორც ზემოთაც აღვნიშნეთ, ერთი წლის წინ, მაშინ, როცა საქართველოს მოსახლეობის საპენსიო უზრუნველყოფაში, დავალიანებებისა თუ გაფლანგვების მრავალწლიანი პრაქტიკის პარალელურად, პენსიონერთა სოციალური აქტივობის ზრდა ანგარიშგასაწევ საფრთხედ ტრანსფორმირდებოდა, “ნდობის ტელეფონს” საინფორმაციო ოპერატიული ფუნქცია დაეკისრა. თავისი კლასიკური სახე კი “ნდობის ტელეფონმა” მოგვიანებით შეიძინა, როცა მოხუცებმა ამ ტელეფონის ნომრის აკრეფა, თანაგრძნობის მიღების იმედითაც დაიწყეს. ეს განსაკუთრებით ეხებათ მარტოხელა პენსიონერებს და ყველა მათ, ვისაც “ნდობის ტელეფონის” ოპერატორები სახელებით იცნობენ და მათთან არცთუ იშვიათად ფინჯან ჩაიზეც სტუმრობენ.
ასე რომ, 5 988 ზარი ერთ წელიწადში, ალბათ, ცოტა არ არის იქ, სადაც იმედგაცრუება სჭარბობს და სადაც კუთვნილ პენსიას, სულ რაღაც 14 ლარს, ზოგჯერ განუსაზღვრელი დროით აგვიანებენ. ეს იმის პასუხად, გაამართლა თუ არა საპენსიო ფონდის “ნდობის ტელეფონმა” თავისი არსებობის პირველი წლის განმავლობაში.
XS
SM
MD
LG