პრესა და ადამიანის უფლებები

ნარვააგვისტოვებს, ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობაზე საქართველოს გამომცემლობებს არც ისე პატარა ადგილი დაეჭირათ. გამომცემლობის თანამშორმლები ბლომად იყვნენ, არც საზღვარგარეთ მცხოვრები ქართველების ნაკლებობა იყო. მოდიოდა ხალხი, გერმანელები, არაგერმანელები, სხვათაშორის რუსებიც და თანაგრძნობას გამოხატავდნენ. ბევრს არ გველაპარაკებოდნენ, უფრო გვისმენდნენ, შემოგვცქეროდნენ, გვაკვირდებოდნენ. იქვე, რაღაც მიტინგის მსგავსიც კი გამართეს ჩვენმა ახლაგაზრდა მწერლებმა მაშინ; თუ არ ვცდები, კვირა დღე იყო. მიტინგი მიტინგად და ტკივილი ტკივილად, მაგრამ ამ ჩვენი ქართული სტენდების წინ გამოეკიდებინათ უშველებელი მონიტორი და მთელი დღის განმავლობაში რუსებთან ახლადგადახდილ ომს აჩვენებდნენ. კადრები საშინელი სანახავი იყო. ომის კადრების შემყურე ვერავის მოსთხოვ სილამაზეს და განსაკუთრებულ ესთეტიზმს, მით უმეტეს, თუ ეს დოკუმენტური კადრებია. თუმცა აქ ერთი, ძალიან მნიშვნელოვანი დეტალია გასაცნობიერებელი, საშინელება შეიძლება გადაიღო და აჩვენო, მაგრამ საშინელებაში არ უნდა ჩააგდო თვითონ მაყურებელი. ტრავმა არ უნდა მიაყენო მას. ეს წესია ასეთი და სულერთია, როგორ დავარქვამთ მას, დაწერილს, თუ დაუწერელს, წესს დაცვა სჭირდება. მწუხარების და ტკივილის გამოხატვასაც აქვს თავისი ფორმა, რაც უპირველეს ყოვლისა მთქმელისგან მოითხოვს შინაგანი ტაქტის გრძნობას, კულტურას.

ძალიან ვწუხვარ, რომ ამის თქმა მიწევს, მაგრამ, რახან მას შემდეგ არავის არაფერი უთქვამს ამის შესახებ, თანაც ეს ყოველივე თქვენი ამ გადაცემის სათქმელსაც ესადაგება, აქ უნდა ვთქვა; გასაგებია, რომ ესეც დროის და ომის დოკუმენტი იყო, მაგრამ არაა აუცილებელი, როცა ვინმეს ომზე მოუთხრობ, ფეხმოცილებული და აზმუვლებული ძროხები აჩვენო ახლო ხედში.

იქ, იმ დღეს, წიგნის ბაზრობაზე ქართულ სტენდებთან მოსული ადამიანები კითხვის და წიგნის მოყვარული ხალხი იყო, ანუ ვისთვისაც ეს მასალა იყო გათვლილი, უამკადრებოდაც მიხვდებოდა, რა საშინელება დატრიალდა იმ დღეებში ჩვენთან, საქართველოში.

ხშირად პაუზით, ნახევართქმით ხომ უფრო კოხტად ითქმის ტკივილზე (და სხვათაშორის მთქმელზეც), ვიდრე პირდაღებული ღრიალითა და მოთქმით.

მაპატიეთ, თუკი მაინცადამაინც ტაქტიანი არც ჩემი შენიშვნა გამოდგეს, მაგრამ, თუ ამგვარ შენიშვნას პირად ტრაგედიაგადახდილ კერძო პირს ვერ გავუბედავდი, აუცილებლად უნდა ეთქვას იმ ხალხს, რომელსაც მწერლობასთან, წიგნების გამოცემასთან, კულტურასთან აქვს საქმე და საზღვარგარეთ ქვეყანას წარადგენს.

ყველაფერში გეთანხმებით ბატონო ზვიად. სადაზღვეო კომპანიის რეკლამასთან დაკავშირებით კი შემიძლია ვთქვა რომ, იგივე წარმატებით შეგვიძზლია ავკრძალოთ თითქმის ყველა, ჰოლივუდის მიერ წარმოებული მძაფრსიუჟეტიანი კინოფილმის ტელე ჩვენება.

მაია ასათიანის გადაცემასთან დაკავშირებით.... ვინ უნდა დაიცვას არასრულწოვანის უფლებები, ჩემის აზრით ამ ბავშვის მეურვე ყველა შემთხვევაში სახემწიფო უნდა იყოს, სოციალური დაცვის მუშაკები,როგორც სახელმწიფო მოხელეები ამ შემთხვევაში უნდა ატარებდნენ შესაბამის რეგულირებებს, ამ მუშაკებს ეგრეთ წოდებულ social workers ამერიკაში მშობელზე დიდი უფლებებიც გააჩნიათ (ხშირად სადაოც)... თავად ტელევიზიებს, ამ შემთხვევაში პროფილის გადაცემას უნდა ყავდეს იურისტ- კონსულტანტები, ფსიქოლოგები (პრინციპში ასეთ რგოლად კვალიფიკაციის მიხედვით სოციუალური დაცვის მუშაკები გვევლინებიან ისევ დ ისევ ამერიკაში და მგონი ევროპაშიც), რომელთანაც წინასწარი შეთანხმების საფუძველზე, ჩვეულებრივი ბიუროკრატიული წესით (და არავითარ შემთხვევაში ამას ცენზურა არ ქვია, რადგან შესაძლო სასამართლო პროცესი გაცილებით სავალალო შედეგის მომტანი გახდეს, ვინემ დროებით მოპოვებული რეიტინგი) უნდა მოხდეს დასაშვები ფარგლების გააზრება სიუჯეტებში გაშუქებული ინფორმაციის შესაძლო სავალალო შედეგების შესახებ, როგორც პირადად ამ შემთხვევაში არასრულწლოვანის უფლებების დაცვის მიზნით, ასევე გადაცემის ინტერესების გათვალისწინებით და რა თქმა უნდა საბოლოოდ ყოველივე ეს რეგულაციაში უნდა მოდიოდეს კანონმდებლობასთან;
მგონია, რომ სოციალური მუშაკების დეფიციტი ყველა ინსტიტუტში და ინდუსტრიაში ქმნის ხვრელებს დაუცველობისათვის და შესაბამისად ძალადობის უფრო დახვეწილი ფორმით ვაქხანალიის საშუალებებს იძლევა.

პირველი არხი არ აკეთებს ანონსებს და თავშიც ქვა უხლიათ მაგრამ იქნებ აქ მაინც დააანონსოთ წითელი ზონა.
facebook აღარ მაქვს და საიდან გავიგო ინფორმაცია????????????

საქართველოში<სამწუხაროდ უმრავლესობა ჯურნალისტებისა არაპროფესიონალია და იმიტომაც არსებოს პროფილის მსგავსი გადაცემები

"მადონა მია":) გადაცემა "ამბობენიდან" ნაწყვეტმა საერთოდ დამცა...ძლივს გამოვედი დეპრესიიდან....მაგრამ დიდხანს ვინ გაგახარებს:(

ჟურნალ "შპიგელში" (Nr. 6 / 8.2.10) არის სტატია "Die Scheinheiligen. Die katholische Kirche und der Sex".
აი, ბმულიც http://www.spiegel.de/spiegel/0,1518,ausg-4661,00.html

ტერორისტები ჩვენს გვერდით. . .
იმდენად შეფარულია ყველა წამყვანის პიროვნება ან მორგებული ყველაფერზე რო ხშირ შემთხვევაში გიჭირს წინააღმდეგობის გაწევა. . სულში გიძვრებიან და მკვდრები არიან პასუხს ვერ გაგცემენ. . უფრო უარესი კითხვასაც ვერ დასვამ შთაბეჭდილება გექმნება რო მთელი სამყარო უნდა გადააბრუნო ან ვინმეს ცხოვრება უხეშად შელახო ,პერვერსიული იდილია დაარღვიოოო. . .
ბევრი ადამაინის გარშემო ცხოვვრობენ მკვლელები, აფერისტები, ქურდები(ქურდები ანუ ვინც იპარავს) და ამას ქართული საზოგადოება ინახავს. . ალბათ ჯერ სადღაც შორს ვართ მედიის ცოდნის, საერთოდ რაიმეს გამოცნობის ინსტინქტიდან. . . . რაც არ უნდა აირჩიო თავი გადადო ნებისმიერი მიმართულებით მიუხედავად იმისა არის თუ არა შენს მიერ განხორციელებული ქმედება სამართლიანი აუცილებლად შეგრაცხავენ. . ან სისხლად ან კიდევ სექსად. . .იმ სექსად ტრაგედიას რომ ეძახიან და იმ სისხლად მთელს ერს რომ უნდა აღვრევინო ნათქვამისთვის. . . ჰიპერ დაუკმაყოფილება. . .
თითქოს სხეულის ნაწილებს შიგნით ექაჩებიან მაგნიტურ კადრებზე აღბეჭდილი,შემკვეთები,რომლებიც არ ჩანან და რაც უფრო იმალებიან მით უფრო იკარგება ინტერესი ეგუები უჩინარს ესეც ხომ კიდევ ერთი მოთხოვნილებაა ან გარდუვლობა. . .
მინდა ვთქვა ეხლა რასაც ვამბობ ადამიანებს არ ეხებათ თვითონ პრობლემაზე ვცდილობ ორიენტირებას თქო მაგარამ მოვიტყუები და როცა ამას ვამბობ უკვე მოჩვენებები მჭირს გახუნებულ გულწრფელობას ვამზგავსებ საკუთარ ნათქვამს. . .

ვფიქრობ რომ მართლაც რთულ და პრობლემატურ თემას შეეხო ეს გადაცემა. აქ უმამრავი "მიმართულება" ცალ-ცალკეა დასამუშავებელი და ძალიან გამოწვლილვით განსახილველი.

აუცილებლად უნდა გაიმიჯნოს ერთმანეთისგან მედიის ის ნაწილი(თავის პრობლემებით) რომლეიც უშუალოდ პოლიტიკას, ფაქტებს აშუქებს და სხვა დანარჩენი, რომელშიც შედის ე.წ. შემეცნებითი, გასართობი (ხშირ შემთხვევაში, სამწუხაროდ დროის ტყუილად დასაკარგი) გადაცემები.

პოლიტიკის გაშუქება ეს ისეთი სფეროა სადაც აუცილებელია ჟურნალისტების მხრიდან გარკვეული სტანდარტების, დაკმაყოფილება და პასუხისმგებლობის აღება მის მიერ მოპოვებულ ინფორმაციაზე, ინფორმაციის ინტერპრეტციაზე. ამ თემების ტოტალურად "გაყვითლება" დამღუპველ შედეგს იძლევა. განსაკუთრებით საქართველოში, როგორც აღნიშნეთ მასიურად ხალხი კითხულობს "ამას". ათასნაირ უპასუხისმგებლო სტატიას, გადაცემას პოლიტიკაზე თუ პოლიტიკოსზე უზარმაზარი გავლენა აქვს საზოგადოებაზე. მარტივად რომ ვთქვა ერთდროულად ყველაფრის სჯერათ ე.ი. არაფრის არ სჯერათ. ეს კი ცხადია ქვეყნის სახელმწიფოებრიობაზე მის მდგრადობაზე, გრძელვადიან ეკონომიკურ პერსპექტივაზე, და უბრალოდ ადამიანის პირად გრძელვადიან გათვლებსა თუ გადაწყვეტილებებზე ძალიან უარყოფითად ირეკლება.

მეორეს მხრივ სტანდარტების შემოღებაც საკმაოდ დიდი სირთულეებს უკავშირდება, რადგან სტანდარტი ვის მიერ იქნება შედგენილი და რა შინაარსი ჩაიდება ძალიან მნიშვნელოვანია. მედია პოლიტიკის შესახებ ეს არის გარკვეული "საზომი", "მაკონტროლებელი", შესაბამისად ის მაქსიმალურად უნდა იყო დაზღვეული გადაცდომებისგან, უზუსტობებისგან და განსაკუთრებით პროვოკაციებისგან. სხვა შემთხვევაში მან შეიძლება "დამანგრევლად" იმოქმედოს ქვეყანაზე, საზოგადოებაზე.
ასე რომ უპირველს პრობლემად მე მიმაჩნია მედიის არაპროფესიონალიზმი და არაკორექტულობა პოლიტიკასთან მიმართებით.
აქვე უნდა დავძინო რომ სამწუხაროდ ჟურნალისტების შეფასებისას ძირითადად იკვეთება ხოლმე ტენდენცია: სუბიექტურია ჟურნალისტი, თუ ობიექტური? რაც ქვეტექსში გულისხმობს შემდეგ ინტრიგას: "მიეყიდა" თუ არა რომელიმე პოლიტიკურ პარტიასა თუ პოლ. ჯგუფს.

როცა ფაქტების ინტერპრეტაციას, ანუ უბრალოდ რუტინულ საინფორმაციო გამოშვებებს ეხება საქმე, მცდარია ყოველგვარ ობიექტურობა/სუბიექტურობაზე მსჯელობა. თუ ვინმე ფაქტს ამახინჯებს ის არის უბრალოდ მატყუარა და შესაბამისად პასუხიც უნდა მოეთხოვოს იმ დოზით რა დოზითაც მისმა ტყულიმა ვინმეს ან რამეს ავნო.

სხვა დარღვევები ისეთი, რომელიც მაგალითად არის თუნდაც რეკლამებში, ან რაც გადაცემა პროფილში ვნახეთ, აუცილებლად საჭიროებს საზოგადოების მკვეთრ რეაგირებას, გაკიცხვას. რიგ შემთხვევაში პასუხისგებასაც.

ადრე (ვეჭვობ სწორად მახსოვს) რომელიღაც ლუდის რეკლამაში ვაჟა-ფშაველას პოემიდან, ალუდა ქეთელაური, როგორც "პოზიტივი" იყო ამონარიდი: "მამით არ მოდის ანდერძი, პაპით და პაპის პაპითა". ანუ ზუსტად ის, რაც პოემის საკვანძო პრობლემაა. და როგორც ჩანს დღესაც კი ვერ წყვიტავს საზოგადოება.
(საზოგადოებას კი წყვიტავს წელში :)))

ზემოთ ვისაუბრე რაც მედიას, ტელევიზიას შეეხება, ხოლო ამ პრობლემების გადაჭრა საკმაოდ რთულია. რთულია იმ მიზეზით რომ ერთის მხრივ სიტყვის და აზრის თავისუფლება არ უნდა შეიზღუდოს, მეორეს მხრივ "სხვისი" უფლება უნდა იქნას დაცული. შესაბამისად ამ ურთიერთობის მარეგულირებელი, სტანდარტები, კანონები თუ კოდექსები დიდ პროფესიონალიზმს, ზუსტ ანალიზს, ეთიკას და სხვათა შორის მართლაც რომ გემოვნებასაც საჭიროებს.
თუმცა საინფორმაციო სამსახურებში სიზუსტე და პასუხისმგებლობა გადამწყვეტია.

მთლად მასეც არ არის დასავლეთში. გერმანიში კი გადავიდა გაზეთი "ბილდ "-ი მოდიდან, მაგრამ სამაგიეროდ უამრავი ტელე -შოუები ჩაენაცვლა მას, რომლებიც სრულიად აკმაკოფილებენ მაყურებლის "უსაქმურ ცნობისმოყვარეობას". გერმანულ ტელესერიალებიც დიდად არ განსხვავედბიან სამხრეთ- ამერიკული სერიალებისგან, რომლებთაც ასევე დიდი პოპულარობა აქვთ მოპოვებული .
პროფილის მაგვარი შოუები დასავლური შოუების კოპიებია .
ექსიბიციონიზმი ხომ ადამიანური თვისებაა. ზოგიერთს ვერც კი შეაწყვეტინებ იმდენს ლაპარაკობს თავის თავზე და ერთგვარ თვითკმაყოფილებასაც განიცდის ამ დროს. უბრალოდ ქართულმა ტელევიზიამ იმის გაცნობიერება ვეგარ მოახერხა, რომ ჩვენი საზოგადოებისთვის ასეთი შოუები სრულიად შეუფერებელი და ფსიქოლოგიური ტერორის ტოლფასია. არ არის აუცილებელი ყველაფერში დასავლეთს მივბაძოთ! ნუთუ შესაცლოა სხვისი გაჭირვება სანახაობად იქცეს? ეს უკვე ეთიკურად მიუგებელია და მიმაჩნია, რომ საზოგადოებამ პროტესტი უნდა გამოთქვას ამის წინააგმდეგ.
პ.ს. გოგი მადლობა, საინტერსო გადაცემისთვის.

ძალიან აქტუალური თემაა და ვფიქრობ ამაზე უფრო მეტი საუბარია საჭირო... ტელევიზიაში რაც ხდება, ეს კიდევ ცალკე თემაა. მე, პირადად, უკვე 3 წელია არ ვუყურებ ტელევიზიით არანაირ გადაცემას. უბრალოდ, თითქმის არაფერია სანახავი... ძირითადად, უგემოვნო და უნიჭო შოუები... და თუ თითო–ოროლა საინტერესო გადაცემაა, მათი ნახვის საშუალება ინტერნეტითაც არის. ეს, შეიძლება დიდი ვერაფერი პროტესტია, მაგრამ ქართველი ჟურნალისტების და ტელეწამყვანების ყურებას და მოსმენას ამით ვარიდებ თავს.

ეს ერთერთი საუკეთესო გადაცემა იყო...მემგონი ასე არსად არღვევენ ადამიანის უფლებებს ჟურნალისტები, როგორც საქართველოში.

ძალიან საინტერესო გადაცემა იყო.
ერთი მოკრძალებული შენიშვნა მექნება მხოლოდ. ვერ მივხვდი გადაცემის მონაწილეებში რატომ ასოცირდებოდა კონტროლირებადი და პროპაგანდისტული მედია კომუნისტურ საზოგადოებასთან. იქნებ მონაწილეები რეალურად კონკრეტულად საბჭოთა კავშირის საზოგადოებას გულისხმობდნენ და არა ზოგადად კომუნისტური საზოგადოების ცნებას. შესაძლოა ვინმეს ეს განსხვავება ტრივიალურად მოეჩვენოს, თუმცა მიმაჩნია რომ რეალურად განსხვავება საკმაოდ მნიშვნელოვანია. კომუნისტური საზოგადოების იდეა ხომ სწორედ კონტროლისაგან თავისუფალ საზოგადოებას გულისხმობს და მის მაქსიმალურ ჩართულობას სახელმწიფო ცხოვრებაში.

ბავშვებზე ათასჯერ დამიწერია! ქართული მედია არის ყველაზე საძაგლობა ბავშვებთან მიმართებაში!

საინტერესო და აქტუალური თემაა მითუმეტეს რომ ახლახანს ვნახე'' სიმართლის დრო''ბატონო გოგი ნინია და ყველას მინდა ვკითხო გადაცემა რომელიც მხოლოდ სტუმრის ინტიმურ დეტალებს აშიშვლებდა გადაიქცა სხვა ადამიანზე ჭორის (თუ სიმართლის ) ყოველშემთხვევაში გადაუმოწმებელი ფაქტების გამოაშკარავების საშუალებად. მაინტერესებს ამ დროს ირღვევა თუ არა იმ ადამიანის უფლება ვისი საშუალებითაც სხვა ადამიანი თამაშობს ფ უ ლ ზ ე

ეს ასათიანი რა უნამუსო ქალი ყოფილა.

ძალიან საინტერესო გადაცემა იყო და იმედია მედიის წარმომადგენლებმაც ნახეს :დ ფილმიც მომეწონა და გამახსენდა ვარდების რევოლუციის მერე როგორ უვარდებოდნენ სახლში დამნაშავეებს და როგორ ანახებდნენ ამ კადრებს საინფორმაციო გადაცემებში, დონაძის რეპორტაჟებიც გამახსენდა გადაცემა პატრულში... კარგი იქნება ამ ფილმს თუ ბევრჯერ ნახავენ საქართველოს ვაი-ჟურნალისტები.......

გადაცემა ვნახე და მომეწონა, მაგრამ ფილმამდე ჩამეძინა, სამწუხაროდ. იქნებ რამე ლინკი იცით, სადაც ფილმის ნახვაა შესაძლებელი?

ძალიან მაგარი გადაცემა იყო!
უმაგრესი!

მაია ასათიანი თმებითაა სათრევი
ბავშვები რომ აბღავლა ეთერში!

კარგი გადაცემა გამოვიდა. გოგის თემაა მედია ეტყობა.

არცოდნაზე დიდი "ცოდვა" არ არსებობს, როდესაც საქმეში ხარ ჩართული და თანაც ისეთ საქმეში, რომელსაც მრავალი ადამიანი უყურებს. ("რამდენი რამის არცოდნაა საჭირო, რომ იმოქმედო" - პოლ ვალერი) მეტყველება დაკარგული ბავშვის რეტრავმატიზაციისთვის, დიდი სიამოვნებით მოვათავსებდი ციხეში რამდენიმე თვით და ბავშვთა ფსიქოლოგიის რამდენიმე წიგნსაც დავუნიშნავდი პრეპრატის სახით.

თანამედროვე "პოსტ"კომუნისტური, ქართული-პროვინციული საზოგადოება უხეში და მადისკრიმინირებელი მეტყველების მანერით ხასიათდება, რომ არაფერი ვთქვათ ქურდული მენტალიტეტის ზეგავლენაზე საზოგადოების თვით ყველაზე მაღალი პასუხისმგებლობით აღჭურვილ ფენაზე (პოლიტიკოსები, ჟურნალისტები და ხელოვანებიც კი); ჟარგონი ყველგან არსებობს, მაგრამ ასეთი მახინჯი და მიუხედავად ამისა მაინც პოპულარული არასადაა ალბათ...
ეს საზოგადოება, მიუხედავად იმისა, რომ მრავალი ნეგატიური ისტორიული დეტერმინანტი გააჩნია, მაინც ძლიერ კრიტიკას იმსახურებს რაღათქმაუნდა თუ კრიტიკას კონსტრუქტივიზმის მიმართულება აქვს და არა დესტრუქტივიზმისა.