ზვიად ქორიძე: ”31 მაისის შემდეგ სამოქალაქო დაპირისპირების რესურსს ვერ ვხედავ”

II
5. ვერც იმას გავიზიარებ, რომ მაუწყებელი არავის კონკურენტი არ არის. მის ბიუჯეტში 1,75 მლნ ლარი სარეკლამო შემოსავლებია, რაც ნიშნავს, რომ ეს თანხები სხვა ტელეკომპანიებს მოაკლდა. სხვა საკითხია, რომ რეკლამის მიმცემები ყოველთვის დამოუკიდებლები არ არიან გადაწყვეტილების მიღებისას, მაგრამ ეს არსებითად არ ცვლის მდგომარეობას.
6. ტენდერები, თავისთავად, მართლაც შეიცავს კორუფციულ ელემენტებს, მაგრამ ამისგან თავის დაზღვევის მექანიზმი კომპანიებს შორის კონკურენციაა. როცა შენ კონკურენტს უსამართლოდ გამოუყოფენ თანხას, „ყვირილს“ იწყებ. ეს კი, გარკვეულწილად, აფრთხობს ტენდერის მომწყობს. გარდა ამისა, თუ ის, რაც მაუწყებელში ხდება, კორუფცია არ არის, მაშინ რაღაა კორუფცია?
7. და მთავარი, კონცეპტუალური საკითხი - როცა კონკურენტულ ბაზარზე 22 მლნ-ით უკეთესი სასტარტო პირობები გაქვს, რა კონკურენციაზეა საუბარი? ამ შემთხვევაში როგორ უნდა მოიქცეს კომპანია, რომელსაც ასეთი სასტარტო პირობები არ აქვს? ცხადია, უნდა მიუცუცქდეს ხელისუფლებას, რათა ამ ტორტის პატარა ნაჭერი მაინც მოიხელთოს და ამით არსებული ჰანდიკაპიც შეამციროს. წინააღმდეგ შემთხვევაში მასთან რეკლამის დამკვეთები აღარ მივლენ, რადგან:
- არსებული ტექნიკური საშუალებები არ აძლევს მას საშუალებას, მოიცვას მაყურებელთა დიდი აუდიტორია;
- შემოსავლების სიმცირე არ იძლევა ხარისხიანი პროდუქციის კეთების, დროული ინფორმაციის გადაცემის და ა.შ. საშუალებას, რაც ასევე ამცირებს აუდიტორიის სიდიდეს;
რეკლამის დამკვეთის ინტერესი კი სწორედ აუდიტორიის სიდიდეა.

მაშ, როგორ საქმიანობენ სხვა ქვეყნების საზოგადოებრივი მაუწყებლები? - მკითხავთ, ალბათ.
საქმე ის არის, რომ ბი-ბი-სი და სხვა მსგავსი მაუწყებლები არა ლოკალური, არამედ გლობალური მაუწყებლები არიან და ჩართულნი არიან კონკურენციაში საერთაშორისო კერძო ტელეკომპანიებთან, რაც მათ აიძულებს, იმოქმედონ კერძო კომერციული პრინციპებიდან გამომდინარე. ეს კი ჩვენ მაუწყებლებს, ჯერჯერობით, „არ ეჭყანება“.

როგორ განვახორციელოთ ე.წ. „არაკომერციული“ პროექტები? - მარტივად, ტენდერების გზით - მაგალითად, გვჭირდება გადაცემა ქართული ენის სიწმინდის შესახებ. ვაცხადებთ ტენდერს ინფორმაციის საჭირო მოცულობისა და დაფინანსების ოდენობის მითითებით. თუ ტელეკომპანიები ფიქრობენ, რომ დაფინანსება არ არის ადეკვატური, ისინი არ მონაწილეობენ ტენდერში, რაც ხელისუფლებას მიუთითებს, რომ დაფინანსება უნდა გაზარდოს. როცა დაფინანსება საკმარისი ხდება, კომპანიები იწყებენ ერთმანეთთან კონკურენციას მისი მოპოვების მიზნით. ამის გამო ისინი სთავაზობენ სხვადასხვა ფორმატის გადაცემებს, რომლებსაც ინფორმატიულობისა თუ გამომსახველობითი საშუალებების მხრივ მაქსიმალურად დახვეწილი სახე ექნება. ამ დახვეწილობას ისიც განაპირობებს, რომ კომპანია ამ გადაცემის გაშვების დროშიც ფიქრობს რეკლამის მოზიდვას და მხოლოდ საბიუჯეტო დაფინანსებით არ კმაყოფილდება. ამის შედეგად კი არა მარტო გამარჯვებული კომპანია ხეირობს, არამედ მაყურებელიც. ახლა კი მე დავსვამ კითხვას - რა აიძულებს დღევანდელ მაუწყებელს, ამგვარად მოიქცეს? ვიღაცის „კეთილი ნება“? - მაპატიეთ, მაგრამ „კეთილი ნება“ ინსტიტუცია არ გახლავთ. მე რაც აღვწერე - ინსტიტუციაა.
კიდევ ერთიც - ვისაც სურს, ჰქონდეს „სოციალური პასუხისმგებლობა დანარჩენი საზოგადოების წინაშე“, შეიძინოს მაუწყებლის თუნდაც ერთი აქცია და მიიღოს შესაბამისი მოგება. ეს სამართლიანი იქნებოდა, რადგან რაღაცაზე პასუხისმგებლობის აღება სანაცვლო სარგებლის (თუნდაც არამატერიალურის) მიღების გარეშე დიიიიდ სისულელედ მიმაჩნია.
რამდენიც უნდა ვამტკიცო, რომ „საზოგადოებას ჭირდება მაუწყებელი“, ეს ჰაერში გასროლილი სიტყვები იქნება, თუ ეს საქმით არ დამტკიცდება. საქმით დამტკიცება კი იმას ნიშნავს, რომ იყიდო თუნდაც ერთი აქცია. ამით გამოჩნდება, ვის ჭირდება მაუწყებელი და ვის არა. ჭორად გამიგია, თუმცა, თავს ვერ დავდებ ამის სიზუსტეზე, რომ გერმანელებისთვის ნაციონალური თავმოყვარეობის საკითხია „მერსედესის“ თუნდაც ერთი აქციის ქონა. ეს თუნდაც ზღაპარი იყოს, იდეაში ცუდს ვერაფერს ვხედავ.

მოკლედ - საზოგადოებრივი მაუწყებელი უნდა გახდეს კერძო კომპანია სააქციო საზოგადოების ფორმით, ხოლო სახელმწიფოს უნდა აეკრძალოს ნებისმიერ ტელეკომპანიაში წილობრივი მონაწილეობა. ჩემი აზრით, მხოლოდ ამ შემთხვევაში იქნება შესაძლებელი ტელემედიის პროგრესი.

I
ავტორი: ზვიად ქორიძე
26.05.2010 04:32

„გენერალ-სინუს, საზოგადოებრივი ტელევიზიის არსებობა აუცილებლად მიმაჩნია, მით უმეტეს დღევანდელ ვითარებაში, როდესაც კერძო საერთო-ეროვნული მაუწყებლები ახერხებენ და მთლიანად პროპაგანდისტებად ყალიბდებიან. მოქალაქეები არ უნდა დარჩნენ მიუკერძოებელი და ზუსტი ინფორმაციის გარეშე.
საზოგადოებრივი მაუწყებელი არ არის სახელმწიფო ბიუჯეტის დაფინანსებაზე მყოფი ტელევიზია. ეს ტელევიზია ფინანსდება ჩვენგან, გადასახადის გადამხდელი მოქალაქეების ჯიბიდან და ეს ზრდის თითოეული ჩვენგანის სოციალურ პასუხისმგებლობას დანარჩენი საზოგადოების წინაშე.
საზოგადოებრივი მაუწყებელი არავის კონკურენტი არ არის. ეს არის მისი პლუსი. და თუ მას ჩავრთვათ ტენდერების ერთიან დინებაში, შესაძლოა, კორუფციის ახალი მექანიზმი მივიღოთ. საზოგადოებრივ მაუწყებელზე დიდი საჯარო დისკუსია ახლაც მიმაჩნია მნიშვნელოვან საქმედ“.
-------------------------------------------------
არ ვეთანხმები ამ შეხედულებებს შემდეგ მიზეზთა გამო:

1. „საზოგადოებრივი მაუწყებელი“ საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. ამდენად, სიტყვა „საზოგადოებრივი“ ზუსტად იმავე შინაარსისაა, რაც „სახელმწიფო“, „საჯარო“ და ა.შ.
ანუ იგი გულისხმობს „საერთო-სახალხო საკუთრებას“. ხოლო ის, რაც ყველასია, არსობრივად არავისი არ არის. ეს იმას გულისხმობს, რომ ყველა ცდილობს ამ ობიექტიდან სარგებლის მიღებას, მაგრამ მოვლაზე არავინ ზრუნავს პრინციპით - „იმისიც ხომ არის, იმან მოუაროს“. შევადაროთ სადარბაზო და იმავე სადარბაზოში მდებარე ჩვენი ბინა.
2. დღევანდელი მდგომარეობიდან გამომდინარე, არ ვიცი, რა არის „კერძო საერთო-ეროვნული მაუწყებლები“. ცხადია, მესმის, რომ აქ ერორი, იმედი და ა.შ. იგულისხმება, მაგრამ ვინ არის დარწმუნებული, რომ ეს კომპანიები კერძო პირების საკუთრებაშია? ვიცით, ვინ არის მათი მესაკუთრე? შპს-ის ორგანიზაციული ფორმა აქ განმსაზღვრელი არ არის, რადგან, მაგალითად, „საქართველოს რკინიგზაც“ შპს-ა.
3. რაღაც არ მგონია, რომ მაუწყებლის მიერ გადმოცემული ინფორმაცია „მიუკერძოებელი და ზუსტია“.
4. კატეგორიულად ვერ გავიზიარებ მეორე აბზაცს. მაუწყებელი სწორედ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან ფინანსდება და რაიმე სხვა წყაროს შესახებ, რომლითაც გადასახადის გადამხდელები სახელმწიფო ბიუჯეტის გვერდის ავლით დააფინანსებდნენ მაუწყებელს, მე არ მსმენია. ცხადია, არ ვგულისხმობ შემოსავალს რეკლამებიდან თუ გრანტებიდან. ალბათ, ბ-ნი ზვიადიც არ გულისხმობდა ამას.
ამასვე ადასტურებს თავად მაუწყებლის ბიუჯეტი, რომელიც შემოსავლის ნაწილში 25 მლნ ლარითაა განსაზღვრული, საიდანაც 22 მლნ (88%) სწორედ სახელმწიფო ბიუჯეტის წილად მოდის.
http://www.gpb.ge/uploads/documents/0a14c2ef-63fb-41f9-82f9-7eda96e99dbd2010%20year_incomes.pdf

მით უმეტეს, ვერავითარ პირად „სოციალურ პასუხისმგებლობას დანარჩენი საზოგადოების წინაშე“ მაუწყებლის საქმიანობის გამო ვერ ვგრძნობ.

გილოცავტ დამოუკიდებლობის დგეს.ვუსურვოტ ერტმანეტს მომავალ წელს ნამდვილად გვეზეიმებოდეს.დიდი მადლობა ბატონ ზვიადს.როგორც ყოველტვის მისი პასუხები დგესაც საინტერესო იყო.მგონი ყველანი ვტანხმდებიტ,რომ უკეტესი მედია გვინდა.

მიუხედავად იმისა, რომ კითხვა არ მქონია ბატონ ზვიადთან, გულისყურით ვადევნებდი მის სტუმრობას გუშინაც და დღესაც - საუკეთესოთა შორის საუკეთესო სტუმრობა იყო იანეთში! დიდი მადლობა ამისთვის ბატონ ზვიადს. შემდეგ იას და კითხვების ავტორებს.

ჩემი აზრით, ყველაზე გულწრფელი და პირდაპირი ინტერაქტივი გამოვიდა იმათგან, რაც აქამდე მინახავს.
ამისთვის ჩემგან ღრმადლობა ბ-ნ ზვიადს :)

ია, დიდი მადლობა მოდერირებისთვის.
დიდი მადლობა ყველა კომენტატორს, ვინც კითხვა დამისვა და საჭიროდ ჩათვალა ჩემთან დისკუსია.
ეს დისკუსია ჩემთვის ძალიან საინტერესო და ძვირფასია. მახარებს, რომ ჩვენს საზოგადოებაში სურთ, საჯაროდ ისაუბრონ მედიის უმწვავეს პრობლემებზე. ნებისმიერ დროს ვარ მზად, მსგავს დისკუსიაში ვიყო თქვენთან ერთად.
კიდევ ერთხელ გილოცავთ საქართველოს დამოუკიდებლობის დღეს. ბედნიერად.

გენერალ-სინუს, საზოგადოებრივი ტელევიზიის არსებობა აუცილებლად მიმაჩნია, მით უმეტეს დღევანდელ ვითარებაში, როდესაც კერძო საერთო-ეროვნული მაუწყებლები ახერხებენ და მთლიანად პროპაგანდისტებად ყალიბდებიან. მოქალაქეები არ უნდა დარჩნენ მიუკერძოებელი და ზუსტი ინფორმაციის გარეშე.
საზოგადოებრივი მაუწყებელი არ არის სახელმწიფო ბიუჯეტის დაფინანსებაზე მყოფი ტელევიზია. ეს ტელევიზია ფინანსდება ჩვენგან, გადასახადის გადამხდელი მოქალაქეების ჯიბიდან და ეს ზრდის თითოეული ჩვენგანის სოციალურ პასუხისმგებლობას დანარჩენი საზოგადოების წინაშე.
საზოგადოებრივი მაუწყებელი არავის კონკურენტი არ არის. ეს არის მისი პლუსი. და თუ მას ჩავრთვათ ტენდერების ერთიან დინებაში, შესაძლოა, კორუფციის ახალი მექანიზმი მივიღოთ. საზოგადოებრივ მაუწყებელზე დიდი საჯარო დისკუსია ახლაც მიმაჩნია მნიშვნელოვან საქმედ.

ია, კომენტატორებო.
გთხოვთ, კიდევ ერთ კითხვას ვუპასუხებ და შემდეგ თუ ერთად მოგროვილ კიტხვებს გადმომიგზავნით, დილითვე ყველას სათითაოდ გავცემ პასუხს.

ამირან, დიდი მადლობა შეკითხვისთვის.
1. დეისაძის მოთხრობები კრებული იყო გამოწვევა ქართული საზოგადოებისთვის. მე ახლა მის მხატვრულ ღირებულებებზე ვერ ვისაუბრებ, თუმცა არსით ეს წიგნი იყო გამოწვევა.
2. სიტყვის და გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვის ფაქტი უდაოდ დაფიქსირდა: დაიწყო წიგნის და მისი ავტორის დევნა;
3. დაზუსტებისთვის მაინტერესებს: კერძოდ ვისი პირადი ღირსება და პატივი შეილახა?
4.ორივე დაპირისპირებული ფლანგი მაქსიმალურად ცდილობს ვიტარების დრამატიზებას. ეს ლოგიკურია: ისინი ჯვაროსნულ ომში ჩაერთვნენ. მათ შორის დისკუსია გამორიცხულია.
5. ჩემი აზრით, მართლა არსებობს ჩვენს საზოგადოებაში ლიბერალურად განწყობილ ადამიანთა ჯგუფი, რომელიც ამ ორ, ტოტალიტარულ დაჯგუფებას შორის უნდა ავსებდეს ლიბერალური ბუფერის როლს და ხელს უწყობდეს საზოგადოებრივი პროცესის წინსვლას.. თუ ეს ბუფერი აღმოჩნდა უმნიშვნელო, შეტაკება გარდაუვალია;
6. "ლიბერალი" გახდა სალანძღავი სიტყვა და მისი პოზიტიური ანტიპოდია "მართლმადიდებელი". ეს არის კაზუსი;
7. ის, ვინც მართლმადიდებლობას იყენებს დაპირისპირების იარაღად, რა თქმა უნდა, ცდილობს ვითარების ფაშიზიზაციას. ყველაზე სამწუხარო ამ ვიტარებიდან არის ის, რომ ქართული საზოგადოების დიდი ნაწილი ისევ ტოტალიტარიზმში ამჯობინებს ცხოვრებას.

ყველა ტელეკომპანია, სადაც ვმუშაობდი, გარდა პირველი არხისა, იყო კერძო და დამოუკიდებელი ტელეკომპანია. იგი იყო დამოუკიდებელი ხელისუფლებისგან, საბიუჯეტო ასიგნებებისგან, თუმცა იყო დამოკიდებული მათ მეპატრონეზე. ყველა ამ ტელეკომპანიის მფლობელის ინტერესი იმ პერიოდში იყო ტელეკომპანიის, როგორც ბიზნესის განვითარება. შესაბამისად, ისინი არ ეწინააღმდეგებოდნენ დამოუკიდებელი სარედაქციო პოლიტიკის წარმოებას და ცდილობდნენ, ნაკლებად ჩარეულიყვნენ უშუალოდ საინფორმაციო პროგრამების შინაარსში. უმთავრესად, ჩემი დაპირისპირება მაშინ იჩენდა ხოლმე თავს, როდესაც მფლობელებს, მეპატრონეებს უჩნდებოდათ სარედაქციო პოლიტიკის წარმართვის სურვილი. მე მიწევდა წამოსვლა ამ არხებიდან. ტელეკომპანია "მზეში" მე არ მეკავა ხელმძღვანელი თანამდებობა, თუმცა იქაც სარედაქციო დამოუკიდებლობაში ჩარევა გახდა ჩემი დაპირისპირების მიზეზი. მექანიზმი მარტივია: ხელისუფლება პოლიტიკურ ცენზურას არ უშვებს. იცის, რომ ეს მისთვის ძალიან საზიანოა. ამიტომ იგი ცდილობს, რომ ისე გადააჯგუფოს არხების მეპატრონეები, რომ მერე მათზე ზემოქმედებით მიაღწიოს კონტროლს სარედაქციო პოლიტიკაზე. საერთო-ეროვნულ მაუწყებლებზე დღეს პრაქტიკულად შეუძლებელია, რომ ჟურნალისტმა მაღალპროფესიულად აკეთოს თავისი საქმე - მას ამის საშუალებას არ მისცემენ. 1997-2004 წლებში ტელეკომპანიების უმრავლესობა მოგებაზე იყო ორიენტირებული. დღეს ყველა ეროვნული მაუწყებელი დოტაციურია: ეს ზრდის დამოუკიდებლობის რისკებს.

ზვიად, კიდევ ერთხელ ვადასტურებ: არ არის საჭირო ჟურნალისტის საქმიანობის დამატებითი რეგულირებისთვის კანონების მიღება.

13 მარტის "ქრონიკა" არ არის ჟურნალისტური პროდუქტი. იქ არანაირი პროფესიული სტანდარტი არ დაუცავთ. შესაბამისად, ამ გადაცემაზე ვერ გავრცელდება ვერანაირი ჟურნალისტური ეთიკის ნორმა. ეს გადაცემა არ გაუკეთებიათ ჟურნალისტებს, ამიტომ აქ რაიმე პროფესიულ სანქციებზე საუბარი არ შეიძლება. გიორგი არველაძე, ეკა წამალაშვილი, ნათია კობერიძე და ლაშა ხარაზიშვილი მოქმედებდნენ ხელისუფლების პროპაგანდისტული მანქანის დაკვეთით და საჯაროდ იტყუებოდნენ. არანაირი კანონი არ არის გასამკაცრებელი: თითოეულმა მათგანმა პასუხი უნდა აგოს, არა როგორც ჟურნალისტმა (ვიმეორებ: ისინი არ არიან ჟურნალისტები), არამედ როგორც მოქალაქეებმა, რომლებმაც ბოროტად გამოიყენეს თანამდებობა და საზოგადოება განზრახ შეიყვანეს შეცდომაში, დათესეს პანიკა, მოამზადეს ნიადაგი საზოგადოებრივი არეულობისთვის. ამიტომ ვითხოვდი მათ მიმართ იმთავითვე პასუხისმგებლობის დაკისრებას და არა გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვას. 13 მარტის "ქრონიკა" არ წარმოადგენს გამოხატვის თავისუფლების ნიმუშს.

ბატონო გიორგი, ვალდებული ვარ, ისევ გიპასუხოთ: ვერ ვხვდები თქვენი გაღიზიანების რეალურ მიზეზებს. ვეჭვობ, რომ იგი განაოირობა მხოლოდ იმან, რომ ფონდ "ღია საზოგადოება-საქართველოს" სტრატეგიულ გეგმაში არ მოხვდა ტერმინები: "ევროკავშირის ლისაბონის სტრატეგია" ან "ქვეყნის ინოვაციური ეკონომიკური პოლიტიკა". იქნებ ეს მიზეზები მკვეთრად გამოთქვათ.
წინააღმდეგ შემთხვევაში ჩვენი დისპუტი უსაგნო ხდება.

1.

თორნიკე, ჩემი აზრით, არცერთი. სატელევიზიო რეკლამა ზოგადად გამოირჩევა არაკრეატიულობით; მერობის კანდიდატები მტელი წინასაარჩევნო კამპანიის დროს ვერ გახდნენ ნიუსმეიკერები - მთელი მათი აქტივობა არის ამომრჩევლებტან შეხვედრები. გიგი უგულავა, პრაქტიკულად, ქრონოფაგია - იგი "ჭამს" სრულ საეთერო დროს, თუმცა რაციონალიზმისგან ისიც საკმაოდ შორს არის. ასეთი ინტენსიური პრომოუშენი აუცილებლად მოიტანს ეფექტს, მაგრამ არა რაციონალიზმის ხარჯზე.

სოფო, აქვე გიპასუხებ მეორე კითხვაზე: მედიას დამოუკიდებლად არ გადაუწყვეტია, რომ არჩევნები გახდეს მეორეხარისხოვანი და გადაინაცვლოს მეორე ან მესამე პლანზე. ეს გადაწყვიტეს ადამიანებმა ხელისუფლებაში. რაკი მათი არაპირდაპირი კონტროლი მედიაზე საკმაოდ დიდია, ამიტომ მედიას ამ გადაწყვეტილების ასრულება უწევს უპირობოდ. ეს შეეხება საერთო-ეროვნულ ელექტრონულ მედიას. სამწუხაროდ, დღეს ეს ტელევიზიები განსაზღვრავენ მედიაკლიმატს ქვეყნის უმეტეს ტერიტორიაზე.

სოფო, აქვე გიპასუხებ მეორე კითხვაზე: მედიას დამოუკიდებლად არ გადაუწყვეტია, რომ არჩევნები გახდეს მეორეხარისხოვანი და გადაინაცვლოს მეორე ან მესამე პლანზე. ეს გადაწყვიტეს ადამიანებმა ხელისუფლებაში. რაკი მათი არაპირდაპირი კონტროლი მედიაზე საკმაოდ დიდია, ამიტომ მედიას ამ გადაწყვეტილების ასრულება უწევს უპირობოდ. ეს შეეხება საერთო-ეროვნულ ელექტრონულ მედიას. სამწუხაროდ, დღეს ეს ტელევიზიები განსაზღვრავენ მედიაკლიმატს ქვეყნის უმეტეს ტერიტორიაზე.

სოფო, მოგესალმები.
ჟურნალისტიკა არ არის პროპაგანდა. ერთ-ერთი კითხვის პასუხად ვწერდი, რომ ჟურნალისტური სტანდარტებია ფაქტების სიზუსტე, ტენდენციათა ბალანსი და მიუკერძოებლობა. თუ რომელიმე მათგანი აკლია სიუჟეტს ან გადაცემას, იგი უკვე შორდება მედიას და ხდება პროპაგანდა. მხოლოდ ამ პრინციპებით მომუშავე ჟურნალისტს აქვს სოციალური პასუხისმგებლობა მომხმარებელთა, საზოგადოების წინაშე. ია, რაც 13 მარტს მოხდა "იმედის" ეთერში, არ იყო მედია. მეტიც, ამ გადაცემაში სამიდან ერთი პროფესიული სტანდარტიც კი არ იყო დაცული. ეს არ იყო პროპაგანდაც. ეს იყო ტყუილი. სამწუხაროა, როდესაც ვიღაცას სურს, ტყუილით მოიპოვოს რეიტინგი. არ შეიძლება, ტყუილით შეეცადო სტერეოტიპების შექმნას, რათა შემდგომ ამ სტერეოტიპებით გაჟღენთილი საზოგადოება იოლად მართო. ეს არ არის მედიის საქმე.

შვეიკ, შემიძლია დაგიდასტუროთ, რომ მე გავეცანი ამ სტატიას, მაგრამ იქ მოხსენიებული პერსონები მე არაფერს მეუბნება. სამწუხაროდ, საქართველოში არის რამდენიმე ორგანიზაცია, რომელიც მანიპულირებს ჟურნალისტთა სახელით და მათ რეალურ მედიასთან საერთო არაფერი აქვს.

ია, კომენტატორებო.
კომუნიკაციებთან დაკავშირებული პრობლემა იყო. ახლა ვითარება გამოსწორდა და მე ისევ აქ ვარ. თუ თქვენც აქ ხართ, განვაგრძოთ დისკუსია.
კიდევ ერთხელ დიდი ბოდიში.

ია, კომენტატორებო,
მინდა მოგიბოდიშოთ: 15 წუთით უნდა დაგტოვოთ. 15 წუთის შემდეგ ისევ შემოგიერთდებით და განვაგრძოთ ჩვენი დისკუსია.
დიდი მადლობა გულისხმიერებისთვის. დროებით.

ანა, მოგესალმები.
"ოპოზიცია" არ დაძველდება. ეს სიტყვა მოკვდება მაშინ, თუ მოკვდება ოპონირების სურვილი საზოგადოებაში. საკითხი, რომელსაც თქვენ ეხებით, ეს არა ლინგვისტური, არამედ მენტალური საკითხია: ინფორმაციის ასეთი ფორმით მოწოდებისას ხდება ტიპური მანიპულაცია. ზოგადად ოპოზიცია ვერ გადაკეტავს თავისუფლების მოედანს. იგი შეიძლება გადაკეტოს ცალკეულმა ოპოზიციონერებმა, რომელთაც აქვთ სახელი, გვარი, პარტიული კუთვნილება. ბრიტანეთის საპარლამენტო არჩევნებზე გაიმარჯვა კონსევატორთა პარტიამ, რომელმაც ვერ შეძლო სამთავრობო უმრავლესობის მოპოვება და მან კოალიცია შეკრა ლიბერალ-დემოკრატებთან. ამ შემთხვევაში ფაქტობრივად სწორია ვთქვათ, რომ კონსერვატორთა და ლიბერალ-დემოკრატთა კოალიციამ გაიმარჯვა, თუმცა ასევე სწორია ფრაზა: "ოპოზიციამ გაიმარჯვა", რადგან სამთავრობო კოალიციაში შემავალი ორივე პარტია გუშინ ოპოზიციური იყო ლეიბორისტული მთავრობის მიმართ.
თუკი მთელი ოპოზიცია არ არის ტაქტიკაში ერთიანი, მაშინ არ უნდა მოვატყუოთ მკითხველი, ან მაყურებელი და არ უნდა ვუთხრათ, რომ მთელი ოპოზიცია ერთად არის. არ უნდა შევქმნათ ვირტუალური სინამდვილე, რომელშიც დავაჯერებთ ჩვენს მომხმარებე;ლს.
გეთანხმებით: მედიამ უარი უნდა თქვას განზოგადებებზე. ეს ქმნის სტერეოტიპებს.

გენერალ-სინუსო, ძალიან მტკივნეულ თემას შეეხეთ. დიდი მადლობა. ჩამონათვალი მართებულია. გეთანხმებით ამ პრინციპებში. ყველაზე სერიოზული პრობლემა, რაც დღეს დგას ჟურნალისტიზმის წინაშე, არის ის, რომ არ არსებობს ღირებულებითი ერთობა ჟურნალისტებს შორის. ეს გულისხმობს ერთიანი პროფესიული სტანდარტების არქონასაც და ერთიანი ეთიკური ნორმების მიუღებლობასაც. როდესაც ყველა ჟურნალისტისთვის არ არის მისაღები უმთავრესი სტანდარტები - ფაქტების სიზუსტე, ტენდენციათა ბალანსი და მიუკერძოებლობა - ძნელია, მივაღწიოთ ერთობას. ხელოვნური ერთობა არ მუშაობს. "ჟურნალისტთა ეთიკის ქარტია" აუცილებელი, მაგრამ არასაკმარისი პირობაა. იგი არ გახდა საერთო-ჟურნალისტური თანხმობის საგანი. ქართული მედიაც ისევე უნდა გახდეს თანამედროვე ჟურნალიზმის შემადგენელი ნაწილი, როგორც სხვა დემოკრატიულმა ინსტიტუციებმა უნდა მიიღოს თანამედროვე სტანდარტები. ეს უნდა მოხდეს ბუნებრივად.

გმადლობ, სიბილა.
საქართველომ არანაირი კანონი არ უნდა მიიღოს გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვის მოთხოვნით. რაც უნდა საპატიო და მგრძნობიარე იყოს მოტივი, მსგავსი შეზღუდვა არ უნდა დავუშვათ. ერთი შეზღუდვაც კი საკმარისი იქნება, რომ გამოხატვის თავისუფლება, როგორც პრინციპი, დამთავრდეს. რელიგიური მრწამსი ინდივიდუალური ფასეულობაა და ვერავინ შეძლებს მის შეურაცხყოფას, თუ ეს თავად მე არ მსურს. ვერავინ გამილანძღავს მე ჩემს მრწამსს, თუ მე იგი მწამს.

მოგესალმებით, ანონიმო.
ერთადერთი რამ, რაც უნდა შეიცვალოს ქვეყნის პოლიტიკაში და რამაც უნდა დაუბრუნოს საქართველოს საერთაშორისო მხარდაჭერა, არის ჩვენი საზოგადოების დემოკრატიული განვითარება. სახელმწიფოს რეპუტაციას განსაზღვრავს არა ის, თუ როგორ და რამდენჯერ ხვდებიან მის მმართველს, არამედ ის, თუ რა ღირებულებებს აღიარებს ეს სახელმწიფო და ეს საზოგადოება. საქართველოს ხსნა დემოკრატიაშია: თავისუფალი სასამართლო, თავისუფალი ბიზნესი და თავისუფალი მედია. მხოლოდ ასე თავისუფალი ინსტიტუციები დაუბრუნებს საქართველოს შელახულ იმიჯს. ეს პროცესია, რომელიც დროს მოითხოვს. მთავარია, პროცესი დაიწყოს. სამივე ამ ინსტიტუციის საფუძველი არის ძლიერი საზოგადოება, რომელიც ძლიერია სწორედ დემოკრატიული ღირებულებებით და არა ქსენოფობიური განწყობებით. დემოკრატია ქვევიდან იწყება და მთავრობას კი არ უნდა ვთხოვოთ დემოკრატიული გარდაქმნები, არამედ მთავრობა უნდა ვაიძულოთ, დათანხმდეს დემოკრატიული ცხოვრების წესს. ეს დააბრუნებს საქართველოს თავისუფალი სამყაროს წევრად და დაუბრუნებს მას ღირსებას. ჩვენ ეს უნდა გვადარდებდეს და არა მმართველის რეპუტაცია.

დიდი მადლობა შეკითხვისთვის, ბატონო გიორგი.
ვეცდები მოკლედ ვუპასუხო თქვენს მოსაზრებებს:
1. ფონდ "ღია საზოგადოება-საქართველოს" ეკონომიკური განვიტარების პროგრამა დაიხრა თავად ამ პროგრამის არაეფექტური მართვის გამო და არა იმიტომ, რომ ფონდი პრინციპულად უპირისპირდება ინოვაციური განვითარების პრინციპს;
2. გთხოვთ, გამოიჩინოთ მეტი კორექტულობა ფონდ "ღია საზოგადოება-საქართველოს" თანამშრომელთა და ფონდის პოლიტიკის განმსაზღვრელ პირტა მიმართ;
3. სჯობს, საჯარო დისკუსია გავშალოთ საქართველოში ინოვაციურ განვითარებაზე და არა საკუთარი თავის უკეთ წარმოჩენაზე. იქნებ თქვენმა არასამთავრობო ორგანიზაციამ მეტი აქტიურობა გამოიჩინოს.

დიდი მადლობა.

არცთუ საიმედო ვითარებაა, ბატონო სოლომონ. "პრო-ნოვა" საკმაოდ კარგი რეპუტაციით სარგებლობს უკრაინაში. კარგ რეპუტაციაში ვგულისხმობ მის მიუკერძოებლობას და მისი მეთოდოლოგიის პირუთვნელობას. იმედი მაქვს, რომ საქართველოში თავს არ შეირცხვენს. საერთაშორისო რეპუტაცია ამად არ უღირს. რამდენადაც ინფორმირებული ვარ, საქართველოში ამ ორგანიზაციის ჩამოსვლით ევროსტრუქტურებია დაინტერესებული. არ მაქვს საფუძველი, თავიდანვე ნეგატიური პოზიცია დავიჭირო. ქართველ ოპერატორებზე საუბრისგან თავს შევიკავებდი ერთადერთი მოტივით: ამ ორგანიზაციების ხელში მონიტორინგიცა და სოციოლოგიაც მანიპულაციის იარაღებად იქცა. სოციოლოგიაში ერთხელ დაშვებული შეცდომა უპატიებელია. ამ ორგანიზაციების მესვეურებს, აჯობებდა, თავის დროზე ეზრუნათ საკუთარ იმიჯზე.

დიდი მადლობა კითხვისთვის, კაპიტან. იქნებ თავიდანვე შევთანხმდეთ, რომ საზოგადოებრივი აზრის ფორმირება არ არის მედიის მთავარი და არც გადამწყვეტი ფუნქცია. თუ პირადად ჩემი აზრი გაინტერესებთ, მე ასეთ ფუნქციას არც ვაკისრებ მედიას და მიმაჩნია, რომ როგორც კი ასეთ ტვირთს იკისრებს მედია, იგი დაადგება პროპაგანდის გზას. რადიო უმნიშვნელოვანესი მედიასაშუალებაა და მისი მეშვეობით მოქალაქეები უმთავრესად იღებენ ინფორმაციას მსოფლიოს ბევრ ქვეყანაში. სამწუხაროდ, ჩვენ საქართველოში არ გავქვს ე.წ. "მოლაპარაკე" რადიო. უფრო მეტად რადიომენეჯერები უპირატესობას ანიჭებენ მუსიკალურ ფორმატებს და მსმენელსაც და საკუთარ თავსაც აჯერებენ, რომ ასეთ ფორმატებს უფრო მოაქვს რეკლამა. სულ რამდენიმე რადიოა, რომელიც ადგილს უთმობს საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ხასიათის თოქ-შოუებს და მათ საკმაოდ ბევრი მსმენელი ჰყავს. რადიოს მნიშვნელობა ადვილად შესაფასებელია საქართველოს იმ რეგიონებში, სადაც ადგილობრივი რეგიონული რადიოსადგურები მაუწყებლობენ. მათ საკმაოდ ბევრი მსმენელი ჰყავს და მათ პროგრამებში გვხვდება რადიოჟურნალებიცა და თოქ-შოუებიც, და არა მხოლოდ სმს-შოუები.
ჯერჯერობით თავად მხოლოდ მომხმარებელი ვარ იმ ბლოგებისა, რომელიც არსებობს ქართულ სინამდვილეში. აქტიურად ვაკვირდები მათ საქმიანობას. მოდით, ჩამთვალეთ ქართული ბლოგების დამკვირვებლად. "იანეთი" ჩემთვის ყველაზე საინტერესო სივრცეა, ამიტომაც დაუფიქრებლად დავთანხმდი ამ სივრცეში სტუმრობას. გთხოვთ, არ მიიღოთ ეს პირფერობად. ასეა.

ადამ მიხნიკი ევროსაბჭოს მედიაომბუდსმენის სტატუსით ცამოვიდა საქართველოში. მას ძალიან მკვახე პოზიცია ჰქონდა საქართველოს მთავრობის მაშინდელი საქციელის გამო და დაჟინებით მოითხოვდა ტელეკომპანია "იმედის" დაუყოვნებლიბ აღდგენას. სამონიტორინგო ჯგუფიც, ე.წ. "მიხნიკის ჯგუფი" მან თავისი შეხედულებისამებრ შეადგინად და შეეცადა, მასში მოსაზრებატა პლურალიზმი დაეცვა. მანვე მოითხოვა, რომ წინასაარჩევნო პერიოდში ამ ჯგუფს ჰქონოდა საშუალება საზოგადოებრივი მაუწყებლის პირდაპირი ეთერით ეწარმოებინა ქართლი ეთერის მონიტორინგი და ღიად გამოეთქვა თავისი პოზიციები პლურალიზმის, სიძულვილის ენის, ბალანსისა და სხვა მნიშვნელოვან ფაქტორებზე. ჯგუფის მუშაობის მთავარი შედეგი იყო ის, რომ "იმედის" მაუწყებლობა აღსდგა, თუმცაღა მიხნიკი და მისი ჯგუფის წევრები უძლურნი აღმოჩნდნენ, როდესაც "იმედმა" თავად დახურა თავისი მაუწყებლობა. მიხნიკი არ დაკარგულა. იგი აგრძელებს თავის მოღვაწეობას პოლონეთში, ჯგუფის წევრები კი - საქართველოში. ახლანდელი არჩევნების წინ ლასა ტუღუშს და მე გვსურდა, რომ ჯგუფის საქმიანობა იმავე შემადგენლობით აღგვედგინა, მაგრამ ამან იგივე შედეგი ვერ გამოიღო და ახლა ევროკავშირისა და გაეროს განვითარების პროგრამების ეგიდით საზოგადოებრივ მაუწყებელში სხვა ტიპის მედიამონიტორინგის პროცესი მიმდინარეობს. მიმაჩნია, მიხნიკის აქტივობა 2007 წლის ნოემბერ-დეკემბერში იყო უდაოდ პოზიტიური საზოგადოებისთვის, თუმცა ორმხრივ მიუღებელი: როგორც ხელისუფლებისთვის, ასევე - საერთო-ეროვნული ელექტრონული მედიისთვისაც.

მოგესალმები, ია.
მოგესალმები, პატივცემულო კომენტატორებო.
გილოცავთ საქართველოს დამოუკიდებლობის დღეს.
დიდი მადლობა, რომ გამოთქვით ჩემთან შეხვედრისა და საუბრის სურვილი.