სოფო გორგოძე: პედაგოგთა ხელფასი მანდატურთა ხელფასზე ნაკლები არ უნდა იყოს

ქ-ნო ია,

მიუღებელი და ცოტა არ იყოს, სასაცილოა ქ-ნი სოფოს მსჯელობის ლოგიკა განათლების რეფორმასა და ქვეყნის მომავალზე, და კიდევ უფრო მეტად - მისი ნაწერი, რომელიც სერიოზულ დამუშავებას საჭიროებს. რატომ ხდება, რომ განათლების სამინისტროს ე.წ. მაღალჩინოსნები კრიტიკულად მხოლოდ იქიდან წამოსვლის შემდეგ განეწყობიან და იქ ყოფნისას ძალიან მაღალი ხელფასითა და სტატუსით ტკბებიან?
ასევე არაფრის მთქმელია მისი ცხრათვიანი კურსის დიპლომი ჰარვარდიდან, რომელსაც თუ არ ახსენა, ვერაფრით ვერასოდეს ვერ მიხვდებით.
იქნებ უფრო კომპეტენტური და კვალიფიციური ხალხი შეგვერჩია ამგვარ თემაზე, ვინც განათლებაზე უფრო განათლებულად და კულტურულად ილაპარაკებდა.

დიდი პატივისცემით თქვენდამი, ქალბატონო ია

ქალბატონო ია!
თქვენი აზრით, დეცენტრალიზაციის კატეგორიებით მოაზროვნე, მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრის ყოფილი დირექტორი - როგორც ასეთი, საგანმანათლებლო საკითხებზე ღრმად დაფიქრებულ პიროვნებებისათვის, უფრო ნაკლებად შეურაცხმყოფელია, ვიდრე ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს პირველ პირთა დანიშვნის ბოლო ათი წლის მანძილზე არსებული, ქართული სახელმწიფოებრივი აზროვნების მიმართ საყოველთაო ცინიზმის დამამკვიდრებელი ვაკხანალია?

როგორ ფიქრობთ, ჩვენ და ბ-ნი გიორგი ტობანიერიდან, წინასწარ შეთანხმებული გეგმით ვესხმით თავს საგანმანათლებლო რეფორმების ფიქრებში გათანგულ ქ-ნ გორგოძეს, თუ, ერთმანეთისთვის სრულიად უცნობნი, იმ აზრში ვართ ერთიანნი, რომ საგანმანათლებლო რეფორმათა ყველა სექტორს, გამოცდილებით დაბრძენებული პროფესიონალები უნდა უძღვებოდნენ და არა საეჭვო კვალიფიკაციისა და აზროვნების, თუნდაც ჰარვარდის რომელიღაც კოლეჯში მოკლე-სტაჟირებაგავლილი, ქართულ სააზროვნო და საგანმანათლებლო რესურსებთან დისტანცირებული, საყველპურო ინგლისურის მცოდნე ფილოლოგები?
ქ-ნო ია?
თუნდაც რამაზ საყვარელიძის ბლოგზე სტუმრობის ანალოგიის მოშველიებით, რატომ აქამდე არ შესთავაზეთ რესპოდენტს შეკითხვებზე პასუხის გაგრძელება მომდევნო დღეებში?
რაც მოხდა, ბოლოსდაბოლოს ხომ ქ-ნი გორგოძის პროფესიონალურ რეპუტაციას ვერაფერს შესძენს?
და უმთავრესი:
მასწავლებელთა პროფესიული და ათასგვარ სხვა სტანდარტების შემოღება-დაფუძნების უწინარესად, რეფორმათა მიმდინარეობა-განვითარებაზე მონაწილე - მაღალ სახელმწიფო თანამდებობის პირთა პასუხისმგებლობის სტანდარტების დამკვიდრების დრო არ მოვიდა ბედკრულ საქართველოში? Beru

"თქვენი აზრით, სოფო უნდა დამჯდარიყო, ტექნიკურ პერსონალთან ერთად, და მთელი ღამე ეცადა თქვენი და სხვისი შეკითხვებისთვის? მოვკითხოთ ჩვენს თავს, რატომ არ ვიყავით 21.00–ზე კომპიუტერთან და რატომ არ მოვეკიდეთ პასუხისმგებლობით სტუმართან საუბარს. როცა დავასრულეთ საუბარი და შემოსულ კითხვებზე პასუხი, სოფო გორგოძე მაშინ დაგვემშვიდობა. ასე რომ, ძალიან ადვილად ნუ აყენებთ ადამიანებს შეურაცხყოფას, კიდევ ერთხელ დაბეჯითებით
გთხოვთ."

ჩვენი კომენტარი:
ეს ტექსტი არ გახლავთ ქ-ნი ია ანთაძის ავთენტური ნამუშევარი, რადგანაც ის (ტექსტი) არ ასახავს ბლოგზე ჩემი და ქ-ნი ია ანთაძის, როგორც დიასახლის-მოდერატორის შინაგან ლოგიკას.
ამ ტექსტზე პასუხისმგებლობას, რადიო თავისუფლების ადმინისტრაციას ვაკისრებ. Beru

ავტორი: ია ანთაძე
01.07.2010 11:17 - ზე, როგორც მოულოდნელად
არათანმიმდევრულზე.
----------------------------------
ქალბატონო ია,
თქვენი, უაღრესად კონსტრუქციული მსჯელობის ხილვის (სადაც თქვენ ბ-ნ რამაზ საყვარელიძის ინტერაქტივში სტუმრობის თემას შეეხეთ) შემდეგ, ამგვარ მსჯელობათა ხილვა, ვფიქრობ არამარტო ჩემთვის, დიდად მოულოდნელია.
მრჩება შთაბეჭდილება, რომ ქ-ნი გორგოძის და მათ მსგავსთა (ამ სიტუაციაში ეს ადეკვატური და კორექტული გამოთქმაა) , როგორც ტრაფარეტულად ფრიად დაკავებულ - საგანმანათლებლო სფეროს რეალურ პრობლემატიკაზე მომართულ სახელმწიფო მოხელეთა ადვოკატობა, თქვენი მხრიდან, უადგილოა, თუნდაც იმის გამო, რომ ინტერაქტივის ბოლოს აღმოქნდა, რომ რესპოდენტი ქალაქგარეთაა, "სადღაც ბაზალეთში" და ა.შ.
ქ-ნო ია,
თქვენი ბოლო ტექსტების სტილი და ლოგიკა, თქვენზე ზეწოლის ნიშნითაა არბეჭდილი და თუ ვისგან, ამის თაობაზე ამჟამად იმის თქმა დამჭირდება, რომ ქ-ნ მარინა ვაშაყმაძესთან, თქვენს ბლოგზე უკვე გამოქვეყნებული ჩვენი სტატიები, თავის დროზე პირადად წარვადგინეთ.
------------------------------------
"ასე რომ, ძალიან ადვილად ნუ აყენებთ ადამიანებს შეურაცხყოფას, კიდევ ერთხელ დაბეჯითებით გთხოვთ."
ჩვენი კომენტარი: მთელი ცხოვრება ამას გავურბივართ, რომ არათუ დაუმსახურებლად, არამედ ამის ღირსებსაც კი არ მივაყენოთ შეურაცხოფა. ამგვარი რამ კონტრპროდუქტიულია - არაფრის მომცემია. რად გვინდა? რა თავში ვიხლით?

"სოფო, წუხელ რაღაც არასწორად ვისაუბრე, როგორც ჩანს. რადიოეთერს და ინტერაქტივს აუცილებლად სჭირდება სულისკვეთების შეცვლა. არ შეიძლება, ეს საქმე ჩემი, ირაკლის, თორნიკეს და მოჭადრაკის პრობლემა იყოს და სხვები გულგრილად ან პროტესტით ეკიდებოდნენ. თუ ვაკეთებთ, ერთად უნდა გავაკეთოთ, თუ არადა, დავანებოთ თავი და ვისაც როდის გაგიხარდებათ, მაშინ შემოისეირნეთ აქ – კარი მუდამ ღიაა. მე მხოლოდ იმის თქმა მინდა, რომ ჩემთვის სტუმრის მოწვევა ამ ეტაპზე მხოლოდ ტვირთია და არანაირი სიამოვნება.

რაც შეეხება ბლოგს, ის სამარადჟამო მართლაც ვერ იქნება, მაგრამ ახლა არაფერი ემუქრება, სტუმრის ინსტიტუტის გაუქმების გარდა."

"რაც შეეხება ბლოგურ განხილვებს, თქვენ ძალიან გვიან შემოგვიერთდით და ბევრი რამ არ გინახავთ. არაჩვეულებრივი განხილვები ყოფილა ბლოგზე ადრეც, მოგვიანებითაც და ვერაფერს განსაკუთრებულს პირადად მე ბოლოდროინდელ საუბრებში ვერ ვხედავ.

სტუმართან დაკავშირებით ადრეც ბევრი ვიბრძოლე, რადგან პირველი შემთხვევა არ არის, როცა სტუმარს ლამის მარტო შევრჩი ინტერნეტში. მაშინვე მინდოდა სტუმრობის მოშლა და ამასთან დაკავშირებით რადიოს ხელმძღვანელებსაც ვესაუბრე. მაგრამ "სტუმრის ინსტიტუტი" ქალბატონმა მარინა ვაშაყმაძემ გადაარჩინა, რომელმაც ძალიან მთხოვა, მოთმინებით მოვკიდებოდი მძიმე პერიოდს. არ მახსოვს, მაშინ რატომ იყო მძიმე, არც ცხელოდა და არც ფეხბურთის ჩემპიონატი მიმდინარეობდა. ოთარ ჭილაძის არ იყოს: "რაც არ ყოფილა, ის არც იქნება, მაგრამ რაც იყო, იქნება კვლავაც..." ჰოდა, ვიცი, რომ ახლაც თუ ვიწვალებთ და სტუმრის მოწვევის პროცედურას შევცვლით, ბოლოს მაინც გასაუქმებელი იქნება. აღარ გამოვა ამ საქმიდან არაფერი. მე მითქვამს და დანარჩენი თქვენი – კომენტატორების – გადასაწყვეტია. მე შრომა არ მეზარება."
-----------------------------------
ქ-ნო ია,
ვაფასებთ და ყოველთვის დავაფასებთ პირადად თქვენს ძალისხმევას ქართულენოვან მედიასივრცეში სტერეოტიპებიდან თავისუფალი აზრის დამკვიდრების საქმეში. თქვენ თვითონ ბრძანდებით მოწმე, თუ როგორი წინააღმდეგობების და ფარული რიფების შემცველია ყველაფერი ამის რეალიზება, დღევანდელ საქართველოში, სადაც მისაღებია მხოლოდ ის, რაც სახელისუფლო ცნობილ ტექნოლოგიათა ჩარჩოს ფარგლებშია ( მათ შორის გემოკრატიაც და სიტყვის თავისუფლება) მოქცეული.

"ბლოგზე გამოსეირნება" თქვენი გამოხატვის ფორმა ვერ იქნება, იმ უბრალო მიზეზის გამო, რაზედაც უკვე აქ ხუთთვიანი ჩემი მუშაობის, ვიმეორებ - სერიოზული მუშაობის განმავლობაში, არაერთხელ დამიწერია. Beru
P.s. ვწერ ისევ და ისევ დროის უკუდურეს დეფიციტში. ბლოგის ორდღიანი შინაარსი წესიერად არც კი გადამითვალიერებია.

ქ-ნ სოფოს ვერ დავეთანხმები - არაქმედითუნარიანობა სწორედაც რომ არის ნაცმოძრაობის ყველაზე ხშირი დაკვეთა. - პარლამენტის, საკრებულოების, სასამართლოების, ტელევიზიის - არაქმედითუნარიანობა და მართვადობა - აი, რა არის ნაცმოძრაობის ყველაზე სერიოზული მიზანიც და დაკვეთაც, რომელიც სამწუხაროდ, უხშირესად სრულდება. ამიტომაც ვცხოვრობთ ამ პლასტმასის ქვეყანაში, რომელიც გაპრიალებული კია, მაგრამ გარედან ვერავითარ ზეწოლას, ვერც სიცხეს და ვერც სიცივეს ვერ გაუძლებს.
როგორც მოველოდი პასუხი ვერ მივიღე.

ქალბატონო ია,
როგორც უკვე ბლოგზე ბოლო ინტერაქტივის წინ განვაცხადე, ვითომდა საგანმანათლებლო სფეროს ექსპერტები, სინამდვილეში სრულიად არ არიან ასეთები, რაც დადასტურდა კიდევაც ქ-ნი გორგოძის მხრიდან ინტერაქტივის პირველ დღეს ბლოგის ერთ საათსა და 51 წუთში დატოვების ფაქტით, რაც რბილად რომ ვთქვათ, არასერიოზულია და ბლოგის წევრ-კომენტატორთა, მკითხველთა და დიასახლისის მიმართ უპატივცემულობის მკაფიო გამოხატულებაა.

რესპოდენტის მიმართ ჩემი დამოკიდებულების გამოსახატავად, ამჯერად, მხოლოდ ბლოგზე უკვე ცნობილი ჩემი ნამუშევრის - "პროფესორები ნუციეთიდან" დასახელებას ვიკმარებ.

ეგებ გაკვეთილადაც გამოგვადგეს . . .
ვიხსენებ ჩვენს შეთანხმებას იმის თაობაზე, რომ ქართულენოვან მედიასივრცეში ყველაზე უფრო რეიტინგული ბლოგი, სახელად "იანეთი", ფსევდო-ექსპერტთა სასეირნო ადგილი სულაც არაა. Beru

შეკითხვა ქ-ნ გორგოძეს:
საგანმანათლებლო სფეროს მენეჯერი, ჰარვარდის კურსდამთავრებული (როგორც თქვენ წარმოგადგინეს) და მასწავლებელთა დახელოვნების ცენტრის ყოფილი დირექტორი, რა დამოკიდებულებაში იმყოფებით ამგვარ მსჯელობებთან?

ინოვაციური ეკონომიკური პოლიტიკა და პროფესიული განათლება:

საღი აზრიდან გამომდინარე, ქვეყნის ინოვაციურ ეკონომიკურ პოლიტიკაზე ორიენტაცია, მთელი სისრულით, უპირველესად ქვეყნის პროფესიული განათლების სისტემაში უნდა ჰპოვებდეს ასახვას. ამ სფეროს მარეგულირებელ კონცეპტუალურ და ნორმატიული დოკუმენტებში, ამგვარი შინაარსი, სანთლით საძებნია:
,,საქართველოს კანონი პროფესიული განათლების შესახებ“, პირველი გვერდი: ,,კანონი სრულად თავსებადია განათლების რეფორმის ფუნდამენტურ პრინციპთან: განათლების სისტემის დეცენტრალიზაცია და საგანმანათლებლო დაწესებულებათა ავტონომიურობა ...“
ჩვენი კომენტარი: დეცენტრალიზაცია, ავტონომიურობა და ა.შ., რაიმე კონკრეტული სახელმწიფოებრივი მიზნის მიღწევის საშუალებაა მხოლოდ. აქ, საშუალება მიზნის კატეგორიამდეა აყვანილი.
პროფესიული განათლების მიზანი ყოველ კულტურულ ერში, ქვეყნის კულტურული და ეკონომიკური განვითარებისათვის აუცილებელ და საკმარის სპეციალისტ-პროფესიონალთა აღზრდა-დასაქმებაში მდგომარეობს.
ეკონომიკურ ცხოვრებაში, ამგვარი მიზანი _ ქვეყნის კონკურენტუნარიანი ეკონომიკის შექმნაა. ეს მკაფიო ზეამოცანა დოკუმენტში ჩანაცვლებულია საქართველოში ევროპული განათლების დონის უახლოეს მომავალში მიღწევის ფრაზეოლოგიით.
"ზოგადი განათლების ეროვნული მიზნების“ დოკუმენტი, ამ თვალსაზრისით საბჭოურ წარმოდგენებსაც კი აჭარბებს. ინებეთ: ,,საქართველოს ზოგადი განათლების სისტემაში მიღებული გამოცდილების საფუძველზე მოზარდმა უნდა შეძლოს: ... სწორად განსაზღვროს საკუთარი ქვეყნის სახელმწიფოებრივი, კულტურული, ეკონომიკური და პოლიტიკური ინტერესები ...“

ჩვენი კომენტარი: იმის ცოდნა, რაზედაც სახელმწიფო მოხელეთ, მასწავლებლებზე რომ არაფერი ვთქვათ, ბუნდოვანი წარმოდგენები აქვთ, მოზარდებს ვერ მოეთხოვებათ. ეს ნონსენსია!

ამდენად ვაცნობიერებთ, რომ ევროკავშირის ინოვაციური ეკონომიკური განვითარების ლისაბონის სტრატეგია, სადღეისოდ (მისი დაფუძნებიდან ათი წლისთავზეც) არ წარმოადგენს საქართველოს ერთიანი პროფესიული საგანმანათლებლო სივრცის და პროფესიული განათლების გამჭოლი სისტემის მსაზღვრელს. ამგვარად გააზრებული (Deliberate policy) პოლიტიკის არ არსებობის პირობებში, ,,საქართველოს პროფესიული განათლების კონცეფციის საფუძველი _ პროფესიული განათლების გამჭოლი სისტემის ჩამოყალიბება, რომელიც ეყდნობა UNESCO -ს გენერალური კონფერენციის მიერ 1997 წ. მიღებულ განათლების საერთაშორისო სტანდარტულ კლასიფიკაციას (International Standard Cllassification of Education, ISCED-97) და კოპენჰაგენის პროცესის რეკომენდაციებს” (იხ. კონცეფცია), მხოლოდ დეკლარაციად რჩება . . .

რეფორმების სტრატეგია (2010-2015 წლები) არ ასახავს დეცენტრალიზაციის პროცესის ხელშეწყობას.
1. რა უნდა გააკეთოს სახელმწიფომ იმისთვის, რომ სამეურვეო საბჭო ქმედუნარიან ორგანოდ იქცეს?
სამეურვეო საბჭოებს და სკოლების დირექტორებს უნდა ჩაუტარდეთ შესაბამისი ტრენინგები. სამეურვეო საბჭოს ფუნქციები უფრო მკაფიოდ უნდა გაიწეროს, მაგალითად, კარგი იქნება, რომ ცალსახად განისაზღვროს რა როლი ეკისრებათ სკოლის საკადრო პოლიტიკის გატარების(მასწავლებლების დაქირავება) პროცესში.

2. რა მექანიზმებითაა შესაძლებელი სკოლების დაცვა სახელმწიფოს (პოლიტიკური პარტიების) ნეგატიური ზეგავლენისგან?
სკოლის ავტონომიურობის გაზრდაზე ზრუნვა, ვფიქრობ შეამცირებს ამ საფრთხეს.

სერტიფიცირება
1. რა დროა საჭირო იმისტვის რომ ქვეყანაში ჩატარდეს სერტიფიცირების სრული ციკლი?
ზოგადი განათლების შესახებ საქართველოს კანონის თანახმად, სერტიფიცირება იწყება 2010 წელს და 2014 წლამდე ყველა მასწავლებელი უნდა იყოს სერტიფიცირებული. მეორე მხრივ, მასწავლებელს სერტიფიკატის განახლებისათვის 8 წელი ეძლევა. ამ პერიოდში უნდა დაინერგოს მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების სქემა, რაც გულისხმობს იმას, რომ მასწავლებლები შეფასდებიან არა მხოლოდ ტესტური გამოცდის შედეგების საფუძველზე, არამედ მრავალი სხვა კომპონენტით, მათ შორის კლასში მათი ეფექტური მუშაობით. როდესაც ეს სქემა წარმატებით დაინერგება და როცა მასწავლებლის კვალიფიკაცია მის კარიერულ ზრდასთან იქნება დაკავშირებული, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ სერტიფიცირება წარმატებით განხორციელდა.

2. რა რისკებს ხედავთ ამ პროცესში?
არსებობს რისკი იმისა, რომ მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების სქემა, რომელიც ჯერ არ დამტკიცებულა, არ დაინერგოს 2014 წლამდე, რაც თავისთავად შეაფერხებს სერტიფიცირების პროცესის განვითარებას.
3. როგორ შეაფასებთ არსებულ ადამიანურ რესურსებს? შეძლებენ ისინი ამ პროცესის წარმატებით დაძლევას?
აქ გაუგებარია, მასწავლებლებს ვგულისხმობთ თუ იმ ადამიანებს ვინც ამ რეფორმას ახორციელებს. თუმცა, ამ პროცესში მეორეხარისხოვანი დაინტერესებული მხარე არ არსებობს, და პასუხისმგებლობა იმაზე თუ როგორ წარიმართება პროცესი, ყველაზე ნაწილდება. ამ ეტაპზე პროგნოზის გაკეთება რთულია.

ტრენინგები
1. როგორც ამბობენ, შესაძლებელია მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ტრენინგების ჩატარება იმ ცენტრმა ითავოს, რომლის დირექტორიც თქვენ იყავით. შეესაბამება ეს ცენტრის მისიას? როგორ შეაფეასებთ დაგეგმილ პროცესს?
მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრის მისია აქამდეც გახლდათ ტრენინგების ორგანიზება. ტარდებოდა 2 ძირითადი სახის ტრენინგები, მიზნობრივი ტრენინგები, რასაც ცენტრი თავისი ძალებით ახორციელებდა (მაგალითად საინფორმაციო ტექნოლოგიებში და მენტორების ტრენინგი) და ტრენინგები, რომელთაც ახორციელებდნენ აკრედიტებული ტრენინგ-პროვაიდერები (უნივერსიტეტები, არასამთავრობო საგანმანათლებლო ორგანიზაციები, პროფესიული ასოციაციები დ.ა.შ). ეს სისტემა საშუალებას იძლევა შეიქმნას მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ტრენინგების კონკურენტუნარიანი გარემო, რაც მომავალში უფრო ხარისხიანი ტრენინგების წინაპირობა უნდა გახდეს. ამ სქემის ცვლილებაზე, ოფიციალურად დადასტურებული ინფორმაცია სამწუხაროდ არ გამაჩნია.

დიდი მადლობა შეკითხვებისათვის. სამწუხაროდ უკვე უნდა დაგტოვოთ. იმედია, მომავალში კვლავ მომეცემა საშუალება თქვენს კითხვებს ვუპასუხო.

ბატონო გიორგი, სამეურვეო საბჭოების შესახებ ყველაზე ხშირად რაც მომისმენია მათი არაქმედითუნარიანობაზე საუბარია და მეეჭვება, რომ არაქმედითუნარიანობა იყოს ნაციონალური მოძრაობის დაკვეთა. რაც შეეხება ილიას უნივერსიტეტს, მე მანამდე ვკითხულობდი უნივერსიტეტში ლექციებს ვიდრე მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრიდან წამოვიდოდი.

ამ საკითხთან დაკავშირებით მე თავად მაქვს ჩატარებული კვლევა ჰარვარდის უნივერსიტეტში სწავლისას. კვლევა საკმაოდ კომპლექსური იყო, მაგრამ შევეცდები მოკლედ ავხსნა. კვლევის საშუალებით მინდოდა დამედგინა, რამდენად სამართლიანი იყო ეს ტესტი იმ მოსწავლეების მიმართ, რომელთაც აქტიურად კერძო რეპეტიტორებთან მომზადების საშუალება არ ქონდათ. მაგალითად, რამდენად მაღალი ქულები ჰქონდათ სხვა საგნებში იმ მოსწავლეებს, რომლებიც უნარჩვევებში კარგ შედეგებს აჩვენებდა. კვლევამ აჩვენა, რომ უნარების ტესტში მაღალი მოსწრება ქონდათ იმ მოსწავლეებს, რომლებსაც სოფლად ჰქონდათ სკოლა დამთავრებული და სავარაუდოდ უცხო ენის სწავლის შესაძლებლობა ქალაქელ თანატოლებთან შედარებით ნაკლებად ქონდათ. მაშინ როდესაც მათი ქალაქელი თანატოლები უკეთეს შედეგებს სწორედ უცხო ენაში აჩვენებდნენ, ამიტომ ვფიქრობ ეს ტესტი მეტ-ნაკლებად სამართლიანად ასახავს მოსწავლის უნარ-ჩვევებს.

ვფიქრობ, რომ დღეს, როცა საინფორმაციო ტექნოლოგიებს ასეთი დიდი ადგილი უჭირავს ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში, კარგია რომ ბავშვები ადრეული ასაკიდანვე დაეუფლონ კომპიუტერთან მუშაობის უნარჩვევებს. თუმცა, რათქმა უნდა მასწავლებლებს უნდა ჩაუტარდეთ შესაბამისი ტრენინგები, რომ ბავშვებს დაეხმარონ როგორ გამოიყენონ ის სწავლის პროცესში, და ასევე მშობლებს უნდა ჰქონდეთ ინფორმაცია, თუ როგორ და რა ინტენსივობით არის მისი გამოყენება უსაფრთხო პირველკლასელი მოსწავლეებისათვის.

მოგეხსენებათ, რომ უმაღლესი სასწავლებლების აკრედიტაციამდე (2005 წ.) 200 ზე მეტი უნივერსიტეტი იყო საქართველოში. უნივერსიტეტები გახსნილი იყო სკოლის, ბაღის თუ საავადმყოფოების ტერიტორიებზე. არ არსებობდა ელემენტარული პირობები განათლების მისაღებად. საქართველოში ჩატარებული აკრედიტაცია გახლდათ ინსტიტუციური აკრედიტაცია,რის შედეგადაც შემოწმდა სასწავლო გარემო, რაც სწავლების ხარისხზე ცხადია გავლენას ახდენს, თუმცა ამ სახის შემოწმება არ იძლევა საშუალებას განვსაზღვროთ, რამდენად ხარისხიანია სასწავლო პროგრამები.

დღეს საქართველოში სულ ცოტა ორჯერ ნაკლები უნივერსიტეტია ვიდრე ეს იყო 5 წლის წინ. თუ უნივერსიტეტები აკმაყოფილებენ სტანდარტებს და საზოგადოებაში არის უმაღლესი გაათლების მოთხოვნა, მათი ხელოვნური შემცირება ალბათ არ იქნებოდა გამართლებული. ვინაიდან ამ ეტაპზე პროფესიული და სახელობო განათლების მწირი შესაძლებლობებია, სკოლადამთავრებული თუ უნივერსიტეტში არ წავა, მაშინ ქუჩაში გადის, რაც გრძელვადიან პერსპექტივაში უფრო საზიანო იქნება საზოგადოებისთვისაც. უნივერსიტეტში ისინი მაინც იძენენ გარკვეულ ცოდნას და უნარებს, რაც დაეხმარებათ თუ მათი სპეციალობით არა, სხვა სპეციალობით დასაქმდნენ.

ვფიქრობ, რომ ის მიმართულებები, რაც რეფორმით იყო განსაზღვრული პროგრესულია. თუმცა რეფორმის განხორციელების პროცესში ბევრი სირთულე გამოიკვეთა. მაგალითად, შეიცვალა სასწავლო გეგმა, მაგრამ მასწავლებლებს არ ჰქონდათ მოტივაცია და შესაძლებლობა რომ შესაბამისად შეეცვალათ თავიანთი მიდგომები და აემაღლებინათ კვალიფიკაცია. აქამდე ჩატარებული ტრენინგები და სამოტივაციო ინტერვენციები არასაკმარისი გახლდათ ასეთი მასშტაბის ცვლილებებისათვის. იგივე შეიძლება ითქვას სამეურვეო საბჭოებზე და სკოლების ავტონომიის გაზრდაზე. იდეა ძალიან პროგრესულია, მაგრამ სამეურვეო საბჭოები არ იქნენ აღჭურვილი შესაბამისი უნარ-ჩვევებით, რომ მათი მოვალეობა წარმატებით განეხორციელებინათ. სკოლებს მიეცათ ავტონომია, მაგრამ არ აქვთ საკმარისი ფინანსური რესურსები, რომ ამ ავტონომიის ფარგლებში სკოლის ეფექტურობაზე იზრუნონ. მოკლედ რომ ვთქვათ, დეცენტრალიზაცია საკმაოდ დიდ თანხებს და ადამიანური რესურსების გაწვრთნას მოითხოვს და ამის გარეშე ვერ იქნება წარმატებული.

მოგესალმებით, მოხარული ვარ რომ მაქვს საშუალება თქვენს კითხვებს ვუპასუხო.