ლაურა კუტუბიძე: "თანამედროვე მასმედიის გავლენა ყოვლისშემძლე აღარ არის"

მადლობა მე მეთქმის, რომ მოგისმენიათ. ძალიან გამიხარდა, რომ თეატრალური ინსტიტუტის სტუდენტი, მომავალი რეჟისორი, მედიის პრობლემებით დაინტერესდით.

ძალიან საინტერესო იყო
მადლობა რაჯა დეიდა :)

დიდი მადლობა ქალბატონო ლაურა,ვიპოვე:)

http://www.media.ge/sites/default/files/berikashvili[1].pdf

ავტორი: ანონიმი
17.07.2010 01:50

მომიტევეთ და უყურადღებობაში არ ჩამითვალოთ პასუხის დაგვიანება, უბრალოდ, მთელი ეს დრო კომპიუტერთან ვერ მოვხვდი, ზაფხული რიტმიდან მაგდებს.
გეთანხმებით, ჩვენი ტელეჟურნალისტების მეტყველება არაა მთლად უზადო, მიუხედავად იმისა, რომ რამდენადადაც ვიცი, ტელეკომპანიებს საგანგებოდ ჰყავთ მიწვეული მათთან სამუშაოდ მეტყველების კულტურის სპეციალისტები. პრობლემა მარტო რბილი "ლ" რომ იყოს, კიდევ რა გვიჭირს. მეტყველებისას არასწორად განაწილებული აქცენტები და მახვილები (რაც ქართულისთვის არაა ორგანული) ზოგჯერ მნიშვნელოვნად ცვლის მოწოდებული ინფორმაციის კონტექსტს.
რაც შეეხება თქვენს პირად დაინტერესებას მეტყველების სავარჯიშოებით, სამწუხაროდ, პროფესიული რჩევით ვერ დაგეხმარებით, მაგრამ შემიძლია გირჩიოთ მანანა ბერიკაშვილის წიგნი (სათაური ზუსტად არ მახსოვს, სახლში გვქონდა და უშედეგოდ ვეძებე).

სულ ვერ წარმოვიდგენდი რომ 700-1000 სიტყვაზე მეტს არ იყენებს მედეა:)საინტერესოა,თავისთავად ლელა იაკობიშვილს ვეთანხმები რომ თუ ტერმინი ბოლომდე არ შეითვისე და გაიაზრე სივრცეში ინტეგრაცია გაჭირდება.

გამიხარდა რომ ფილოლოგიური შოკები არ გვემუქრება.

ქალბატონო ლაურა რაიმე ინფორმაცია ხომ არ გეგულებათ ნეტში ან სავარჯიშოები რბილი "ლ" ზე სამუშაო?უღრმეს მადლობას მოგიხდით.იცით ლოკოპედტან ეხლა ვერ მივალ..არადა ვაკვირდები საკუთარ მეტყველებას და ყურში მხვდება და ძალიან მაღიზიანებს..ადრე არ მაღიზიანებდა,ისე ძალიან ბევრი ტვ-ჟურანალისტის პრობლემაა.

ავტორი: ანონიმი
16.07.2010 17:30

ჩემი სტუდენტები ალბათ ისევე წერენ და მეტყველებენ, როგორც, საერთოდ, სხვა სტუდენტები; სხვათა შორის, ჩემი სტუდენტებისა და ჩემი შვილების (და თქვენი პოსტების) მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, ქართული სულაც არ არის ისეთ სავალალო მდგომარეობაში, რომ "ფილოლოგიურ შოკში" ჩავვარდეთ.
მეტყველებისა და წერის კულტურაზე დიდ გავლენას ახდენს მედიის ენა; მედია კი, როგორც შესაბამისი უცხოური კვლევები აჩვენებს, ძირითადად ენის მარაგიდან დაახლოებით 700-1000 სიტყვას იყენებს; ასე რომ, ენის გამარტივება მხოლოდ "ქართული სენი" არ არის. ქართული ენა საკმაოდ მოქნილია იმისათვის, რომ ახალ გამოწვევებს ადეკვატურად უპასუხოს და საკმაოდ "კონსერვატორიც", რომ თავისთავადობა შეინარჩუნოს. ასე რომ არ ყოფილიყო, აქამდე ან საერთოდ გაქრებოდა, ან მკვდარ ენად იქცეოდა.
ყველაფერი მოითხოვს დროს და ბუნებრივ ტრანსფორმაციას. თუნდაც მათემატიკის, ფიზიკის, ქიმიის და სხვა მეცნიერებების ტერმინები, ახლა რომ ორგანულ ქართულ სიტყვებადაა ქცეული, თავისით ხომ არ გაჩენილა.
ძალიან შორს კი წავედი, მაგრამ მეც და ჩემ კოლეგებსაც ძალიან გვაწუხებს, რომ ქართულში ჯერჯერობით ვერ ადაპტირდა თუნდაც მედიის თანამედროვე ტერმინოლოგია. კულტუროლოგი და მედიატექნოლოგი ლელა იაკობიშვილი მუდმივად იმეორებს - სანამ ქართული ენა ვერ მოახერხებს რომ მისთვის ორგანული გახდეს თანამედროვე მედიაპროცესების ამსახველი ტერმინოლოგია, მანამდე ჩვენ ვერ შევძლებთ თანამედროვე საინფორმაციო სივრცეში ინტეგრირებასო.

ქალბატონო ლაურა,როგორები არიან თქვენი სტუდენტები? თუმეტყველებენ სწორად ან თუ წერენ გამართულად.

ავტორი: ირმა
16.07.2010 02:03

მედიასთან დაკავშირებული ზოგადი/საერთო სამართლებრივი ნორმები, რა თქმა უნდა, ასეთ კონკრეტულ შემთხვევებს არ ითვალისწინებს; ასეთ ნორმებს არეგულირებს კონკრეტული მაუწყებლის კოდექსი (როცა მას აქვს ასეთი დოკუმენტი); შესაძლოა, რაღაც ფორმით, გარკვეული მოთხოვნები აისახოს შრომით ხელშეკრულებაში და ა.შ. მაგრამ, ამ შემთხვევაში, ჩემი აზრით, კიდევ ერთხელ მეორდება იგივე სიტუაცია, რისი მოწმენიც არაერთხელ ვყოფილვართ ჩვენ მედიასივრცეში და არა მხოლოდ მედიაში.
ჩვენ არ ვიცით, ამ კონკრეტული საბაბის მიღმა რა მიზეზები დგას, მაგრამ ნაკლებ სავარაუდოა, რომ ნინო ჟიჟილაშვილისნაირი მოწესრიგებული და გაწონასწორებული ადამიანი თავად შექმნიდა კონფლიქტურ და ჩიხურ სიტუაციას; გამორიცხული არაფერია, უშეცდომო არავინაა, მაგრამ ისეთ პროფესიონალს, როგორიც ნინოა (მე მას პირადად თითქმის არ ვიცნობ და ვმსჯელობ არა ემოციური დამოკიდებულებით, არამედ მისი ჟურნალისტური იმიჯის შესაბამისად), სანთლით უნდა დაეძებდეს ნებისმიერი მედიასაშუალება; მით უფრო, რომ ჩვენი მედიაბაზარი ნამდვილად არ არის გაჯერებული მაღალი დონის პროფესიონალებით.
ჩემი და ბევრი ჩემი კოლეგის/ნაცნობის/უბრალოდ, თანამოქალაქის გამოცდილება მაძლევს უფლებას ვთქვა, რომ ასეთ შემთხვევებში ზოგჯერ არც რეალური მიზეზია საჭირო და არც საბაბი. მთავარი მიზეზი, უმეტესწილად, არის ადამიანის პროფესიონალიზმი, ნონკონფორმიზმი, შინაგანი კულტურა და ა.შ., რომელთა გამო ის სხვა, ამ თვისებებისა და ღირსების არმქონე ადამიანებს "ცუდ ფონს" უქმნის; რომელთა გამო მას აქვს საკუთარი აზრი, პოზიცია, არ არის მართვადი. ასეთ ვითარებაში საბაბი ყოველთვის მოიძებნება, მიზეზის არ არსებობის შემთხვევაშიც...

ქალბატონო ლაურა ,თუ გაქვთ დრო იქნებ მიპასუხოთ?

როგორ შეაფასებდით ნინო ჟიჟილაშვილის მიერ მაესტროს დატოვებას?

,რესპოდენტის თხოვნით გადაცემის წამყვანმა(ნ,ჟიჟილაშვილმა) გადაწყვიტა ჩაეწერა ბოკერია და არ ქონოდა პირდაპირი ეთერი.ეს ძალიან არ მოეწონათ რადიოს მენეჯერს კ,ბექაურს და უსაყვედურა რომ უნდა შეეთანხმებინათ.სამართლებრივად როგორ არის საქმე? უნდა შეეათანხმებინა წამყვანს უფროსისთვის?თუ კონკრეტულ ორგანიზაციაზეა დამოკიდებული?

დიდი მადლობა რომ შეწუხდით ...
თვითონ გაუწყვეტია ბატონ იური ვანაძეს ამ ბლოგის მერე სავარაუდოდ რადიო ტავისუფლებასტან კონტაქტი...
მეც დრე ვმუშაობ სამსახურში ინტერნეტი გამოგვირთეს .
ახლა გადავიკითხე იურის ბლოგიც და ესეც...
მოკლედ გული დამწყდა ბატონ იურის ამ გადაცემას ყოველთვის ვუსმენდი...

ავტორი: karaoke საიდან გვწერთ: Athens
14.07.2010 18:44

ბოდიშს გიხდით, ლამის 24 საათი რომ გალოდინეთ პასუხისთვის.

ავტორი: karaoke საიდან გვწერთ: Athens
14.07.2010 18:44

იური ვაჩნაძის სტატია "სოფელი ქალაქში" და გამოხმაურების ნაწილიც წაკითხული მქონდა, თქვენი კითხვების საპასუხოდ კი მთლიანად გადავიკითხე ყველა, 199-ივე კომენტარი, და რადიო "თავისუფლების" გადაცემასაც მოვუსმინე, რომელიც ამ თემის მიმოხილვას ეძღვნებოდა.
"თავისუფლება გისმენთ" ტრადიციული გადაცემაა და იგი, პირველ რიგში, სწორედ რეზონანსულ თემებზე იგება. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში გადაცემის ავტორმა ბლოგის მწვავე კომენტარებიც მიმოიხილა და პოზიტიურიც. რაც შეეხება კითხვას - ჰქონდა თუ არა რადიოეთერში მძაფრი კომენტარების წაკითხვისა და ფართო საზოგადოებისათვის მათი გაცნობის უფლება; თავისთავად, ბლოგზე გამოქვეყნებულ კომენტარებს არა მხოლოდ ბლოგინგის მონაწილენი, გაცილებით მეტი ვიზიტორი ეცნობა და მას შეიძლება უფრო მეტი მკითხველი ჰყავდეს, ვიდრე თუნდაც მსმენელი ამ კონკრეტულ რადიოგადაცემას.
რადიო "თავისუფლება", პლურალიზმის/წონასწორობის დასაცავად დიამეტრალურად განსხვავებულ მოსაზრებებს (რადიკალურების ჩათვლით) აძლევს გამოქვეყნების საშუალებას; ჩემი აზრით, ამ კონკრეტული გადაცემის ეთერში ისეთი არაფერი თქმულა (ავტორი karaoke: "რამდენად აქვს მორალური უფლება ვინმეს წაიკითხოს რადიოე თერში ისეტი წინადადება ბლოგიდან , რომელიც შეიძლება გახდეს საფუძბველი მისი თანამშრომლისთვის სამუშაოს დაკარგვის?"), რომ რომელიმე თანამშრომლის (ალბათ აქ კომენტარის ავტორი სტატიის ავტორს იური ვაჩნაძეს გულისხმობდა) სამსახურეობრივ ყოფნა-არყოფნას დამუქრებოდა, თუნდაც ირიბად.
მე ვფიქრობ, პირიქით, ამ კომენტარების გამოქვეყნებით "თავისუფლებამ" დაიცვა თავისი ერთ-ერთი ძირითადი პრინციპი - უყურადღებოდ არ დატოვა საკუთრივ მისკენ მიმართული მწვავე კომენტარები.
სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ზოგადად ჟურნალისტური პროფესია და, საერთოდ, მედიასივრცე, ძალიან რთულ და ზოგჯერ ურთიერთგამომრიცხავ პოსტულატებს, ნორმებს და ა.შ. შეიცავს, მაგრამ ე.წ. წონასწორობის მიღწევა ერთი კონკრეტული პუბლიკაციის, ერთი კონკრეტული ავტორის, ერთი კონკრეტული მედიასაშუალებითაც კი თითქმის შეუძლებელია. ამიტომ უნდა გვქონდეს მრვალფეროვანი და დამოუკიდებელი მედია რომ თვალსაზრისების მუდმივ ჭიდილში (ერთი ამპლიტუდიდან მეორემდე) სადღაც წონასწორობის წერტილიც ვიპოვოთ.
თქვენი ბოლო კითხვის პასუხად (ავტორი karaoke: ბოლო ბოლო ხომ შეიძლება რადიომიმომხილველს წინასწარ თვითონ გაეკეთებია ის კომენტარი ანონიმურად და მერე წაეკითხა როგორც სხვისი დაწერილი , სხვისი(უცნობის) პასუხისმგებლობის ქვეშ?): თქვენთვის ალბათ ახალი არ იქნება იმის გაგება, რომ არა მხოლოდ ქართულ მედიაში, არამედ, დემოკრატიული და პროფესიული მედიის სტანდარტად აღიარებულ ამერიკულ მედიაშიც არცთუ იშვიათია ნამდვილად "გასაღებული" ჟურნალისტური ფაბრიკაციები (თუ საშუალება გაქვთ, მოიძიეთ საუცხოო წიგნი - კოვაჩი, როზენსტილი, "ჟურნალისტიკის ელემენტები", გვ.217-დან), მაგრამ ამ ჩვენ კონკრეტულ შემთხვევაში, მე მგონი, ეს შემთხვევა თეორიულადაც გამორიცხულია. ამ ლოგიკით, გადაცემის ავტორს ჯერ უნდა შეეკვეთა სტატია ბ-ნ იური ვაჩნაძისთვის, მერე მოეხდინა შესაბამისი კომენტარების ორგანიზება და ა.შ.
ერთი რამ კი უნდა ვთქვა: სათაური - "პროვინციული ტექსტი "ქალაქურ" თემაზე" (რომლითაც ხსენებული რადიოგადაცემა განთავსდა "თავისუფლების" მთავარ გვერდზე) ნამდვილად გამოხატავდა თავად გადაცემის ავტორის პოზიციას, მაგრამ უამრავი პროფესიული და ეთიკური ნორმის მიუხედავად, საბედნიეროდ, რაღაც ფორმით და დოზით საკუთარი აზრის გამოთქმა ჟურნალისტისთვის (ან - ნებისმიერი პროფესიის მედიაავტორისთვის) ჯერ არავის აუკრძალავს და, მით უფრო, რადიო "თავისუფლებას".

ქალბატონო ლაურა რადიო თავისუფლების ერთ-ერთ ბლოგზე გამოქვეყნდა ბატონი იური ვაჩნაძის სტატია სოფელი ქალაქში .
ალბატ გაეცნობოდით .
ავტორის ამ სტატიას ბლოგერების უმეტესობის ძალიან მკაცრი და ზოგჯერ უსამარტლო კომენტარებიც მოყვა.
შემდეგ გავიდა ამ ბლოგის მიმოხილვა უკვე რადიოეტერში და
რადიო ტავისუფლების სხვა ჟურნალისტმა განიხილა სხვადასხვა ბლოგერის ნაწერები შერჩევით ცხადია . ბოლოს კი დასკვნის სახით გადმოქვცა რომ რადიო თავისუფლებაზე ყველა იური ვაჩნაძესავით არ ფიქრობს და ასე შემდეგ
რაც მთავარია რადიოეთერში წაკითხული იყო ისეთი კომენტარებიც როგორიცაა ვთქვათ ისეტი რომ რატო აძლებვს რადიო ტავისუფლება უფლებას ასეტ ქსენოფობიურ სტატიების მწერლებს გამოაქვეყნონ საიტზე მათი ნაწერი და რომ საერტოდაც არ უნდა მუშაობდეს ასეტი ხალხი რადიო თავისუფლებაში . მოკლედ რამდენად აქვს მორალური უფლება ვინმეს წაიკითხოს რადიოეთერში ისეტი წინადადება ბლოგიდან , რომელიც შეიძლება გახდეს საფუძბველი მისი თანამშრომლისთვის სამუშაოს დაკარგვის? ვიზეა აქ პასუხისმგებლობა ვინმე ბლოგერის ვინც კომენტარი გააკეთა თუ იმის ვინც მერე ეს რადიოთი უამბო უფრო ფარტო საზოგადოებას?
ბოლო ბოლო ხომ შეიძლება რადიომიმომხილველს წინასწარ თვითონ გაეკეთებია ის კომენტარი ანონიმურად და მერე წაეკითხა როგორც სხვისი დაწერილი , სხვისი(უცნობის) პასუხისმგებლობის ქვეშ?
------------------------------------------------
რაც შეეხება სტატიის შინაარსს , მე მსუბუქ იუმორად აღვიქვი ...
მე ათენში ძალიან დიდი გამოცდილება მაქვს სხვადასხვა კულტურის და წარმომავლობის ხალხთან ურთიერტობის .
თვითონ ქარტველებშიც კია განსხვავებები (აქაურ ქართველებში)
სხვადასხვა ქართველებთან 7 თვე მაქვს ნაცხოვრები ფაქტიურად საერტო საცხოვრებელში ერთ სადარვბაზოში 7 ბინაში დაახლოებით 40 ქარტველი ვცხოვრობდით . ზოგს დედის პურს უგზავნიდნენ ზოგს თიანეტელებს კიდე იქაურ რაღაც საჭმელს და ვერ ვიხსენებ, სადღეგრძელოები სუფრებზე და საუბარიც ყველას თავთავისი კუთხის მიხედვით ქონდა , მოკლედ თავი მქონდა ახდილი იმდენ რამეს ვისმენდი და იმდენნაირ კულტურას ვეცნობოდი , ლამის კილოც შევიცვალე , თან ბერძნულსაც ვსწავლობდი მაგ დროს . მოკლედ მე სხვანაირად გავიგე ვაჩნაძის ბლოგი ... კითხვა კი ზემოთ დავსვი .ხაზამდე....

II
პროცესების დაჩქარებაც შეიძლება და შენელებაც, მაგრამ ყველაზე იდეალური მისი კანონზომიერი განვითარებაა; ელემენტარულმა განვითარებამ განდევნა ბაზრიდან ის ავადსახსენებელი კვერცხის ფხვნილი; ქართულ მედიაში ჯერ კიდევ არსებულ დილეტანტიზმსაც შეავიწროებს თანდათან საბაზრო კონკურენცია; ოღონდაც, საზოგადოებამ თავადაც უნდა მოიპოვოს ეკოლოგიურად სუფთა პროდუქციის (მათ შორის, მედიაპროდუქციის) მოხმარების უფლება.
მე ვფიქრობ, არა მხოლოდ ამ პროცესში, საერთოდაც, ყველაზე ძნელი და ყველაზე არსებითი საბჭოთა ინერციის დაძლევაა - რომ მატერიალური არის ბაზისი და ცნობიერება კი ზედნაშენია; რომ ჩვენ ჯერ მატერიალურ კეთილდღეობას უნდა დაველოდოთ/მივაღწიოთ და დანარჩენზე მერე ვიფიქროთ. პოსტინდუსტრიულ/პოსტმოდერნისტულ საინფორმაციო საზოგადოებაში, რომელშიც ჩვენ უკვე ვცხოვრობთ, ყველაფერი პირიქითაა. ფუტუროლოგები უკვე პროტოგლობალური მომავლის კონტურებს ხაზავენ, მეც ვასწავლი ჩემ თელაველ (ბლოგინგის ერთ მონაწილეს აინტერესებდა, თუ სწორად მახსოვს - ნეტა რეგიონებში რა აინტერესებთ ახალგაზრდებსო) და თბილისელ სტუდენტებს ამ "მაღალ მატერიებს" და "ავატარის" მეშვეობით ვცდილობ წარმოვიდგინო (და შევიგრძნო), როგორი იქნება ეს მომავალი.
P.S. P.S.
მოქალაქე ჟურნალისტის (და melanqolikosi-ს) კითხვის პასუხად - მედიის განვითარების პროცესის ბუნებრივ კატალიზატორად შეიძლება იქცეს ბლოგოსფეროს განვითარება (ამაზე უკეთესი "სალაყბო"/"საფიხვნო" რაღა უნდა იყოს ჩვენს დროში); თუმც, ჩემი აზრით, აქაც ორგვარი პერსპექტივაა: აბლაბუდის "დარღვევის" საფრთხე (ერთი ფაქიზი შეხებითაც!) და აბლაბუდის კვლაწარმოების მარადიული შანსი!

I
მოგესალმებით! მადლობელი ვარ და მიხარია რომ ამ ინტერვიუმ (რომელმაც მე საშინელი უკმარობის გრძნობა დამიტოვა დროის უკმარisობის გამო) თქვენი ყურადღება მიიპყრო. მე არა ვარ "პროფესიონალი რესპონდენტი", არა მაქვს ყველა კითხვაზე "კლიშე-პასუხი" და ვწუხვარ, რომ არათუ ინტერაქტივის ყველა კითხვას, 3-4 კითხვასაც ვერ ვუპასუხე რიგიანად.
კითხვის დასმის ხელოვნებას საგანგებოდ ასწავლიან ჟურნალისტებს, მაგრამ, სამწუხაროდ, ხშირად ეს მცდელობა ამაოა. თქვენი შეკითხვები კი ისე კარგად იყო ჩამოყალიბებული, რომ პროფესიონალ ჟურნალისტსაც შეშურდებოდა.
მოქალაქე ჟურნალისტის ამ შეკითხვის პასუხად ერთი სადისერტაციო ნაშრომის თუ არა, სტატიის დაწერა მაინც იქნებოდა საჭირო, მაგრამ შევეცდები ისე ვუპასუხო, რომ ლექცია არ გამომივიდეს.
ალბათ მიაქციეთ ყურადღება - რადიოეთერში ბოლო კითხვის ნაჩქარევ პასუხში ბიზნესი ვახსენე; მასმედია, მართალია სპეციფიური, მაგრამ ბიზნესიცაა, მით უფრო, საბაზრო ეკონომიკის პირობებში (კომენტარის ფორმატს რომ არ გავცდე, თავს ნებას მივცემ "გადაგამისამართოთ" ჩემი დისერტაციის I თავისკენ, რომლის ლინკი დევს თქვენს ბლოგზე). მედია რომ პროფესიული პროდუქტი უნდა იყოს, ეს არც მხოლოდ იმედია და არც მხოლოდ პროცესის ანალიზის შედეგი - ეს კანონზომიერებაა. შეიძლება გკითხოთ? - თქვენ, მაგალითად, სუროგატის შეძენას არჩევდით თუ ნამდვილი პროდუქტის (თუ, რაღა თქმა უნდა, არჩევანი გექნებოდათ და ხელმისაწვდომობა)? მადლობა ღმერთს, ძლივს გავისტუმრეთ ის დრო, ჩემ სამ შვილს რომ კვერცხის ფხვნილის "ერბო-კვერცხით" ვკვებავდი და ჩემი ოჯახი, სხვებთან ერთად, იყო არა გამონაკლისი, არამედ - უმრავლესობა, 90-იანი წლების შუახანებამდე; აი, 90-იანი წლების მეორე ნახევარში დაბადებულ მეოთხე შვილს კი აღარ მოუხდა კვერცხის ფხვნილის ჭამა და კანკალი თავგასული მხედრიონელების წარა-მარა სროლების გამო.
სრულიად შეგნებულად მოვიშველიე ეს პარალელი, თუნდაც, პროცესის დაჩქარების კონტექსტში. სხვათა შორის, ასეთ ვითარებაში, მეც და სხვებიც, ბოლო კაპიკებით ვყიდულობდით და ხელიდან ხელში გადადიოდა გაზეთები: "მამული", "ნატვრისთვალი", "შანსი", "დრო", "ალია", "რეზონანსი", "დრონი", "კავკასიონი"... (განსაკუთრებული ქალური ემოციით მახსენდება ჟურნალი "კალთა", რომელსაც პოლიტიკითა და საფრთხით გაჯერებულ მაშინდელ გარემოში ფუფუნების რანგში აყვანილი სიმყუდროვე შემოჰქონდა გამოციებულ და ჩაბნელებულ სახლში).
ორი ათწლეული ახალგაზრდებისთვისაც ძვირფასი დროა და, მით უფრო, ჩემი თაობისთვის. ვერც დაგამშვიდებთ (ამ ქვეყანაში ფეხით მოსიარულე ადამიანი მათხოვრების განკითხვას ვერ აუდის), მაგრამ ვერც იმედს გადაგიწურავთ (ზემოთ აღწერილი სურათის ფონზე მე, საშუალოზე დაბალშემოსავლიანი ადამიანი, არა საარსებო იძულებით, არამედ, პროფესიული და ადამიანური ინტერესით, ჩემ წილ მესიჯს ვაგზავნი ვირტუალში და ამით თქვენთან ერთად ვქმნი ახალ მედიას). უბრალოდ, ვცდილობ, გონების თვალითაც შევხედო ნახევრად ცარიელ- ნახევრად სავსე ჭიქას - პესიმისტ-ოპტიმისტების წყალგამყოფს.
შესაძლოა, თემის ამგვარი განვითარება კითხვის არსისაგან გადახვევად, უადგილო ლირიკად, ან უფრო უარესი - უპასუხისმგებლო პასუხად მიიჩნიოთ. მე ვაცნობიერებ, რომ ინტერნეტი არ უნდა ვაქციოთ "საინფორმაციო სანაგვედ" და, მით უფრო, არ უნდა ვაკადრო ეს რადიო "თავისუფლების" წილ ვირტუალურ სივრცეს. ალბათ ზედმეტად ვისარგებლე სიტყვის თავისუფლების უფლებით. შევეცდები გამოვასწორო მეტ-ნაკლებად კომპაქტური პასუხით, რომელიც ნაწილობრივ პასუხობს 10-წუთიან ეთერში პასუხგაუცემელ კითხვებსაც:

ქალბატონო ლაურა,
თქვენ იმედს გამოთქვამთ, რომ პროფესიული სტანდარტები ქაღალდიდან ჟურნალისტური ქცევის ნორმაში გადავა და საზოგადოებაც უფრო მომთხოვნი გახდება ჟურნალისტებისადმი. ეს მხოლოდ თქვენი იმედია, თუ არსებული ტენდენციების გაანალიზების შედეგად გაკეთებული პროგნოზი? რამდენად შესაძლებელი და მიზანშეწონილი იქნებოდა ამ პროცესის ხელოვნურად დაჩქარების მცდელობები?

ყოვლისშემძლე მხოლოდ ღმერთია მაგრამ თანამედროვე მასმედიის ჩიჩინს შეუძლია ადამიანის გამოტვინება, ზომბირება, გამანქურთება,ან პირიქით,რაღაცის ჩვენება და სწორ გზაზე დაყენება. მასმედიის ხელმძღვანელებს და თანამშრომლებს ამ ორ გზას შორის არჩევანის გაკეთების შესაძლობა დემოკრატიულ ქვეყნებში,რა თქმა უნდა აქვთ ,და თუ სახელმწიფო დემოკრატიული არაა და ჟურნალისტს არ აძლევს არჩევანის გაკეთების საშუალებას მაშინ არის მაგალითი. ტფილისში იყო საჭორაო ადგილი "სალაყბო" სადაც ადამიანები მიდიოდნენ ახალი ამბების გასაგებად. აი ეს ქართული ეროვნული ტრადიციაც უნდა აღდგეს,ალბათ...