მაია მეცხვარიშვილი: ”ქარტიის საბჭოს არაერთხელ უსამართლოდ უწოდეს ქმედუუნარო”

თქვენ რაც გაწუხებთ აზრს უფრო ომახიანად გამოთქვავთ ხოლმე. ეს ეტყობა არ გაწუხებთ.

არსად არ მოგვისმენია თქვენი აზრი ამის თაობაზე.

პრესა.გე - ს პრობლემების შესახებ რატომ არ საუბრობს მედიაექსპერტი ია ანთაძე?

შეიძლება ცუდი მოსასმენი იყოს, მაგრამ ხშირად ალბათ ხდება დღევანდელ გასხივოსნებულ საქართველოში,რომელიც დუინგ ბიზნესს იზი-ს მაღალი საპრიზო ადგილებით ტრაბახობს, იგივე სიტუაციების გათამაშებები, რაც დურუ ძიგუას დუქანში ხდებოდა. ხელისუფლება გაცილებით უარესია, ვიდრე ბოდღო ყვალთავა და მისი ნაბიჭვარი ძმაბიჭები. რადგან ბოდღო ყვალთავა და კაზა ჩხეტია უშუალოდ არ იყვნენ ძიგუების დუხჭირი ყოფის შემოქმედი და უბრალოდ უკვე არსებულ ფინანსურ მდგომარეობას იყენებდნენ კიკუს საცდუნებლად. ხოლო ჩვენი დროის ყვალთავებმასწორედ რომ თავად გაატყავეს ხალხი და მიიყვანეს იმ მდგომარეობამდე, როდესაც ძალიან ადვილია მრავლობით კიკუზე ნადირობა.

ეკონომიური მონობა და მცირე მეწარმეობის სრული დანგრევა, ბიზნესის სრული გაკონტროლება სახელისუფლებო ოლიგოპოლიის მიერ წარმოადგენს მიხეილ სააკაშვილის ძალადობრივი რეჟიმის ეკონომიურ საფუძველს. ხოლო მასზე დაშენებული იდეოლოგიურ-პროპაგანდისტული დივერსია - ამ ძალადობრივი მონსტრის ზედნაშენს. რეალობა კი ისეთია, რომ ფუნდამენტი სულ უფრო იბზარება არაკონკურენტული და არაკრეატიული გარემოს გამო, ხოლო ზედნაშენი სულ უფრო მძიმდება და დონდლო ხდება, რადგან სიცრუის არითმეტიკული პროგრესია მისი სტრუქტურის გეომეტრიულ რეგრესიას იწვევს. საბოლოო ჯამში ამ კონსტრუქციის ნგრევა ისევე გარდაუვალია,როგორც ნებისმიერი სხვა სისტემისა, რომელიც ძალადობრივ რეჟიმს, უსამართლობას, არათავისუფალ და არაკონკურენტულ ეკონომიკას ემყარება.
მოვა დრო, როდესაც ურნალისტების ფარა მწყობრად შემოგლიჯინდება ქარტიაზე ხელისმოწერის სურვილით თვალებგაფართოებული... ჩემი აზრით, მათ ამის შეუზღუდავი უფლება უნდა მიეცეთ. მე მგონი, თუნდაც ისეთ ოდიოზურ ფიგურებსაც კი, როგორიც მათე კირვალიძე და ნათია კობერიძეა, მეორე შანსი უნდა მიეცეთ.

ნინო,

მე მჯერა და ვიცი, რომ არის ბევრი წესიერი და პატიოსანი ჟურნალისტი, რომელიც 20 ლარად აკეთებს მასალას. ისიც ვიცი, რომ დაბალი შემისავალი პროფესიონალიზმის ამაღლებას ხელს არ უწყობს. მე მხოლოდ იმაზე გავამახვილე ყურადღება, რომ ხელისუფლებას სწორედაც აწყობს ხალხის (არა მარტო ჟურნალისტების) დაბალანაზრაურება, რომ მერე ადვილად დააშინოს და ადვილად მოისყიდოს. ამიტომ იგი ქმნის მაღალი ანაზღაურების სატყუარას, რომელიც სინამდვილეში მონობის ყულფია. შეიძლება ცნობილ ჟურნალისტს მაღალი ხელფასი უხადონ რამდენიმე თვე იმაში, რაც მის პროფესიულ იმიჯს სერიოზულ დარტყმას აყენებს. მერე კი გადააგდონ, როგორც ჩაშვებული. ამიტომ ადამიანი, რომელიც თავის ეთიკას, პრინციპებს და სიმართლისადმი სამსახურს ცვლის მაღალ ანაზღაურებაზე, ამით მონობას აწერს ხელს - რადგან სწორედ ეს ჩამოთვლილი იყო მისი თავისუფლების გარანტიები. ხოლო როცა მონა ხდება, მისი ფასი თავიდან მაღალია, მაგრამთანდათან განუხრელად მცირდება, რადგან სწორედ ის თავისუფლების ხარისხი იყო მისი მაღალი ფასის საწინდარი.

ბოდიშს ვიხდი, ჩემი ერთი ფრაზის ორმაგი ინტერპრეტაციის შესაძლებლობის გამო:
”როდესაც მონობაზე აწერ ხელს კარგად უნდა გაიაზრო, რომ აწი ყულფის ზომა შენზე დამოკიდებული არ არის...” - რა თქმა უნდა, ეს თქვენდამი მიმართული ფრაზა არ არის და მე შემეშალა - მესამე პირი უნდა გამომეყენებინა.

ავტორი: სოლომონი საიდან გვწერთ: თერნალი 23.12.2010 22:32
არ ხართ ინფორმირებული, ბატონო სოლომონ. უამრავი ჟურნალისტია, რომელიც 20 ლარად მასალას ამზადებს და არავის მხარდამჭერი არ არის და როგორც შეუძლია ემსახურება საზოგადოებას. ქარტიის წევრიც არ არის აქ აღნიშნული მიზეზების გამო, რომელთა უმრავლესობას ვუერთდები.

http://kalmasoba.com/index.php?option=com_content&view=article&id=144:2010-12-21-11-37-07&catid=56:2010-11-09-06-52-19&Itemid=118

ვეთანხმები ავტორის. განსხვავებას ერთ საკითხში ვხედავ. ავტორის აზრით, ქარტია ყველა ჟურნალისტისთვის არაა, არამედ წევრებისათვის.
მე მაინც ვფიქრობ, რომ "ანგარიშები", ან დავარქვათ "პრესის ანალიზი" ყველა მასალაზე უნდა ვრცელდებოდეს. ქარტია კი ჟურნალისტებს მხარდაჭერას უნდა სთავაზობდეს ამ თუ იმ ფორმით, ამაზე აღარ მსურს კვლავ საუბარი.

ნინო, დაქირავების ერთი მარტივი მეთოდი ასეთია:

გყავს 10 ჟურნალისტი, რომელთაც უხდი 200-200 ლარს.
მერე ათავისუფლებ ერთს, რომელმაც ზედმეტად კრიტიკული წერილი დაწერა ხელისუფლების წარმომადგენელზე და მისგან ”გამონთავისუფლებულ” 200 ლარს უნიშნავ იმ ჟურნალისტს, რომელიც პირიქით, დითირამბებს უმღერის ხელისუფლებას.

შედეგი?

ისევ იმ 2000 ლარს ხარჯავ. გყავს 1 ურნალისტი და 8 ჟურნალისტი, რომლებმაც დაინახეს, რომ ჟურნალისტობა ისჯება, ხოლო ურნალისტობა წახალისდება!

ძალიან ხარჯ-ეფექტური მეთოდია. განა - არა?

კატასტროფა ის არის, რომ 1 წელიწადში შეიძლება ამდა მსგავსი მეთოდებით მივიღოთ სიტუაცია, რომ გვეყოლება მხოლოდ ერთი ურნალისტი 2000 ლარიანი ხელფასით და ჯიპით და იმ განთავისუფლებული ჟურნალისტებიდან 3-4 მზადმყოფი, რომ 100 ლარად დარჩეს ჟურნალისტად, ხოლო 2-3 მზადმყოფი, რომ 1000 ლარადაც გააკეთოს ურნალისტის ბინძური საქმე.

როდესაც მონობაზე აწერ ხელს კარგად უნდა გაიაზრო, რომ აწი ყულფის ზომა შენზე დამოკიდებული არ არის...

ავტორი: სოლომონი საიდან გვწერთ: თერნალი 23.12.2010 21:25
ბატონო სოლომონ, ამდენი ჟურნალისტი დაქირავებული ვერ იქნება.
ჟურნალისტობა ერთერთი დაბალ შემოსავლიანი სამსახურია, რაც პროფესიონალზმზსაც განსაზღვრავს.

ვას(ილიადა)-2

აქა ამბავი ბასილისკისა და მისგან წარმოდინებული დამრიგებლური თათხვისა

რამდენიმე მარგალიტი მაია მეცხვარიშვილის მიმართ დანთხეული კრიტიკისა:

”ამიტომაც არის ქარტია ბევრისთვის საეჭვო, როდესაც თქვენ წესიერებაზე, გამჭირვალობაზე და ღიობაზე საუბრობთ.”

მართალია. ქურდებს არ უყვართ პატიოსნებაზე ლაპარაკი. ბოზებს - წესიერებაზე. უგუნურებს - სიბრძნეზე და მონებს - თავისუფლებაზე. ისინი ამას ყველაფერს ”საეჭვოდ” თვლიან!


”განსხვავებული აზრი თქვენ მტრობად მიგაჩნიათ.”

იმ ქვეყანაში, სადაც სამივე ნაციონალური არხი ერთაზრიანთა და ერთტვინიანთა (ანუ უტვინოთა) რუპორად არის ქცეული, ხოლო რეალურად განსხვავებული აზრის გამომთქმელი კი განდევნილია ამ არხებიდან, რა ცინიზმია იმაზე ლაპარაკი, რომ თურმე ქარტიიდან ყოფილა განსხვაებული აზრი განდევნილი.
განდევნილი არაფერია. ხოლო თავისუფალი ადამიანები რომ მანქურთებს და ”პრავდას” უპირისპირდებიან, ეს ნორმალური მოვლენაა.


”ბევრ ენერგიას ახმართ ამ "საკუთარი რიგების" ჩამოყალიბებას.”
რა თქმა უნდა, სააკაშვილის მთავარი ამოცანაა, რომ საკუთარი სატრაპების ლეგიონები განამტკიცოს, ხოლო საზოგადოებას არ მისცეს გაერთიანების საშუალება. მალე პოლიცია ქუჩაში იმის კონტროლს დაიწყებს,რომ ორზე მეტი ადამიანი ერთად არ დადგეს და არ ისაუბროს. ”რასხადიტეს! - გრუპამი ნე სობირატსია” - აი საბჭოურ-გულაგური მენტალიტეტის აღორძინების ნიშნები, როცა ყველანაირად ცდილობს რეჟიმი გათიშოს და იბატონოს. ამიტომ სააკაშვილის და ვასილების ძალიან დიდ აღელვებას იწვევს ორი რამ - ა) მეტნაკლებად პროგრესული და ხალხის შესაძლო გამაერთიანებელი ძალის ან ლიდერის გამოჩენა
ბ) რიგების ჩამოყალიბების ნებისმიერი ორგანიზაციული მცდელობა - იქნება ეს პროფკავშირი, გაზეთი, ფეისბუქის ჯგუფი თუ ჟურნალისტთა ქარტია.


”ამავე დროს ეს ქარტია უნდა იყოს ჟურნალისტის მხარდამჭერი ორგანიზაცია და არა მის წინააღმდეგი.”

და როგორ უნდა მოხდეს ეს, თუ ერთი ჟურნალისტი ნინო ზურიაშვილია და მეორე -გიორგი კაპანაძე? როგორ უნდა დავუჭირო მხარი ორივეს, თუ ერთი ჟურნალისტია და მეორე ურნალისტი? როცა ურნალისტი კაპანაძე ღუბერნატორ ვარძელაშვილის ხელიდან იკვებება, როგორ დავიჯეროთ ჩვენი მისი ჟურნალისტური შემართების. მისი მთავარი მოწინააღმდეგე ხომ არა ქურდი და უსინდისო პიროვნებაა, ან ქურდობა და უსინდისობა ზოგადად. კაპანაძის მთავარი მოწინააღმდეგე ჟურნალისტი ელისაშვილია. რადგან როცა კაპანაძე იყიდება, მას არაფერი არ აღიზიანებს იმაზე მეტად, როგორც ადამიანი, რომელიც მორალურად მასზე მაღლა დგას. ნებისმიერი პატიოსანი და პროფესიონალი ექიმის მხარდაჭერა გამორიცხავს თვითმარქვია შარლატანი სგანარელის მხარდაჭერას. და როცა ვასილი - ყველას მხარდაჭერაზე და საერთო სტანდარტებზე ლაპარაკობს, მას მხოლოდ ერთი რამ უნდა - რომ არ იყოს ეს სტანდარტები საერთოდ და რომ კაპანაძეს შეეძლოს არამცთუ დაუსჯელად აკეთოს თავისი შავი პიარი და შავი ფლავი, არამედ მორალურადაც მკერდგამობრექილმა იაროს - ღუბერნატორული ვერცხლებით ჯიბედამძიმებულმა, მაგრამ თან ჟურნალისტის წოდებით ამაყმა!

იმაზე რაღა უნდა ვთქვა, რომ საზღვარგარეთ მაცხოვრებელ ბიურგერ ვასილს ასე მძიმედ მოხვდა თვალში მაია მეცხვარიშვილის ერთადერთი საზღვარგარეთული მივლინება! რა თქმა უნდა, ეს მხოლოდ გიგი უგულავას და მიშა სააკაშვილის ხელიდან მკვებავ შოუმენებსა და ურნალისტებს უნდა ჰქონდეთ საზღვარგარეთ წასვლის საშუალება, ხოლო პატიოსანი ჟურნალისტისათვის რამდენი მეხი გამოიმეტა ზევსმა ვასილმა - ”ამ ცოტა დროში ევროპაში მივლინება კი მოგისწრიათ არაფრის მომცემ იუბილეზე.”

და საერთოდ, თუ დააკვირდით, როგორ მოძღვრავს ბატონი ვასილი ჟურნალისტებს, რომელთაც გაბედეს და ქარტია შექმნეს, როგორ ასწავლის რა და როგორ უნდა აკეთონ... ალბათ ამ სფეროს დიდი პატრიარქი, ექსპერტი ან ნოვატორია! ან სამოქალაქო საზოგადოების აღიარებული მეტრი, რომელიც დიახაც უფლებამოსილია ილაპარაკოს ასეთი მეტრით - ”ამ შემთხვევაშიც ვერაფერს ამბობს ჩვენი ახალშობილი ქარტია.”

ეჰ, დუილიო, დუილიო... რა ნიღაბითაც არ უნდა მობრძანდეთ, თუნდაც ცისფერი ფერიის, ან ყინწვისის ანგელოსის, იმხელა შავი კუდი მოგიჩანთ ტოგის ქვეშ, რომ აშკარაა თქვენი იდეოლოგიური პლატფორმაც და პროგრამა მაქსიმუმ-მინიმუმიც...

”ხელები შორს სააკაშვილისაგან!”

ბატონებო და ქალბატონებო

დღეს ჩვენი საზოგადოება არის კატასტროფის ზღვარზე. და ყველაზე მთავარი მიზეზი არის ჩვენი ხელისუფლები აბსოლუტურად ყგვანო საქციელი, რომ საზოგადოება დაყოს თავის მომხრეებად და თავის არამომხრებად და მთელი დოვლათი, უფლებრივი, ქონებრივი, თუ ნებისმიერი პრივილეგიები გაანაწილოს სწორედ ამ პრინციპით - თუ ჩემი ხარ, გაცოცხლებ, თუ არა და გაგამწარებ.

სწორედ ამიტომ დღეს საქართველოში შეიქმნა პარადოქსული სიტუაცია, რომ ე.წ. ჟურნალისტთა დიდი ნაწილი იქცა ხელისუფლების მიერ დაქირავებულ პროპაგანდისტთა კოლონად, რომელიც წერს მხოლოდ იმას, რასაც ხელისუფლება უკვეთავს და მხოლოდ ისე, როგორც უკვეთავენ. მათთვის არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს განსხვავებას ფაქტს და ფიქციას, დოკუმენტს და ილუზიას, ”ვნახეს” და ”მომეჩვენას”, არგუმენტირებულ აზრს და ცილისწამებლურ განცხადებას შორის. ისინი, როგორც მეორე უძველესი პროფესიის ქურუმები, ოფლით, ნაზი ღიმილით და ოხვრით მოიპოვებენ თავიანთ სარჩოს და იმკვიდრებენ ადგილს რედისონის პენტჰაუზებისკენ მიმავალ კიბეზე. და სულ არ აინტერესებთ, რას უშვება ხალხს მათი დამპურებელი და გამაუპატიურებელი მთავრობა (საერთოდაც არ თვლიან თავს გაუპატიურებულად, როცა ძალოვანი მინისტრის გვერდით ფინიასავით ლაქუცით მიკუნტრუშებენ და თვალებში შესციცინებენ.) ამ დროს მათ მიერ და მათი ხელშეწყობით გაბითურებული და დაბრმავებული, დაყრუებული და მოტყუებული მოსახლეობის მხარეს სულ მისხალ-მისხალ (უფრო სწორედ - ტონა-ტონა) შეიძლება აწონო, რა ზარალია მიყენებული. და თუ თანამედროვე განვითარებული საზოგადოება სამართლიანად თვლის ინფორმირებულ მოქალაქეს და ინფორმირებულ საზოგადოებას დემოკრატიის მთავარ მონაპოვრად, სააკაშვილის ანტიდემოკრატიული და პროლუკაშენკოური რეჟიმის მთავარი ”მიღწევა” სწორედაც რომ დაბრმავებული, დაყრუებული და აბსოლუტურად არაინფორმირებული ადამიანის (მოქალაქე ამას არ ჰქვია) და დეზინფორმირებული საზოგადოების გამოპლასტელინებაა.

ამიტომ მე მიმაჩნია, რომ ყოველგვარი სენტიმენტები, იმ სტილში, რომ ”დავაიტე ჟიწ დრუჟნო” და დაბოლებები , რომ ”ქალბატონო მაია, თქვენი ქარტიით შეგაქვთ დამატებითი მღელვარება საზოგადოებისათვის ერთერთ მნიშვნელოვან სფეროში.”, მხოლოდ იმას ისახავს მიზნად, რომ კიდევ ერთხელ დაგვაჯერონ, - ისინი, ვისაც ვერ გადაგვაკრეს თვალზე ვარდისფერი ლიბრი - რომ საქართველოში სირცხვილია დამატებითი მღელვარებების გამოწვევა, მაშინ, როცა ჩვენი ბედნიერი ერი მხოლოდ იმითია დაკავებული ნოდიკო ტატიშვილი უფრო მაგარია თუ ანდრეა ბოჩელი, ვაკის პოლიციის შენობა სჯობს თუ ოზურგეთის, და რამოდენა მიღწევაა, როცა ცნობილი უცხოელი ტენორი მეგრულად მღერის (მილიონი გადაუხადე მომღერალს და მანდარინულადაც ამღერდება) და თბილისში მალე რიჩარდ ჰოლბრუკის ქუჩაც გვექნება. წარმატებული.

ეს არის სერიოზული იდეოლოგიური დივერსია ჰებელსის და ბერიას პროპაგანდისტული და ძალისმიერი მეთოდებით იმისთვის, რომ მოგვისპონ თავისუფლად არამცთუ აზრის გამოხატვის, არამედ თავად აზროვნების სურვილი. ხელისუფლებას უნდა, რომ ტვინიდან რუხი ნივთიერება ამოგვაჭრას და ჰანიბალ ლექტერივით შემწვარი მოგვართვას.

და თუ ამაში ვინმე ხელისუფლებას ეხმარება - იმიტომ,რომ საკუთარი ბავშვი მერე ამ ჯოჯოხეთური ფსევდოსამოთხიდან სასწრაფოდ გახიზნოს, მე რატომღაც არ მიჩნდება სურვილი ამ ადამიანების დაცვაზე და სულიერ კომფორტზე ვიფიქრო დღედაღამ.

ხოლო ბატონი ვასილი... ბატონი ვასილი ძველი ჟუკია... და მისი ნაწერების წაკითხვისას, როცა დილის 5 საათზე წერს, - ”ვისაც ჰგონია, რომ ვინმე აქ თქვენს საკრიტიკოდ არის მოცლილი, ძალიან ცდება.”, ძალიან მეღიმება...

დუილიო, რამდენი ნიღაბი გაქვს შენს ვენეციურ სკივრში?

ავტორი: ია ანთაძე 21.12.2010 10:31
ეს წინა კომენტარის საილუსტრაციო ნიმუშია. ყოვლად მიუღებელი შენიშვნაა. ამიტომაც არის ქარტია ბევრისთვის საეჭვო, როდესაც თქვენ წესიერებაზე, გამჭირვალობაზე და ღიობაზე საუბრობთ.
განსხვავებული აზრი თქვენ მტრობად მიგაჩნიათ. განსხვავებულ აზრის აქცეპტირება მხოლოდ "საკუთარ რიგებში" ხდება.
ბევრ ენერგიას ახმართ ამ "საკუთარი რიგების" ჩამოყალიბებას.

იმდენად შემოფარგლული იყო ქარტიის შექმნის პროცესი, რომ ალბათ უფრო სწორი იქნებოდა არც არანაირი შენიშვნა არ გაგვეკეთებინა მის შესახებ. ამას იმიტომ ვამბობ, რომ თავად ქარტიიდან საკმაოდ ხისტი რეაქციებია და არ იწვევს სადისკუსიო განწყობას.

ავტორი: დავით მჭედლიძე საიდან გვწერთ: თბილისი
23.12.2010 02:32
რაც არ უნდა ლამაზი ფუნქცია ეკისრებოდეს ქარტიას, რეალურად ის ვერ მუშაობს. ვერ მუშაობს თავისი კონცეპტით.
ზუსტად გამოდგება ტქვენი მოყვანილი მაგალითი: ეს ჟურნალისტი, რომელმაც უპასუხისმგებლოდ ეგ სტატია დაწერა, ვთქვათ რომ არ არის ქარტიის ხელიმომწერი. ე.ი. ქარტია ამ შემთხვევაზე თავის ეთიკურ.მორალურ სიტყვას ვერ ამბობს, ვერანაირი შენიშვნის, თუ განცხადების სახით. ან დავუშვათ რომ არის ეს ვინმე ჟურნალისტი ქარტიის ხელიმომწერი, მაგრამ მასზე არ შევიდა საჩივარი მოქალაქისაგან. ამ შემთხვევაშიც ვერაფერს ამბობს ჩვენი ახალშობილი ქარტია.
მოდელი, რომელიც მე უკვე ავღწერე კი, განიხილავს ანგარისების სახით ნებისმიერ მოვლენას, არღვევს მედიის ეთიკას. ეს არ არის სასჯელი ან რაიმე ამდაგვარი და არც სარედაქციო საქმეში ჩარევა. ის მხოლოდ აღნიშნავს მიუღებელს. კონკრეტულ შემთხვევაში შესაძლებელია რეკომენდაციაც იქნას გაცემული, ამ თუ იმ მოვლენის, წინადადების, ...ა.შ. ფორმულირებისათვის.
ასეთი სახის მუშაობა ქმედითად გააჯანსაღებდა მედიას. მომხმარებელი იმას მაინც გაიგებდა, რომ ვიღაც აფასებს, თვალყურს ადევნებს, პრეცენდენტს ქმნის. დარწმუნებული ვარ, რედაქციებიც ნელნელა იძულებულნი შეიქმნებოდნენ ნაკლებად მოხვედრილიყვნენ ასეთ ანგარიშებში.

ამავე დროს ეს ქარტია უნდა იყოს ჟურნალისტის მხარდამჭერი ორგანიზაცია და არა მის წინააღმდეგი.
თვითრეგულირებადი როგორ უნდა იყოს ორგანიზაცია, სადაც ის საკუთარ რიგებში წესიერების და უწესოების გამყოფად წარმოიდგენს თავს?

თქვენ მოყვანილ მაგალითში კიდევ ერთი ხარვეზია: ქალბატონს ინფარქტი უკვე დარტყმული აქვს და განისვენებს. ამ შემდეგ ქარტია თავისი წესდების მიხედვით ან განიხილავს, ან ვერ განიხილავს ამ "ჟურნალისტის" საქმეს, ცნობილი მიზეზის გამო.
მომხმარებელი უკვე მოკვდა.
თვითრეგულაცია არ იქმნება ცარიელ ადგილას. მით უფრო ვერ შეიქმნება დაბინძურებულ ადგილას.

კეთილი, განვმარტავ, მაგრამ მანამდე ქრესტომათიულ მაგალითს მოვიყვან.
არ ვიცი, გახსოვთ თუ არა ათიოდე წლის წინანდელი ამბავი "რუსთაველ მანიაკზე". პრესის საყვარელი თემა იყო. ჰოდა, ერთმა ჭორიკანა ჟურნალისტმა, ვიღაც ანონიმ პოლიციელზე დაყრდნობით, დაწერა რომ სამართალდამცველებმა დაიჭირეს 20 წლის ახალგაზრდა (გვარი და სახელი მითითებული იყო), რომელიც, ეჭვობენ, რომ ის "რუსთაველი მანიაკია". ეს ამბავი იმ ახალგაზრდის დედის ყურამდე მივიდა და ქალს ინფარქტმა დაარტყა. რატომ მოვიყვანე ეს მაგალითად?
ქარტია, მე როგორც მესმის, პირველ რიგში მედიის მომხმარებლებისთვის შეიქმნა, ანუ იმ ქალბატონისთვის, რომელიც ერთმა უპასუხისმგებლო წერილმა, კინაღამ სიკვდილის პირამდე მიიყვანა.
ქარტიას სხვა დატვირთვა აქვს, გარკვეულ წილად, სოციალური ფუნქცია აკისრია, დაიცვას მომხმარებელი უპასუხისმგებლო ჟურნალისტიკისგან და ამით ხელი შეუწყოს ჟურნალისტიკის განვითარებას. ის არ არის სადამსჯელო ორგანო და მით უფრო ვერ ჩაერევა რედაქციების საქმიანობაში. როგორც მე მესმის, ეს არ არის მარეგულირებელი ორგანო, ეს არის თვითრეგულირების ინსტიტუტი. ეს კონცეპტუალური საკითხია, რომლის გაგებაც ბევრს არ სურს

ავტორი: ია ანთაძე 22.12.2010 21:57
მადლობა პასუხისთვის. ეს არის ულტიმატუმი იმედის მხრიდან. მაშ ულტიმატუმის მიღება სჯობდა თუ დაფიქრება იმაზე, რა არის უფრო ქმედითუნარიანი? რა მოგცათ რეალურად შემდეგ იმედის ქარტიაში ყოფნამ?
სად ჩანს ამ ფაქტის მიხედვით გამჭირვალობა მუშაობის 1,5 წლიან პროცესში?
ჩემი შიშია, რომ ქარტია, აქამდე არის ნაკლოვანებებით სავსე. არ მაქვს იმედი, რომ ის ამ ნაკლოვანებებს გამოასწორებს. იქმნება მხოლოდ ხმაური და რადიკალიზაცია, რა ისედაც არ გვაკლია.
იურისტი კი უნდა იყო სპეციალიზირებული მედიაზე. ამას გარდა, საინტერესოა, რატომ არ გვკყვავს საერტოდ ჟურნალისტი იურიდიული განათლებით. აქაც ნეტავ იგივე შეკითხვასთან ხომ არ მიგვიყვანს ერთერთი გზა, რომელსაც ანაზღაურება ქვია?

ავტორი: დავით მჭედლიძე საიდან გვწერთ: თბილისი
22.12.2010 21:27

საქმეც მაგაშია, რომ ქარტიას ისეთი სფერო აქვს არჩეული საქმიანობისათვის, რომ ის ვერანაირ ქმედით "ფორმატში" ვერ ჩაჯდება.
როდესაც მორალზე და ეთიკაზე არის აქცენტი, ანაზღაურების მორალი განსაკუთრებით საქართველოში მტკივნეული თემაა.
არის მთელი რიგი ჟურნალისტებისა, რომლებიც რაიონებში ან სხვადასხვა ღონისძიებებყე 20 ლარიანი სტიისათვის მიდიან, მოდიან, ასე თუ ისე შრომობენ, არისნ მთელი რიგი სხვა ტიპის ჟურნალისტებისა, რომლებიც შემდეგ ამ მასალით საზრდოობენ და ბევრად მეტი აქვთ მათ დაფინანსება.
დაბალი ანაზღაურება ასევე არის მიზეზი დაბალი ხარისხისა.
არსებობს უამრავი სტატია, რომელიც საერთოდ ანაზღაირების გარესე იბეჭდება.
ნახეთ რას წერს თავად მაია მეცხვარიშვილი, - ქარტიის აქამდე მუშაობა ამიტომ ყოფილა ასეთი სუსტი, რომ მათ სამდივნო, არ ჰქონიათ, ოფისი არ ჰქონიათ და იურისტი ვერ დაუქირავებიათ.
რატომ არ უნდა იყოს ეს ქარტიის საქმე, რომ ამ მხრივ მან ჟურნალისტები დაიცვას? სიტყვიერად მაინც, როგორც ამ ქარტიის წესდებაშია მორალის საქადაგებლად?

საინტერესოა, რომ ქმნიან ასეთ პრეტენზიულ ეთიკას და საბჭის წევრად არ შეჰყავთ მედიის იურისტი. ეს არის ტიპიური ქართული გრანტომანია! რატომ არ აიყვანეს თავის დროზე საბჭოში ერთი იურისტი, რომელიც ამ სფეროს მიხედავდა? რატომ არ ითავსებენ სამდივნო საქმიანობას ჯერჯერით ეს წევრები? რა საჭიროა საამისოდ შემდეგი გრანტების ლოდინი?

ავტორი: მაია მეცხვარიშვილი საიდან გვწერთ: თბილისი
22.12.2010 19:21
ტექსტში კითხვის ნიშანი უწერა ბოლო წინადადებას, - არსებობს თუ არა სამუსაო შეხვედრების და სხდომების პროტოკოლარული ჩანაწერებიო.
თავად ტექსტის საპასუხოდ თუ სხვა არაფერი საპასუხო უწინადადება არ გაგაჩნიათ, - გასაგებია.

ავტორი: მაია მეცხვარიშვილი საიდან გვწერთ: თბილისი
22.12.2010 19:19
1. გეთანხმებით, რომ ალბათ ჩაფიქრებული როგორც "აბსოლუტურად ღია", მაგრამ ფაქტია, რომ ის არ მივიდა უმრავლესობამდე. უკეთესი იქნებოდა უარყოფების მაგივრად, გაგეანალიზებინათ, თუ რატომ მოხდა ეს ასე.
ბევრი ჟურნალისტი ადასტურებს, რომ მხოლოდ ბოლოს გაიგეს რაიმე ამ ქარტიის შექმნის თაობაზე, ბევრს მოსაწვევიც არ მიუღია.
მაშინდელი პასუხიც გვახსოვს, - ჩვენ განვაცხადეთ და თუ არ მოვიდნენ, ეს ჩვენ არ გვეხებაო.

2. ლაპარაკია საჯაროდ ცნობილ ინფორმაციებზე და თქვენი ვებგვერდის მასალებზე.


"თუმცა საზოგადოებისთვის ეს შეიძლება რთულად გასაგები აღმოჩნდეს იმიტომ, რომ მას შესაძლოა სულაც არ აინტერესებდეს ის საკითხი, რომ საბჭოს მთელი ამ ხნის მანძილზე არ ჰქონდა არანაირი საშუალება, რომ ჰქონოდა თავისი ოფისი, ჰყოლოდა სამდივნო, დაექირავებინა იურისტი, ..."
ვერ დაგეთანხმებით, რომ თანამედროვე ყოფაში ეს მუშაობისათვის ხელიშემშლელი მიზეზებია. აქედანაც ჩანს, თუ რამდენად ფორმალურად უდგებით ამ საქმიანობას.

"მომავალი წლიდან საზოგადოება იხილავს სარეკლამო რგოლებს და სხვა ტიპის პიარ–აქტივობებს ქარტიის პოპულარიზაციის მიზნით."
ვინ აფინანსებს ამ სარეკლამო რგოლებს და სად იქნება ის განთავსებული?

ნიშანდობლივია, რომ პირველ საქმედ იმედის გახმაურებული "ქრონიკა" განიხილეთ. ეს მხოლოდ იმას მიანიშნებს, რომ სიღრმეებზე და დეტალებზე არ არის ყურადღება გამახვილებული.

ქარტიის თქვენეულადაც ხელმეორედ ახსნილი "საქმის წარმოება" არის ქარტიის მთავარი მინუსი. სამწუხაროა, რომ თქვენ მშრალი პასუხებით იფარგლებით და არც კი უშვებთ შესაძლებლობას განიხილოთ სხვა იდეები ამ საქმის წარმოების შესახებ.

შესაჯამებლად: ქარტიის მომსახურე ჟურნალისტებისაგან განსხვავებით, ჩვენ გვაქვს სრულიად განსხვავებული ხედვა ქარტიის შინაარსისა და მისი "საქმის წარმოების" შესახებ.
ქარტიის მხრიდან, ეს "სხვა ხედვა" სასაუბროდაც არ განიხილება.
ქარტა ჯერ კიდევ ფორმალური საკითხების მოგვარებით არის დაკავებული.

უკაცრავად -შემოგეჭერით.
ერთ საკითხზე მსურს მოსაზრების გამოთქმა

"5. ძალიან ხშირია რედაქციასა და ჟურნალისტს შორის დადებული სიტყვიერი შეთანხმების იგნორირება ანაზღაურების თაობაზე. შეთანხმებას არღვევენ როგორც ქარტიის ხელმომწერი რედაქტორები, ასევე არახელმომწერებიც. ამ ერთი წლის განმავლობაში, რაც ქარტია არსებობს, განხილულა თუ არა ეს საკითხი?"

ასეთ თემებზე, როგორც წესი, პროფესიული ორგანიზაციები მუშაობენ, ვთქვათ, პროფკავშირები. ქარტიის საქმე არ არის შრომითი ურთიერთობებში ჩარევა. და საერთოდ, აქ ისეთი თემები წამოიჭრა, რომ მხოლოდ განსახილველი თემის ფორმატში არანაირად ჩაჯდება

„თქვენი საუბრიდან შთაბეჭდილება მძაფრდება, რომ შექმნილია 11 წინადადებიანი გაურკვეველი ორგანიზაცია.თქვენი ქარტიით შეგაქვთ დამატებითი მღელვარება საზოგადოებისათვის ერთერთ მნიშვნელოვან სფეროში.
თქვენ უნდა შეგექმნად ორგანიზაცია, რომელიც ზურგს გაუმაგრებდა ნებისმიერ ჟურნალისტს, რაიმე დაცვის მექანიზმი. იმისათვის, რომ ნებისმიერ ჟურნალისტს მოსდომებოდა თქვენგან თანამშრომლობა. თქვენ წეისერ და არაწესიერებს შორის კი არ უნდა ჩადგეთ მორალის წიგნაკით ხელში, არამედ ყველა ჟურნალისტს უნდა გაუწოდოთ ხელი. მაგ> ვისაც არ უქვეყნებენ მასალას, მას ამის საშუალება მისცეთ, დაიცვათ მათი უფლებები რეალურად და ა.შ.
თქვენ უნდა აქვეყნებდეთ ანგარიშებს. თქვენს არაფრის მთქმელ ვებგვერდზე უნდა დებდეთ ყოველდღიურად იმ ამონარიდებს ან სტატიებს, სადაც დარღვეულია საზოგადოებრივი ეთიკა.
ამ მასალის შედეგად, კვარტალში ერთხელ უნდა აანალიზებდეთ და წერდეთ რეკომენდაციას, თუ როგორ შეიძლებოდა ამ თუ იმ კონკრეტული მაგალითის ეთიკის დაურღვევლად სხვანაირად დაწერა, (თუ ეს საერთოდ შესაძლებელი იქნებოდა.) ასეთი 4 ანგარიში უკვე უნდა გამოქვეყნებული გქონდეთ.
აქ მნიშვნელოვანია, რომ ამ ანგარიშებს, მხოლოდ რეკომენდაციის, აღნიშვნის სახე უნდა ჰქონდეს და არა გაკიცხვის. ქარტია და მისი წევრები კი, გამუდმებით წესიერობაზე მიუთითებენ, რაც საკმაოდ ინფანტილურ შთაბეჭდილებას ტოვებს და ხშირად ღიმილსაც იწვევს.
საბჭო უნდა იცვლებოდეს ყოველწლიურად. საბოლოო ჯამში, ეს ქარტია, მისი წარმატებების შემთხვევაში ისეთივე სტრუქტურულ სისტემად უნდა ჩამოყალიბდეს, როგორც ეს განვითარებულ ქვეყნებშია მიღებული. მთავარი კი არის სარედაქციო გარემოს გაუმჯობესება. თქვენი ამოცანა უნდა იყოს, რომ აიძულოთ რედაქციები იმუშავონ ხარისხიანად. საამისოდ კი საქმიანი ანგარიშების დაწერა იქნებოდა ერთერთი მექანიზმი, რომელიც უკვე ავღნიშნე.
და ბოლოს სასაცილოა კოსოვოს მაგალითის მოყვანა. ეს ეტყობა ევროპელებმა ჩაგაგონეს. თქვენ კი, უკრიტიკოდ იმეორებთ.
პს: ანგარიშების დაწერა: ტექსტი, რომელიც გამოქვეყნებულია ერთერთ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, არის ცუდად დაწერილი. არასაჭირო წვრილმანებით და რომანის თუ ნოველის ფორმით. ასე ანგარიშები არ იწერება. გამჭირვალეობისთვის ასევე ყველა სხდომის პროტოკოლალური ჩანაწერი უნდა არსებობდეს. გაქვთ ასეთი?
ვისაც ჰგონია, რომ ვინმე აქ თქვენს საკრიტიკოდ არის მოცლილი, ძალიან ცდება.“

პასუხი: ამ ნაწილში კითხვა ვერ აღმოვაჩინე, რომ ვუპასუხო, თქვენი ამ კომენტარის კომენტირებისგან კი თავს შევიკავებ. აქვე კიდევ ერთხელ გეპატიჟებით თქვენი შენიშვნებითა და რეკომენდაციებით საბჭოსთან შესახვედრად, სხვათაშორის შეგიძლიათ შეგვხვდეთ ამ კვირაშივე, რადგან საბჭოს მორიგი სხდომა შაბათისთვისაა ჩანიშნული.

3. თქვენ ამბობთ, “სულ რაღაც ერთი წელიო”. ერთი წელი არც ბევრია და არც ცოტა. გააჩნია რას ითვლით. მანამდე მთელი წელი და მეტი, ამ 11 წინადადებისათვის მუშაობდით, რაც წესით წინა სამუშაოდ უნდა ითვლებოდეს და ეს ერთად აღებული, 5 განხილული საქმისათვის ნამდვილად ძალიან ბევრი დროა.
საქართველოში ყოველდღიურად ბინძურდება სივრცე ქართული მედიის მიერ და გაუგებარია, რომ ამ გარემოში თქვენ მხოლოდ 5 საქმეს არჩივთ. თუნდაც ხელმომწერი ჟურნალისტების. ე.ი. საქმის განხილვის მექანიზმი არ მუშაობს. აბა, მაშ სხვანაირად როგორ უნდა აიხსნას? რა პრინციპით ირჩევა საქმის განხილვა? რატომ ამაზე გასაგებად არ ახსენით? ვინც არ იცის, ხომ ვერ გაიგებს, რომ მანდ კიდევ შემდეგი სუსტი ადგილი აქვს ქარტიას?
ამ ცოტა დროში ევროპაში მივლინება კი მოგისწრიათ არაფრის მომცემ იუბილეზე.

პასუხი: უკვე ავხსენი, რომ 11 პუნქტზე მუშაობა მიდიოდა წელიწადნახევრის განმავლობაში, ქარტიის დაფუძნებამდე. ქარტია დაფუძნდა 2009 წლის 4 დეკემბერს, ამის შემდეგ შეიქმნა საბჭოს და ამის შემდეგ განიხილა საბჭომ 5 საქმე. მე უკვე ერთ–ერთ წინა კომენტარში ვისაუბრე იმასთან დაკავშირებით – ცოტაა თუ ბევრი ეს ერთი წელი საბჭოს საქმიანობის შესაფასებლად და აქ აღარ განვმეორდები.
რაც შეეხება პროცედურას, როგორ ხდება საქმის განხილვა, ეს ნათლად არის გაწერილი საბჭოს საქმეთა წარმოების წესში, რომელსაც შეგიძლიათ გაეცნოთ ქარტიის ბლოგზე, რომლის მისამართიც, ასევე, უკვე დავწერე ერთ–ერთ წინა კომენტარში.
აუცილებლად მინდა გამოვეხმაურო „არაფრის მომცემი იუბილის“ თემას: საქმე ის არის, რომ არსებობს ასეთი ორგანიზაცია – „ევროპის დამოუკიდებელი პრესის საბჭოების ალიანსი“, რომელიც აერთიანებს ევროპის 32 ქვეყნის პრესის საბჭოს. აღნიშნული ორგანიზაცია წელიწადში ერთხელ მართავს შემაჯამებელ შეხვედრას, სადაც განიხილება ალიანსის წევრი საბჭოების მიერ გაწეული საქმიანობების შესახებ ანგარიშები და ის გამოწვევები, რაც თავს იჩენს ევროპის მასშტაბით მედიის თვითრეგულაციების საკითხებში. წელს ეს შემაჯამებელი შეხვედრა გაიმართა ჰოლანდიაში იმის გამო, რომ ჰოლანდიის პრესის საბჭოს ჰქონდა საიუბილეო წელი – ის 50 წლის გახდა. შემაჯამებელ შეხვედრაზე პირველად წარსდგა საკუთარი ანგარიშით საქართველოს ქარტიის საბჭო, რომელიც მომავალშიც გააგრძელებს ამ ალიანსთან თანამშრომლობას, როგორც ალიანსის წევრი ორგანიზაცია.

4. თქვენ გაგაქვთ განსახილველად შესწორება, რაც რა თქმა უნდა წინ გადადგმული ნაბიჯია, მაგრამ იქვე დასძენთ, რომ თუ არ გავიდა ეს წინადადება, “ე.ი. მზად არ ვართო”.

პასუხი: შესწორებაზეც ვისაუბრე უკვე ვრცლად წინა კომენტარში.

ამჯერად პასუხებს ვცემ ვასილის შეკითხვებს:

1. ქარტიის მზადების პროცესში არ იყვენენ ყველა ჟურნალისტები მასში არც ჩართულნი არც ინფორმირებულნი.
ის შექმნა მხოლოდ გარკვეულმა ჯგუფმა.
პასუხი: ქარტიის მზადების პროცესი იყო აბსოლუტურად ღია და გამჭვირვალე, ქარტიის ტექსტის ჩამოყალიბებაზე წელიწადნახევრის განმავლობაში მიდიოდა აქტიური მუშაობა ჟურნალისტებთან. აქვე გაცნობებთ, ეტყობა, არ იცით, რომ ქარტიის იდეა ეკუთვნით საქართველოს რეგიონულ მედიაში დასაქმებულ ჟურნალისტებს, შესაბამისად, ყველა რეგიონში ჩატარდა რამდენიმე სამუშაო შეხვედრა ჟურნალისტებთან, თითოეულ წინადადებაზე, რაც უნდა ჩაწერილიყო ქარტიაში, იყო აქტიური მსჯელობა და განხილვა, შემდეგ ამ პროცესს სურვილისამებრ შეუერთდნენ ნაციონალური და თბილისში მოქმედი მედია ორგანიზაციების წარმომადგენლები, მოეწყო თბილისში რამდენიმე სამუშაო შეხვედრა, ამის შემდეგ გაიმართა ქარტიის დამფუძნებელი ყრილობა, სადაც კენჭისყრის შედეგად არჩეული იქნა საბჭო... თუკი თქვენ იცნობთ სხვა უფრო მეტად გამჭვირვალე და ინტერაქტიულ ფორმას მზადების პროცესისა, იქნებ გაგვიზიაროთ: მობრძანდით ჩვენთან საბჭოში და სიამოვნებით გავიზიარებთ სასარგებლო რჩევებს.

2. როდესაც თქვენ დანარჩენ კოლეგებს გააცანით თქვენი 1 წლის ნამუსევარი, ის ცოტა არ იყოს არასერიოზულად გამოიყურებოდა. ამაზე ბევრი დღესაც დამეთანხმება, ვინც იცის ეს 11 პუნქტი და ვინც მას ახლა გაეცნობა. თქვენ 11 პუნქტად აყალიბებთ ისეთ ზოგად პოსტულატებს, რომელიც დაახლოვებით ფიცის დადებას მიაგავს. ეს ისეთი დებულებებია, რასაც არათუ ჟურნალისტი, არამედ ნებისმიერი ადამიანი, მოქალაქე, თავის ნებისმიერ სპეციელობაში უნდა მისდევდეს. საამისოდ მას არანაირი ხელისმოწერა არ სჭირდება. თორემ გამოდის, ყველანი უნდა დავსხდეთ და ქარტიები ვწეროთ და ხელი ვაწეროთ.
მაგალითად: პარკში მოსეირნეთა ქარტია, ან ქერა თმიანების ქარტია და სხვ.
ამიტომ იყო ეს ქარტია მაშინვე სადაო. რაც შეეხება ევროპელ კოლეგებს, ეს სრულიად უინტერესოა, თუ რა გირჩიეს მათ. ფაქტია, რომ მათ ასეთი ქარტია არ გააჩნიათ, არამედ ის სხვა სისტემებშია ინტეგრირებული. თქვენ კი პირიქით სისტემის გარეშე, რაღაც გაურკვეველი 11 წინადადება ჩამოწერეთ. 180 ხელისმომწერს კი საქართველოში ნებისმიერ ქაღალდზე იშოვნი, მითუმეტეს, ბევრი მართლაც გულით მონდომებულია, რაიმეს არ გამორჩეს, არ ჩამორჩეს და ასევე რაიმე მართლაც და გამოასწოროს.

პასუხი: იქნებ მითხრათ სად გავაცანი ჩემს კოლეგებს საბჭოს ერთი წლის მუშაობის შედეგები? თუკი ამ რადიო ინტერვიუს გულისხმობთ, რისთვისაც 10 წუთი იყო გამოყოფილი და უამრავი შეკითხვა იყო წინასწარ დასმული, ძალიან ცდებით, რადგან არ ჩამითვლია საჭიროდ ეს 10 წუთი საბჭოს ანგარიშისთვის დამეთმო მითუმეტეს მაშინ, როდესაც ამ ანგარიშით საბჭო 22 იანვარს წარსდგება ქარტიის საერთო კრების წინაშე.
რაც შეეხება 11 პუნქტს, ამაზე უკვე ზემოთ ვისაუბრე, თუ როგორ შემუშავდა ქარტიის ტექსტი.

ამჯერად ჩემი პასუხი განკუთვნილია Chomsky–ისთვის:

მე არ მითქვამს არც ერთი სიტყვა მტკიცებით ფორმაში, რომ ეს ცვლილება აუცილებლად უნდა განხორციელდეს, მე ვთქვი, რომ ჩვენ ვთავაზობთ ცვლილებების პროექტს ქარტიას, რომლის შემადგენლობაში შედის 180–მდე ჟურნალისტი და სწორედ მათ უნდა იმსჯელონ და ამის შემდეგ მიიღონ გადაწყვეტილება – არის თუ არა საჭირო ამ ცვლილების განხორციელება? ცვლილებების პროექტის შეთავაზება განპირობებულია იმით, რომ თავად ქარტიის ხელმომწერთა შორის და ქარტიის გარეთაც არის ადამიანთა ჯგუფი, რომლებიც ითხოვენ საბჭოსგან რეაგირებას ყოველ ცალკეულ შემთხვევაზე, როდესაც ესა თუ ის ჟურნალისტი, მათ შორის ქარტიის არა წევრი, არღვევს ჟურნალისტური ეთიკის სტანდარტს.
როდესაც ჩვენ მოგვმართავენ განცხადებით არა წევრი ჟურნალისტების მიმართ და საბჭო პასუხობს, რომ არ არის უფლებამოსილი განიხილოს მსგავსი შემთხვევები, მაშინვე ჩნდება უკმაყოფილება საბჭოს მიმართ. ამდენად, ცვლილების პროექტის შეთავაზების ინიციატივა სწორედ აქედან გამომდინარეობს, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ქარტიის შემადგენლობა ბრმად მიიღებს ამ ცვლილებას, მოხდება ამ საკითხზე მსჯელობა და ამის შემდეგ იქნება მიღებული გადაწყვეტილება და ეს გადაწყვეტილება იქნება არა საბჭოსი, არამედ მთლიანად ქარტიის, რომელსაც კიდევ ერთხელ ვიმეორებ 180–მდე ჟურნალისტი აწერს ხელს.
რაც შეეხება თქვენი შენიშვნების პირველ თავს – ევროპულ გამოცდილებასთან მიმართებაში:
თქვენ მეკითხებით, „როგორ ფიქრობთ, 50 თუ 100 წლის განმავლობაში, ამ ქვეყნებში, მედიის საბჭოს გადაფარვის არეალი 98% იყო? რატომ დარჩა ამ ქვეყნების მედია საბჭოები პრინციპის ერთგული, რომ არ განიხილონ ქარტიის არ-მომწერი კოლეგების თუ მედია საშუალებების საქმეები?“ ისევ გაერთიანებული სამეფოს მაგალითს გავიხსენებ: ბრიტანეთში პრესის საბჭო დაფუძნდა 1953 წელს, მაგრამ ძალიან ცოტა სტატიის შესახებ ხვდებოდა ამ საბჭოში საჩივრები, რადგან ის ვერ სარგებლობდა სათანადო ნდობით ვერც მედია საშუალებების და ვერც საზოგადოების მხრიდან. ამის შემდეგ პარლამენტის წევრების ნაწილმა გადაწყვიტა ცალკე კანონის შემუშავება, რომელიც დაარეგულირებდა პირადი ცხოვრებისა და სხვა ცალკეული საკითხების გაშუქებას მედიაში. ბრიტანეთის პრესა აღმოჩნდა არჩევანის წინაშე – ან თვითონ უნდა აემუშავებინათ ეფექტური მექანიზმები თვითრეგულაციისა და ან ხელისუფლება მოამზადებდა შესაბამის კანონს, რომლის დაცვასაც დაავალდებულებდა მედიას. ბრიტანულმა მედიამ პირველი გზა აირჩია: ნაციონალური და რეგიონული გამოცემების რედაქტორებმა სასწრაფოდ შექმნეს თვიანთი ქცევის კოდექსი, რომლის რატიფიცირება მოახდინა პრესის საჩივრების კომისიამ, რომელიც 1991 წელს პრესის საბჭოს ნაცვლად ჩამოყალიბდა. ამდენად, ბრიტანეთში დღეს არ დგას პრესის საჩივრების კომისიაში გაწევრიანების პრობლემა, რადგან ბრიტანეთშ გამომავალი ჟურნალ–გაზეთების გამომცემლებმა და რედაქტორებმა 1991 წელს გააკეთეს არჩევანი – თვითრეგულაციასა და სახელმწიფოს მხრიდან მოსალოდნელ კონტროლს შორის.
ძალიან კარგი იქნებოდა, თუკი საქართველოში მოქმედი მედია ორგანიზაციებიც გააცნობიერებდნენ თვითრეგულირების მნიშვნელობას, თორემ გარკვეული პერიოდის შემდეგ, თუკი ჟურნალისტები ამის გაკეთებას თვითონ ვერ მოახერხებენ, მათ მოუწევთ დაექვემდებარონ სახელმწიფოს მხრიდან დაწესებულ რეგულაციებს.
დღესდღეობით კი ნაკლებად ჩანს, რომ საქართველოში მოქმედი მედია ორგანიზაციები სრულფასოვნად აცნობიერებდნენ ამას, სხვანაირად ალბათ ძნელად მოეძებნა ახსნა იმ ფაქტს, რომ ნაციონალური გაზეთების, ტელევიზიების ჟურნალისტების დიდი ნაწილი არ არის გაწევრიანებული საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიაში.

მაია მეცხვარიშვილი არ გასცემს პასუხებს დასმულ შეკითხვებს?
განსაკუთრებით მე-5 შეკითხვა არის საინტერესო. არის თუ არა ეს ქარტიის ზრუნვის საგანი. თუ არ არის, რატომ არა. ეს ერთერთი ფუნდამენტური საკითხია.

შეკითხვა: ქარტიას პიარი აკლია, თუ საბჭოს არ ჰქონია მაინცდამაინც საინტერესო და რეზონანსული განხილვები?
პასუხი: მგონი, ნაწილობრივ გავეცი ზემოთ პასუხი ამ კითხვას, როდესაც აღვნიშნე, რომ საბჭოს ცნობადობა ჯერ კიდევ დაბალია ფართო საზოგადოებაში და გეთანხმებით, რომ საბჭოს ნამდვილად აკლია პიარი, მაგრამ მგონი, იმაზეც ვისაუბრე, რომ საბჭოს ამ ხნის მანძილზე არანაირი ფინანსური სახსრები არ ჰქონია იმისათვის, რომ გაეპიარებინა თავისი საქმიანობა, თუმცა მომავალი წლიდან საზოგადოება იხილავს სარეკლამო რგოლებს და სხვა ტიპის პიარ–აქტივობებს ქარტიის პოპულარიზაციის მიზნით.
რაც შეეხება იმას, გვქონია თუ არა რეზონანსული საქმეები, ამის თაობაზე შეგიძლიათ უფრო დეტალური ინფორმაცია მიიღოთ საბჭოს ბლოგიდან: qartia.wordpress.com

შეკითხვა: რამდენად რეზონანსული არის ან იქნება ქარტიის საბჭოს მიერ განხილული ესა თუ ის ჟურნალისტური პროდუქცია?
პასუხი: პირველი საქმე, რაც განიხილა საბჭომ, შეეხებოდა ტეელკომპანია „იმედის“ გადაცემა „სპეციალურ რეპორტაჟში“ გასულ „მოდელირებულ ქრონიკას“. „სპეციალური რეპორტაჟის“ წამყვანი ნათია კობერიძე ქარტიის ხელმომწერი იყო და ერთ–ერთმა მოქალაქემ შემოიტანა განცხადება იმის თაობაზე, რომ ნათია კობერიძემ დაარღვია საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის პირველი პრინციპი.
ძალიან რეზონანსული საქმე იყო ეს და უამრავი ჟურნალისტი ესწრებოდა საბჭოს სხდომას და თითქმის ყველა ჟურნალისტი გვეკითხებოდა ერთსა და იმავეს – რა სანქციები ემუქრება ნათია კობერიძეს, თუკი დაადგენთ, რომ მან დაარღვია ქარტია? როდესაც ჩვენ ვუხსნიდით თითოეულ მათგანს, რომ ქარტიის წესდება არ ითვალისწინებს არანაირ სანქციას, გაოცებულები გვეკითხებოდნენ – მაშინ რა აზრი აქვს ამ ყველაფერს? მერე გვიწევდა იმის ახსნა, რომ თუკი საბჭო დაადგენდა ამ ჟურნალისტის მიერ ეთიკური სტანდარტის დარღვევის ფაქტს და ეს გადაწყვეტილება ცნობილი გახდებოდა საზოგადოებისთვის, უკვე საზოგადოება მიიღებდა გადაწყვეტილებას იმის თაობაზე, ენდობა თუ არა მომავალში ამ ჟურნალისტის მიერ მომზადებულ სიუჟეტებსა თუ სტატიებს. ნორმალურ ქვეყანაში ჟურნალისტის წარმატებული საქმიანობის საზომი სწორედ საზოგადოებრივი ნდობიდან გამომდინარეობს და ამ ნდობის ამაღლების ხელშეწყობას ისახავს მიზნად სწორედ ჩვენი ჟურნალისტური ქარტიაც.

შეკითხვა: ძალიან ხშირია რედაქციასა და ჟურნალისტს შორის დადებული სიტყვიერი შეთანხმების იგნორირება ანაზღაურების თაობაზე. შეთანხმებას არღვევენ როგორც ქარტიის ხელმომწერი რედაქტორები, ასევე არახელმომწერებიც. ამ ერთი წლის განმავლობაში, რაც ქარტია არსებობს, განხილულა თუ არა ეს საკითხი?
პასუხი: არსებობს ქარტიის საბჭოს მიერ საქმეთა წარმოების წესი. საბჭოში საქმის წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადების წარდგენა, ანუ თუკი საბჭოს არ მიმართავს ვინმე შესაბამისი განცხადებით, მას თავისი ინიციატივით არ შეუძლია რაიმე საკითხზე საქმის წარმოება. ამ დრომდე საბჭოში თქვენს მიერ დასმულ საკითხთან დაკავშირებით არანაირი განცხადება არ შემოსულა და შესაბამისად არც რაიმე საქმე განხილულა ამ თემაზე.

შეკითხვა: ჯაბა ხუბუას ჯურნალისტური ეთიკა ვინ და როგორ უნდა შეაფასოს?
პასუხი: ჟურნალისტი ჯაბა ხუბუა არ არის საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის ხელმომწერი, შესაბამისად, ქარტიის საბჭო არ არის უფლებამოსილი მის წინააღმდეგ რაიმე განცხადება განიხილოს.

ია, პირველ რიგში, ვპასუხობ იმ შეკითხვებს, რომელთა დასმა ვერ მოესწრო ეთერში, ეტაპობრივად შევეცდები შევეხმიანო ყველა იმ კომენტატორს, რომლებსაც აქვთ ჩემთან შეკითხვები. საწუხაროდ, დაძაბული სამუშაო გრაფიკის გამო, დაუყოვებლივ გამოხმაურებას ვერ ვახერხებ, თუმცა შევეცდები, რომ ყველა შეკითხვას ვუპასუხო.

შეკითხვა: რა იკისრეს ქარტიის ხელმომწერებმა? რომ ეთიკის ნორმებს თვითონ არ დაარღვევენ? თუ ექსპერტებად იმუშავებენ და შეაფასებენ, როგორ დაიცავენ სხვები ეთიკის ნორმებს? დააკვირდით იმასაც, რომ ეთიკის ეს ნორმები თვითონ შეიმუშავეს. სხვასაც ავალდებულებენ? შემფასებელი მკითხველია. სამწუხაროდ, მას ეთიკის ნორმების დაცვა არ უკისრია და, მგონი, არც აპირებს.
პასუხი: რა იკისრეს ქარტიის წევრებმა, ნათლად არის ჩამოყალიბებული თავად ქარტიის პრეამბულაში, რომელშიც წერია: „საქართველოს მედიის წარმომადგენლები ვცნობთ და ვაღიარებთ ქვემოთ ჩამოთვლილი პრინციპების დაცვის ვალდებულებას და ამ ვალდებულებასთან დაკავშირებულ პასუხისმგებლობას. საქართველოს კანონმდებლობის ფარგლებში, პროფესიულ საკითხებს მხოლოდ ჩვენივე კოლეგების უფლებამოსილებად განვიხილავთ და გამოვრიცხავთ ხელისუფლების ან სხვა ძალის ნებისმიერი სახით ჩარევას ამ უფლებამოსილებების განხორციელებაში“. ამდენად, ვფიქრობ, ეს საკითხი ჩემგან ზედმეტ განმარტებებს არ საჭიროებს.

შეკითხვა: როგორ აფასებთ ქარტიის საბჭოს ერთწლიან საქმიანობას? იყო თუ არა ეს საქმიანობა პატიოსანი, ხარისხიანი და გაბედული? რამეზე გული თუ გწყდებათ?
პასუხი: ამ ერთი წლის განმავლობაში საბჭომ მთლიანობაში განიხილა ხუთი საქმე. ერთი შეხედვით, ეს ძალიან ცოტაა სტატისტიკურად, თუმცა მეორე მხრივ, იყო საკმაოდ რთული სამუშაო თავად საბჭოსთვის. ცალკეულ საქმესთან დაკავშირებით საბჭოს თითოეული წევრი ცდილობდა დეტალურად გარკვევას საქმის არსში, ყოველ ნიუანსში. ეს საკმაოდ რთული პროცესია, როცა საქმე გვაქვს ახალ ინსტიტუციასთან, რომლის ცნობადობა ფართო საზოგადოებისთვის ჯერ კიდევ ძალიან დაბალია და რომელმაც იმავდროულად თითოეული გადაწყვეტილებით უნდა დააგროვოს პრაქტიკა, შექმნას პრეცედენტები და თავისი გადაწყვეტილებებით მოიპოვოს საზოგადოების ნდობას. მაგალითად, თუკი ჩვენ გადავხედავთ ბრიტანეთის პრესის საჩივრების კომისიის მუშაობას, იქ წელს მარტო ერთ საქმესთან დაკავშირებით შევიდა 25 ათასი საჩივარი, მაგრამ უნდა გავითვალისწინოთ, რომ დიდ ბრიტანეთში მედიის თვითრეგულირების მექანიზმებზე მუშაობა ჯერ კიდევ 1953 წელს დაიწყო და დღესდღეობით, ძალიან ბევრ გადაწყვეტილებას ნახავთ ამ კომისიის მიერ გამოტანილს, რომლებშიც სამოტივაციო ნაწილში მითითებულია, რომ ეს გადაწყვეტილება ეყრდნობა პრეცედენტს, რომელიც შეიქმნა რამდენიმე წლის წინ ანალოგიური შინაარსის საქმეზე გამოტანილი გადაწყვეტილებით. ჩვენ კი ახლა ვიწყებთ ყველაფერს და შესაბამისად, მუშაობაც გაცილებით რთულია.
მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ 5 საქმე განვიხილეთ, ამ საქმეებზეც კი საკმაოდ გაჭიანურებული იყო დროში გადაწყვეტილების საბოლოო ვერსიის მომზადების პროცესი. ძალიან ბევრი შენიშვნა მოვისმინე ამის თაობაზე საბჭოს მიმართ, რომლებსაც ნაწილობრივ ვიზიარებ, მაგრამ საბჭოს აქვს ძალიან საფუძვლიანი მიზეზები, თუ რატომ ჭიანურდება ეს დროში, თუმცა საზოგადოებისთვის ეს შეიძლება რთულად გასაგები აღმოჩნდეს იმიტომ, რომ მას შესაძლოა სულაც არ აინტერესებდეს ის საკითხი, რომ საბჭოს მთელი ამ ხნის მანძილზე არ ჰქონდა არანაირი საშუალება, რომ ჰქონოდა თავისი ოფისი, ჰყოლოდა სამდივნო, დაექირავებინა იურისტი, რაც აუცილებელია იმისათვის, რომ საბჭომ იფუნქციონიროს ინსტიტუციონალურად.
საბჭო თანდათან ახერხებს ამ ინსტიტუციონალური საკითხების მოგვარებას და შესაბამისად, ძალიან მალე ეს მკვეთრად გაზრდის საბჭოს საქმიანობის მობილურობასა და ეფექტურობას.

ავტორი: ია ანთაძე 21.12.2010 10:31
სად ნახეთ საპირისპირო ქ-ნო ია? ე.ი. აფრთხილებთ ქ-ნ მაიას, რომ არ შემოვიდეს დისკუსიაში, თუ როგორ გავიგოთ თქვენი შენიშვნა?

ავტორი: ია ანთაძე
21.12.2010 10:31

არ არის აუცილებელი ჟურნალისტი იყო, რომ დააფასო პრინციპების ერთგულება და, ზოგადად, თვით-ორგანიზების საკითხები გესმოდეს.

როგორ ფიქრობთ, ქ-ი მაია ვერ მოახერხებს კომენტარებში გარკვევას?!
თუ ასე ხდება, ხოლმე. წახმარება ჭირდება, შეხიდება, როგორც ეს დიალოგშიც გამოჩნდა?

რა მნიშვნელობაა აქვს, რამდენი ხანი მუშაობთ ამ ქარტიაზე? ის ვერ გაარკვიეთ, რას მიაქციოთ ყურადღება. გამოცდილება როგორ გაიზიაროთ. ევროპის დღევანდელი მდგომარეობა გაანალიზოთ, თუ ხანგძლივი პროცესი, როგორ მივიდა ევროპა დღევანდელ მდგომარეობამდე.

"მაია, ხომ ხედავ – აქ ორი ადამიანი, აბსოლუტურად დარწმუნებული, რომ შენზე უკეთ იცის, რა უნდა აკეთოს ქარტიამ, – ზუსტად ერთმანეთის საპირისპიროს ამტკიცებს. "

აგრესიული წინადადებაა, თან საკუთარ შეხედულებებზე დაყრდნობილი, ობიექტურობას მოკლებული.

მოკლედ, მე მოვრჩი. არანაირი შეხების წერტილი!

ქალბატონო მაია,
გაურკვეველი მსმენელისათვის თქვენი ამ ინტერვიუთი არ იქმნება სრული შთაბეჭდილება, რაზეა ქარტიასი სინამდვილეში საუბარი და რატომ გამოიწვია მან თავიდანვე არაერთგვაროვანი დამოკიდებულება.
1. ქარტიის მზადების პროცესში არ იყვენენ ყველა ჟურნალისტები მასში არც ჩართულნი არც ინფორმირებულნი.
ის შექმნა მხოლოდ გარკვეულმა ჯგუფმა.
2. როდესაც თქვენ დანარჩენ კოლეგებს გააცანით თქვენი 1 წლის ნამუსევარი, ის ცოტა არ იყოს არასერიოზულად გამოიყურებოდა. ამაზე ბევრი დღესაც დამეთანხმება, ვინც იცის ეს 11 პუნქტი და ვინც მას ახლა გაეცნობა. თქვენ 11 პუნქტად აყალიბებთ ისეთ ზოგად პოსტულატებს, რომელიც დაახლოვებით ფიცის დადებას მიაგავს. ეს ისეთი დებულებებია, რასაც არათუ ჟურნალისტი, არამედ ნებისმიერი ადამიანი, მოქალაქე, თავის ნებისმიერ სპეციელობაში უნდა მისდევდეს. საამისოდ მას არანაირი ხელისმოწერა არ სჭირდება. თორემ გამოდის, ყველანი უნდა დავსხდეთ და ქარტიები ვწეროთ და ხელი ვაწეროთ.
მაგალითად: პარკში მოსეირნეთა ქარტია, ან ქერა თმიანების ქარტია და სხვ.
ამიტომ იყო ეს ქარტია მაშინვე სადაო. რაც შეეხება ევროპელ კოლეგებს, ეს სრულიად უინტერესოა, თუ რა გირჩიეს მათ. ფაქტია, რომ მათ ასეთი ქარტია არ გააჩნიათ, არამედ ის სხვა სისტემებშია ინტეგრირებული. თქვენ კი პირიქით სისტემის გარეშე, რაღაც გაურკვეველი 11 წინადადება ჩამოწერეთ. 180 ხელისმომწერს კი საქართველოში ნებისმიერ ქაღალდზე იშოვნი, მითუმეტეს, ბევრი მართლაც გულით მონდომებულია, რაიმეს არ გამორჩეს, არ ჩამორჩეს და ასევე რაიმე მართლაც და გამოასწოროს.
3. თქვენ ამბობთ, “სულ რაღაც ერთი წელიო”. ერთი წელი არც ბევრია და არც ცოტა. გააჩნია რას ითვლით. მანამდე მთელი წელი და მეტი, ამ 11 წინადადებისათვის მუშაობდით, რაც წესით წინა სამუშაოდ უნდა ითვლებოდეს და ეს ერთად აღებული, 5 განხილული საქმისათვის ნამდვილად ძალიან ბევრი დროა.
საქართველოში ყოველდღიურად ბინძურდება სივრცე ქართული მედიის მიერ და გაუგებარია, რომ ამ გარემოში თქვენ მხოლოდ 5 საქმეს არჩივთ. თუნდაც ხელმომწერი ჟურნალისტების. ე.ი. საქმის განხილვის მექანიზმი არ მუშაობს. აბა, მაშ სხვანაირად როგორ უნდა აიხსნას? რა პრინციპით ირჩევა საქმის განხილვა? რატომ ამაზე გასაგებად არ ახსენით? ვინც არ იცის, ხომ ვერ გაიგებს, რომ მანდ კიდევ შემდეგი სუსტი ადგილი აქვს ქარტიას?
ამ ცოტა დროში ევროპაში მივლინება კი მოგისწრიათ არაფრის მომცემ იუბილეზე.
4. თქვენ გაგაქვთ განსახილველად შესწორება, რაც რა თქმა უნდა წინ გადადგმული ნაბიჯია, მაგრამ იქვე დასძენთ, რომ თუ არ გავიდა ეს წინადადება, “ე.ი. მზად არ ვართო”.

თქვენი საუბრიდან შთაბეჭდილება მძაფრდება, რომ შექმნილია 11 წინადადებიანი გაურკვეველი ორგანიზაცია.

თქვენი ქარტიით შეგაქვთ დამატებითი მღელვარება საზოგადოებისათვის ერთერთ მნიშვნელოვან სფეროში.
თქვენ უნდა შეგექმნად ორგანიზაცია, რომელიც ზურგს გაუმაგრებდა ნებისმიერ ჟურნალისტს, რაიმე დაცვის მექანიზმი. იმისათვის, რომ ნებისმიერ ჟურნალისტს მოსდომებოდა თქვენგან თანამშრომლობა. თქვენ წეისერ და არაწესიერებს შორის კი არ უნდა ჩადგეთ მორალის წიგნაკით ხელში, არამედ ყველა ჟურნალისტს უნდა გაუწოდოთ ხელი. მაგ> ვისაც არ უქვეყნებენ მასალას, მას ამის საშუალება მისცეთ, დაიცვათ მათი უფლებები რეალურად და ა.შ.
თქვენ უნდა აქვეყნებდეთ ანგარიშებს. თქვენს არაფრის მთქმელ ვებგვერდზე უნდა დებდეთ ყოველდღიურად იმ ამონარიდებს ან სტატიებს, სადაც დარღვეულია საზოგადოებრივი ეთიკა.
ამ მასალის შედეგად, კვარტალში ერთხელ უნდა აანალიზებდეთ და წერდეთ რეკომენდაციას, თუ როგორ შეიძლებოდა ამ თუ იმ კონკრეტული მაგალითის ეთიკის დაურღვევლად სხვანაირად დაწერა, (თუ ეს საერთოდ შესაძლებელი იქნებოდა.) ასეთი 4 ანგარიში უკვე უნდა გამოქვეყნებული გქონდეთ.
აქ მნიშვნელოვანია, რომ ამ ანგარიშებს, მხოლოდ რეკომენდაციის, აღნიშვნის სახე უნდა ჰქონდეს და არა გაკიცხვის. ქარტია და მისი წევრები კი, გამუდმებით წესიერობაზე მიუთითებენ, რაც საკმაოდ ინფანტილურ შთაბეჭდილებას ტოვებს და ხშირად ღიმილსაც იწვევს.
საბჭო უნდა იცვლებოდეს ყოველწლიურად. საბოლოო ჯამში, ეს ქარტია, მისი წარმატებების შემთხვევაში ისეთივე სტრუქტურულ სისტემად უნდა ჩამოყალიბდეს, როგორც ეს განვითარებულ ქვეყნებშია მიღებული. მთავარი კი არის სარედაქციო გარემოს გაუმჯობესება. თქვენი ამოცანა უნდა იყოს, რომ აიძულოთ რედაქციები იმუშავონ ხარისხიანად. საამისოდ კი საქმიანი ანგარიშების დაწერა იქნებოდა ერთერთი მექანიზმი, რომელიც უკვე ავღნიშნე.

და ბოლოს სასაცილოა კოსოვოს მაგალითის მოყვანა. ეს ეტყობა ევროპელებმა ჩაგაგონეს. თქვენ კი, უკრიტიკოდ იმეორებთ.
პს: ანგარიშების დაწერა: ტექსტი, რომელიც გამოქვეყნებულია ერთერთ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, არის ცუდად დაწერილი. არასაჭირო წვრილმანებით და რომანის თუ ნოველის ფორმით. ასე ანგარიშები არ იწერება. გამჭირვალეობისთვის ასევე ყველა სხდომის პროტოკოლალური ჩანაწერი უნდა არსებობდეს. გაქვთ ასეთი?
ვისაც ჰგონია, რომ ვინმე აქ თქვენს საკრიტიკოდ არის მოცლილი, ძალიან ცდება.

გავაანალიზოთ ქ-ი მაია მეცხვარიშვილის მოსაზრებები:

მოსაზრება 1
"ბრიტანეთში, შვედეთში, ფინეთში მედიის 98% აღიარებს საერთო სტანდარტებს და მათზე ვრცელდება პრესის საბჭოების იურისდიქცია, შესაბამისად იქ არ დგას დღის წესრიგში ამ ტიპის პრობლემა, განვიხილოთ თუ არა ვინმეს საკითხი"

რამდენიმე შეკითხვა:
1. რა ხდება, ამ ქვეყნებში, როცა საჩივარი შედის იმ მედია საშუალებაზე, რომელიც 2%-ის წარმომადგენელია?
2. როგორ ფიქრობთ, 50 თუ 100 წლის განმავლობაში, ამ ქვეყნებში, მედიის საბჭოს გადაფარვის არეალი 98% იყო? რატომ დარჩა ამ ქვეყნების მედია საბჭოები პრინციპის ერთგული, რომ არ განიხილონ ქარტიის არ-მომწერი კოლეგების თუ მედია საშუალებების საქმეები?

თუ ევროპული ქვეყნების გამოცდილებას კარგად იცნობთ, საკითხის ამ ფორმით დასმა უხერხულია, უხერხულია საუბარი კოსოვოს გამოცდილებაზე, იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ ამ ქვეყანამ სულ ეს ესაა ცვლილებები განახორციელა, ეს არ არის გამოცდილება, არჩევანია. ჩემი აზრით, უხეში შეცდომა. ევროპის ქვეყნების დღევანდელ კონდიციებს კი არ უნდა სწავლობდეთ, განვითარების პროცესს უნდა აანალიზებდეთ და მიხვდებით, რომ ნებაყოფლობითობას თვით-ორგანიზების პროცესში გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება.

მოსაზრება 2
"როდესაც ქარტია იქმნებოდა, მაშინ, ჩვენი ყველასი ერთად მიღებული გადაწყვეტილება იყო, რახან ეს არის თვით-რეგულირების მექანიზმი, აქედან გამომდინარე, უფრო სამართლიანი იქნებოდა, თუ კი ჩვენს მიერ მიღებული დოკუმენტით მხოლოდ ხელმომწერები იხელმძღვანელებდნენ"

ქ-ი მაია "კარგად" ოპერირებს სამართლიანობის ტერმინით. "უფრო" სამართლიანი იქნებოდა თუ ხელმომწერებზე გავრცელდებოდაო, დასაწყისში საუბრობს საბჭოს მიმართ უსამართლო შენიშვნებზე - მკვდრად შობილი საბჭო და ა.შ. ზემოთ მოყვანილ აზრს, თუ რამ გამოიწვია შენიშვნების შეტანის აქტუალურობა დღეს, იმავე პათოსით პასუხობს, უსამართლო შენიშვნებს ღებულობენ, იმის გამო რომ ქმედითუნარიანები არ არიან, რაც განპირობებულია მათ მიერ არა-წევრი ჟურნალისტების შესახებ გადაწყვეტილების ვერ მიღებით.

შევაჯამოთ: ქ-ი მაიას აზრით, თავიდან მიღებული პრინციპი,-ნებაყოფლობითობის,-უფრო სამართლიანია, მაგრამ, რადგან უსამართლო შენიშვნებს ღებულობენ, მზად არიან ეს უფრო სამართლიანი პრინციპი მოისროლონ!
უფრო სამართლიანი პრინციპი ეწირება საბჭოსადმი გამოთქმულ უსამართლო შენიშვნებს!!!
საუცხოო ლოგიკაა!!!

ამ ცვლილებების განხორციელების ვერცერთი დამაჯერებელი არგუმენტი ვერ მოვისმინე.