სტუმრად ჩვენს ეთერში: ლია ჯაყელი

სკოლას დიდი როლი ენიჭება, ცხადია. მაგრამ ქართული საზოგადოების მოუმწიფებლობაში მთავარი ცოდვა ოჯახს მიუძვის. ქართველებმა - თითქმის გამონაკლისის გარეშე - ბავშვების აღზრდა არ იციან. ბავშვის აღზრდაში ვგულისხმობ ისეთი ზრდასრული პიროვნებების ჩამოყალიბებას, რომლებიც საზოგადოების ნაწილად აღიქვამენ თავს და საზოგადოების მიმართ პასუხისმგებლობები აქვთ. თორემ ნიჭიერი, სათნო და საინტერესო ადამიანები - მადლობა ღმერთს - ჩვენში ცოტა არ არის.

სასკოლო სახელმძღვანელოებში, რომლებშიც სიძულვილის ენა ან სიძულვილის აქცენტები იყო დასმული, 2006 წლიდან ეტაპობრივად შეიცვალა. რა თქმა უნდა, წინა ათწლეულების სახელმძღვანელოებმა თავის ქნა, ხოლო ახლებს რომ ეფექტი მოჰყვეს, ამას დრო სჭირდება. ყოველ შემთხვევაში, დღევანდელი მოსწავლე ვერ იტყვის, "ამას სკოლში გვასწავლიანო", თუ, რა თქმა უნდა, პედოაგოგი ინერციით ისევ ძველ განწყობებს არ აღვივებს. შესაბამისად, სასკოლო განათლების დონეზე, პედაგოგების გადამზადებას, სერთიფიცირებას და მათი იდეური მოღვაწეობის შესწავლასა და კონტროლს ერთ-ერთი გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს ქსენოფობიის პრევენციისთვის. გარდა ამისა, თუ იტალიელ მოსწავლეებში მოახერხეს ისეთი ანტიმაფიური განწყობის შექმნა, რომ მათ თავიანთ მშობლები დაანამუსეს, ეს ნიშნავს, რომ სკოლას მშობლების მენტალიტეტის კორექტირებაც კი შეუძლია.