Accessibility links

ბლოგები

სამშაბათი, 5 თებერვალი 2019

„ჩემი ძმები“

ცდებოდა შავი პრინცი. მისი რომ გაგეგო, სულ არ იყო საჭირო ბევრი გეკაიფა. „ჩემი ძმებისაც“ თავის დროზე ბევრმა გაიგო. პოპულარული სიმღერა იყო. ქართველებს რაიმე სანდო ჩარტი რომ გვქონდეს, ორიათასიანების დასაწყისის ჰიტების ჩამონათვალის თავში იქნებოდა. მაგრამ ამ სიმღერის მნიშვნელობა მხოლოდ საოცრად ადვილად ასაკვიატებელ მისამღერსა და „კვამლის დამუღამებაზე“ ტექსტში არ ყოფილა. უამრავი ახალგაზრდისთვის „ჩემი ძმები“უფრო მეტი იყო, ვიდრე „მაესტროზე“ გასული რეპისა და პოპის მორიგი ნაზავი. ეს უფრო მოწოდება იყო. თითქოს არაფერი განსაკუთრებული - არც ამბოხზე იყო ლაპარაკი, არც სოციალურ ან პოლიტიკურ უსამართლობაზე. „ერთად მოვუსმინოთ ჰიპ-ჰოპს საკაიფოსო“, მღეროდა „შავი პრინცი“და ეს საკმარისი იყო.

„იუტუბის“ კომენტარებში ერთი იხსენებს, თუ როგორ მოხვდა გულზე ეს ტრეკი. როგორ გაცვითა აუდიოკასეტა „ჩემი ძმების“ თავიდან გადახვევით. მარტო ის არ ყოფილა ასე. „ნიკოს პოდკასტში“ სტუმრობისას ჰიპ-ჰოპის დიდი მოყვარული მურთაზ ჩიქოვანი იხსენებდა, სწორედ „ძებნილებმა“ შემაყვარეს რეპი - 2pac-ამდე ეგ მოვისმინეო. ვინ იცის, კიდევ რამდენი იყო ეგრე.

შავ პრინცსა და „ძებნილებს“ კარგი ნიშა ეჭირათ. ერთი მხრივ, მაშინ პოპ-სიმღერებს უფრო წერდნენ, ვიდრე ჰიპ-ჰოპს. არც მათი „განგსტერინოობისა“ სჯეროდა ვინმეს. ამას, წესით, ქუთაისელი რეპერები მაშინვე კარიკატურად უნდა ექცია. არც მთლად უმაგისობა იყო - ბევრს შავმა პრინცმა მხოლოდ ამ სიმღერებით დაამახსოვრა თავი, მაგრამ ჰიპ-ჰოპის მოყვარულებმა იცოდნენ, რომ „ძებნილებს“ ზურგს ისტორია და გამოცდილება უმაგრებდა - ისინი ხომ ჯერ კიდევ გაგანია ოთხმოცდაათიანებში გამოვიდნენ მამაქალაქის გეტოებიდან და ცივი და მონჯღრეული შენობების სცენაზე დადგნენ.

„გიჟთან გიჟი“

ბევრი სხვადასხვა ისტორია არსებობს, თუ როგორ მოისმინა ოთხმოცდაათიანების ბევრმა სხვადასხვა ქართულმა ჯგუფმა მათთვის მნიშვნელოვანი ალბომი. ინტერნეტამდელ ეპოქაში ხომ მოსმენა კი არა, უბრალოდ, ინფორმაციის მიღებაც ჭირდა. „ძებნილთან“ (ჯგუფს თავიდან „ძებნილი“ ერქვა, მერე კი თავის თავს „ძებნილებად“ მოიხსენიებდნენ.) დაკავშირებითაც არსებობს ლეგენდა, რომ შავმა პრინცმა თავის მეზღვაურ ნათესავს სთხოვა, რამე რეპი ჩამომიტანე ამერიკიდანო. მანაც მაღაზიაში ითხოვა, რამე კარგი რეპი მომეცითო და, შედეგად, Public Enemy-ს ფირფიტა ჩამოუტანია.

„ძებნილის“ პირველ ალბომს ნამდვილად ეტყობა Public Enemy-ს სიყვარული. ის 1999 წელს გამოუშვეს, თუმცა უკვე რამდენიმეწლიანი მუშაობის შედეგი იყო. თავიდან უფრო ვიწროდ ქუთაისური ფენომენი იყო - ლიხს აქეთ თითქმის არავინ იცნობდა. თუმცა ნელ-ნელა მათი მუსიკა თბილისშიც შემოვიდა. აქა-იქ ვინმე კასეტას გადააწყდებოდა და დააფასებდა. შემდეგ კი სერგიმ გამოიყვანა „ჯეოპოპში“ (რა გახდა ძველი გადაცემების არქივი? რას ჩაუჯდებოდა კაცი!). მე პირველად აქედან გავიგე მათი არსებობა - კარგა გამოცდილი კოლექტივივით იდგნენ მიკროფონებთან და, აი, ამ ტრეკს უბერავდნენ. მას შემდეგ მათი ფანი გავხდი მეც და კიდევ ვინ იცის, რამდენი ადამიანი.

„მე ქუთაისელი ვარ“

იმ „მაესტროსდროინდელი“ კლიპების შემდეგ ქართული მუსიკალური სცენა ძალიან შეიცვალა. განსაკუთრებით ჰიპ-ჰოპი განვითარდა - სხვათა შორის, დიდწილად იმ ახალგაზრდების ხარჯზეც, რომლებიც „ჩემს ძმებს“ კასეტაზე უსმენდნენ.

შავი პრინცი კი იგივე დარჩა. სცადა შეცვლილიყო - დროებით “პრინცი P” გახდა, სატელევიზიო შოუშიც გამოჩნდა, მაგრამ მაინც იგივე შავი პრინცი იყო.

თითქოს აკაკი ბაბუნაშვილს, მეგობრებისთვის - შურიკას, გარდასახვა არ უნდა გასჭირვებოდა. ისედაც ხომ თითქოს პერსონაჟს ჰგავდა - თავისი ჩაცმულობით, შავი სათვალით, ბლანჟეთი, „მი ბანდიტოთი“... მაგრამ, არა... ეს იმიტომ, რომ, როგორც ჩანს, შავი პრინცი მისი პერსონა არ ყოფილა. აკაკი ბაბუნაშვილი მართლა შავი პრინცი იყო.

მისი ეს სიმღერაც მაგიტომ მიყვარს - ძალიან ნამდვილია. ცოტა გზააბნეულად რეპავს, თითქოს არც ბიტი უვარგა და მთელი ხიბლიც მისამღერშია (ჰიპ-ჰოპისთვის ეს კარგი არაა), მაგრამ, სამაგიეროდ, როგორი ნამდვილია! ტრეკი კი არა, ცარიელი ჯიგარია!

შავმა პრინცმა კარგა მოზრდილი დისკოგრაფია დატოვა - ძირითადად კასეტებია. ზოგან ძებნილებთან ერთადაა, ზოგან - ჯოკერთან და ზოგანაც - მარტო. ყველაფერი კარგი არ არის. ყველაფერი ნამდვილია. იმიტომაც დატოვა ამხელა კვალი.

საქმე გვაქვს უხერხული წყვილის მიერ ორგანიზებულ ვალენტინობის დღესასწაულთან, რომელზე დასწრების სურვილიც ბევრს არა აქვს. ის ეძღვნება თემას, რომელიც ევროკავშირში აზრთა სხვადასხვაობას იწვევს. ეს გახლავთ ახლო აღმოსავლეთში მშვიდობისა და უსაფრთხოების ხელშემწყობი მინისტერიალი ვარშავაში 13-14 თებერვალს - ან, როგორც ევროპის ოფიციალური პირები ამბობენ ხოლმე, „ანტიირანული სამიტი“.

როცა ამ თვის დამდეგს პოლონეთმა და აშშ-მა გამოაცხადეს დაგეგმილი შეხვედრის შესახებ, ევროპის ბევრი ქვეყანა მოიცვა ეჭვებმა. არის თუ არა ეს ამერიკის მცდელობა, ირანის საკითხზე უთანხმოება შეიტანოს ევროკავშირში?

ევროპის მხრიდან დიდი იყო წინააღმდეგობა, როცა გასული წლის მაისში აშშ-მა გამოაცხადა, რომ გადის 2015 წელს ირანის ბირთვულ პროგრამაზე მიღწეული ხელშეკრულებიდან, რომელმაც შეასუსტა თეირანის მიმართ მოქმედი ზოგიერთი ეკონომიკური სანქცია ქვეყნის ბირთვული პროგრამის შეზღუდვის სანაცვლოდ. მაგრამ მას შემდეგ, რაც გასული წლის ნოემბერში განახლდა აშშ-ის სანქციები, ძველ კონტინენტზე ბზარებმა იწყო გაჩენა. ევროპულმა კომპანიებმა ირანის დატოვება დაიწყეს ამერიკული ჯარიმების შიშით. ე.წ. „საგანგებო დანიშნულების კომპანია“, რომელმაც ევროპულ კომპანიებს დახმარება უნდა გაუწიოს სანქციებისთვის გვერდის ავლასა და თეირანთან ვაჭრობის გაგრძელებაში, ჯერჯერობით არსად ჩანს, თუმცა მან თითქოს ვარშავის შეხვედრამდე უნდა მოასწროს საფრანგეთში რეგისტრაცია.

ევროკავშირის სამეულმა - გერმანიამ, საფრანგეთმა და დიდმა ბრიტანეთმა - დიდი შრომა გაწიეს შემოვლითი მექანიზმის შექმნაზე. სხვები, მათ შორის ევროკავშირის ბევრი აღმოსავლელი წევრი, სიამოვნებით რჩებიან განზე და არ სურთ აშშ-სთან დაპირისპირება.

საკითხავი ახლა ისაა, რა რეაქცია ექნება ევროკავშირის სხვადასხვა სახელმწიფოს ვარშავის მინისტერიალზე, რომელიც, აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის, მაიკ პომპეოს თქმით, შეეხება ექსტრემიზმს, რეგიონში რაკეტების გავრცელებას და მოქმედების უფლებამოსილებით აღჭურვილი ჯგუფებისგან მომდინარე საფრთხეებს - ყველაფერს, რაშიც ვაშინგტონი ირანს ადანაშაულებს.

პოლონეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა იაცეკ ჩაპუტოვიჩმა, რომელიც გასულ კვირაში შეეცადა, ევროკავშირის საგარეო საქმეთა მინისტრებისთვის მოეწონებინა ეს ღონისძიება, მოიგერია ბრალდებები, რომ პოლონეთი ამერიკული ტროის ცხენია, და დაარწმუნა ყველა, რომ პოლონეთის დედაქალაქში ევროკავშირის პოზიციები „შეუზღუდავი წესით“ იქნება წარმოდგენილი. მაგრამ დასძინა, რომ „მშვიდი სჯა-ბაასისთვის“ პირობების შესაქმნელად შეხვედრაზე არ მიუწვევიათ ირანი.

ფრანგებსა და გერმანელებს ჯერჯერობით საჯაროდ ბევრი არაფერი უთქვამთ კონფერენციის შესახებ, მაგრამ კერძო საუბრებში ორი ქვეყნის დიპლომატები ბუზღუნებენ, რომ ვარშავის წვეულება „ცუდი იდეაა“. დიდი ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი ჯერემი ჰანტი შეიძლება წავიდეს, მაგრამ ბრექსიტთან დაკავშირებულმა ვითარებამ შეიძლება ლონდონში დარჩენა აიძულოს. ევროკავშირის საგარეო პოლიტიკის ხელმძღვანელმა ფედერიკა მოგერინიმ ბოდიში მოიხადა, რომ კონფერენციამდე რამდენიმე დღით ადრე აფრიკული კავშირის სამიტს დაესწრება ადის-აბებაში და შემდეგ გააგრძელებს „რამდენიმე სხვა ვიზიტით სომალის ნახევარკუნძულზე.“

ეს სია გრძელდება: ნიდერლანდელი დიპლომატების თანახმად, ნიდერლანდის საგარეო საქმეთა მინისტრი ალბათ ჰააგაში იქნება საპარლამენტო დებატებსა და კენჭისყრაზე. მისმა ესპანელმა კოლეგამ, ხოსეპ ბორელმა აღნიშნა, რომ „ყველა ინიციატივა მისასალმებელია“, მაგრამ დასძინა, რომ არ არის დარწმუნებული, წავა თუ არა ვარშავაში, ვინაიდან „ფიქრობს, რომ იმ დროისთვის რაღაც სხვა აქვს დღის წესრიგში.“ შვედურმა წყაროებმა უბრალოდ აღნიშნეს, რომ სტოკჰოლმი დაელოდება სხვების რეაქციებს და რომ ჯერ არაფერია გადაწყვეტილი.

აღმოსავლურ ბანაკშიც ფართოდაა სახეზე თავის არიდება. ლატვიის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ედგარს რინკევიჩსმა თქვა, რომ მისი მთავრობა ჯერ უნდა გადაურჩეს უნდობლობის ვოტუმს (რაც მან მოახერხა), სანამ რამის დაგეგმვას დაიწყებდეს, ჩეხები და სლოვაკები კი წარმოდგენილი იქნებიან - მაგრამ არა საგარეო საქმეთა მინისტრების დონეზე. ფაქტობრივად, ჯერჯერობით მხოლოდ ავსტრიის, უნგრეთისა და ლიეტუვის საგარეო საქმეთა მინისტრებმა მიანიშნეს, რომ კონფერენციაზე დასწრებას აპირებენ.

მას შემდეგ, რაც ამერიკელები ცდილობენ გააფართოვონ კონფერენციის საკითხები და დაუმატონ კიბერუსაფრთხოება, იემენისთვის ჰუმანიტარული დახმარება და სირიაში „ისლამური სახელმწიფოს“ წინააღმდეგ ბრძოლა, საბოლოოდ შეიძლება მეტმა მიიღოს მონაწილეობა.

ევროკავშირის არაწევრი დიდი სახელმწიფოებიდან რუსეთმა განაცხადა, რომ არ მიიღებს მონაწილეობას. ჩინეთის მონაწილეობის საკითხი ჯერჯერობით ბუნდოვანია.

ჩამოტვირთე მეტი

ბლოგერები

ყველა ბლოგერი
XS
SM
MD
LG