Accessibility links

ბლოგები

სამშაბათი, 5 მარტი 2019

„ჰრქუა დამან მკუდრისამან: უფალო, ყროდისღა, რამეთუ მეოთხე დღე არს“, - ლაზარეს მკვდრეთით აღდგინება, იოანე 11, 1-45

ახალგაზრდა, თავაღერებული, ნერვულად მოსაუბრე, უბილწესი გინების მთქმელი, უფროსის მორჩილი, რომელსაც მეორედ გამეორება არ სჭირდება... - რა შეიძლება კიდევ გაგახსენდეს ირაკლი ღარიბაშვილის ხსენებაზე? პოლიციის გენერალი სიმამრი; დეპუტატი ცოლისძმა; ცოლის დაწინაურებული ნათესავები, რომლებიც, თურმე, მისი ნათესავები არ არიან; „ბატონ ბიძინასთვის“ იაფად ნაყიდი „ვერტალიოტები“... ასევე შეუძლებელია არ გაგახსენდეს, მისი არსაიდან მოსვლა და არსაით წასლვლა! განა, ვინმემ გამოიცნო, რატომ და საიდან მოიყვანა ან რატომ და სად გაუშვა ბატონმა ბიძინამ ეს უცნაური ახალგაზრდა კაცი, რომელმაც საოცრად მოიხდინა ჰაკიმ-ფაშას ეგზოტიკური სახელი?

რომ ვიცოდეთ ირაკლი ღარიბაშვილის გაშვების მიზეზი, იოლად ჩავწვდებოდით, მისი დაბრუნების აზრსაც, თუმცა ზუსტად მხოლოდ ის ვიცით, რომ სისტემა, რომელსაც ბიძინა ივანიშვილი ეს შვიდი წელია აშენებს, არამდგრადია და, რომ ამ სისტემის წონასწორობიდან ხშირი გამოსვლა, დისკომფორტს უქმნის სისტემის შემქმნელს და მოქმედებისკენ უბიძგებს მას. სწორედ სისტემის არამდგრადობის გამო დასჭირდა ჯერ გიორგი კვირიკაშვილის შეცვლა, მერე საპრეზიდენტო არჩევნებში ჩართვა სრულიად დამამცირებელი ფორმით. ბოლოს პარლამენტის ცალკეულმა წევრებმა (რომლებსაც მორჩილების გარდა სხვა არაფერი ევალებოდათ) „გამოავლინეს ხასიათი“, მხარი არ დაუჭირეს მოსამართლეების სიას და დატოვეს საპარლამენტო უმრავლესობა. ივანიშვილი ხედავს, რომ, ცუდი ამბები უცნაური სიხშირით ხდება მის თავს. შესაძლოა, ეჭვიც კი გაუჩნდა, რომ მისთვის შეუქცევადად ცუდი პროცესები დაიწყო და ამიტომ ცდილობს მოეჭიდოს რამე მყარს.

რა შეიძლება იყოს ეს „რამე“?

ბიძინა ივანიშვილის გატაცების გათვალისწინებით, აქ შეიძლებოდა ხელი წაგვცდენოდა და გვეთქვა, თუ ღარიბი წყალწაღებული ხავსს ეჭიდება, მილიარდერი წყალწაღებული გიგანტურ ხეებს (თუნდაც liriodendron tulipifera-ს) ეჭიდებაო, მაგრამ სინამდვილეში, ვითარება ბევრად უარესია: ივანიშვილი წარსულის ლანდებს ებღაუჭება!

2015 წლის დეკემბერში „ბატონმა ბიძინამ“ ირაკლი ღარიბაშვილი (პრემიერმინისტრობამდე შს მინისტრი) ჩაანაცვლა გიორგი კვირიკაშვილით, რომელიც მთავრობის მეთაურად დანიშვნამდე ჯერ ეკონომიკის, შემდეგ კი საგარეო საქმეთა მინისტრი იყო. ამ ცვლილების შედეგად, კვლავ ივანიშვილს რომ დავესესხოთ, შეიცვალა „მთავრობის რიტორიკა“, რომელიც ნაკლებად აგრესიული გახდა, თუმცა, კვირიკაშვილმა „ბატონბიძინას“ მოლოდინი ვერ გაამართლა და მალე მისი ადგილი დაიკავა დაუჯერებლად უენერგიო და უინიციატივო მამუკა ბახტაძემ, რომელმაც ვერც დანიშნულ ლიდერად ივარგა და, შესაბამისად, ვერც მმართველი პარტიისა წიაღსა და ქვეყანაში მიმდინარე დესტრუქციული პროცესების შეჩერება შეძლო. საჭირო გახდა წარსულიდან აგრესიული ირაკლი ღარიბაშვლის გამოხმობა (თუ არ უყვარხართ, ეშინოდეთ მაინც?), საჭირო გახდა მისი ხელახლა დაბადება, მისთვის სულის ჩადგმა, თუმცა ეს გააკეთა არა ამომრჩეველმა (ვისაც ხელეწიფება პოლიტიკოსისთვის სიცოცხლის მინიჭება), არამედ ბიძინა ივანიშვილმა, შესაბამისად პოლიტიკოსი ღარიბაშვილიც ხელახლა კი არ დაიბადა, არამედ მკვდრეთით აღდგა, ოღონდ აღდგა როგორც რუსი მწერლის, ლეონიდ ანდრეევის მოთხრობის გმირი ლაზარე, რომელშიც მხოლოდ ხრწნის პროცესი შეჩერდა, სხვა მხრივ კი გვამად (სუნი, ლაქები და ა.შ.) დარჩა. „იმ ქვეყნად“ მას არაფერი უნახავს და მოსაყოლიც არაფერი აქვს. და განა, რა ცოდნა და გამოცდილება დააგროვა ირაკლი ღარიბაშვილმა „არყოფნის“ ოთხი წლის განმავლობაში, რომ ჯერ პარტიაში გააჯანსაღოს ვითარება, შემდეგ კი ქვეყანაში? ხომ ვნახეთ, რაც შეუძლია ღარიბაშვილს და ბიძინა ივანიშვილის მიერ გაცოცხლებულ სხვა „გვამებს“?

უფრო მეტად დაეყრდნობა პოლიციას, უფრო მეტი ფარული ჩანაწერი გავრცელდება, უფრო მეტად ხისტი იქნება ოპონენტებთან, უფრო მეტი დარღვევებით ჩატარდება არჩევნები და, შესაბმისად, უფრო მეტად მოიწამლება გარემო.

ვითარების თვისებრივად შეცვლა მხოლოდ ამომრჩევლის მიერ სულჩადგმულ და, შესაბამისად, დამოუკიდებელ ლიდერს შეუძლია. ქართული ოცნების ფლანგზე ასეთი მხოლოდ ბიძინა ივანიშვილია, რომელიც ჯერ ისევ ინარჩუნებს სიცოცხლის სუსტ ნიშნებს, თუმცა „ბატონი ბიძინა“ ცოცხალ ხალხთან მუშაობას, რატომღაც, მის მიერვე გაცოცხლებულ პოლიტიკურ გვამებთან ურთიერთობას ამჯობინებს, რაც, რბილად რომ ვთქვათ, საფრთხეს უქმნის მისსავე პოლიტიკურ სოცოცხლეს, რადგანაც, ასეთი ურთიერთობის შედეგად, უმალ ცოცხალი დაემსგავსება მკვდარს, ვიდრე მკვდარი ცოცხალს.

ბრიუსელი, 1 მარტი, 2019 - ევროკავშირისა და რუსეთის ბუნდოვანი ურთიერთობის კარგი მაგალითია დიპლომატიური ჭიდილი ევროკავშირის გლობალური სტრატეგიის წინ პოლიტიკის დოკუმენტისა, რომელიც ევროპის საგარეო ქმედებათა სამსახურმა მოამზადა 2016 წელს და რომელიც განსაზღვრავს, თუ რა მიმართებაშია ბლოკი მსოფლიოს სხვადასხვა მხარესთან.

ყველაზე რთული პასაჟი რუსეთს შეეხებოდა. ორი წელი იყო გასული ყირიმის ანექსიისა და მოსკოვის მიერ უკრაინის აღმოსავლეთში სეპარატისტების მხარდაჭერიდან. ევროკავშირის 28 წევრ ქვეყანას შორის აშკარა გამყოფი ხაზები ჩანდა იმასთან დაკავშირებით, თუ რა ეწოდებინათ მოსკოვისთვის. დიდი ხნის განმავლობაში ის „სტრატეგიულ პარტნიორად“ მოიხსენიებოდა - ამ ტერმინის შენარჩუნება უნგრეთს, იტალიას, კვიპროსსა და საბერძნეთს სურდათ; ბალტიის ზღვის სანაპიროზე მდებარე „ქორებისთვის“ კი ეს ყოვლად მიუღებელი იყო - მათ სურდათ აღმოსავლეთით მდებარე დიდი მეზობლისთვის ეწოდებინათ „სტრატეგიული პრობლემა“, ტერმინი, რომელიც საბჭოს პრეზიდენტმა დონალდ ტუსკმა გამოიყნება რამდენიმე თვით ადრე. საბოლოოდ, ტერმინი, რომელზეც შეჯერდნენ, ასე განისაზღვრა: „სტრატეგიული პრობლემა“. ამ კომპრომისისთვის კლუბის სამმა დიდმა წევრმა - საფრანგეთმა, გერმანიამ და დიდმა ბრიტანეთმა - იშუამდგომლა.

ამ მოვლენამ ევროკავშირის წევრი ქვეყნები არა მხოლოდ სამ დიდ კატეგორიად გაყო, არამედ ასევე გაამყარა კრემლის დიდი უპირატესობა, რომელსაც ის ევროკავშირთან ურთიერთობისას ფლობს. ესაა ერთიანობის ნაკლებობა კლუბში, რაც მოსკოვს საშუალებას აძლევს უთანხმოება დათესოს.

ბრიტანეთს ყველაზე სუსხიანი ურთიერთობა აქვს რუსეთთან სკრიპალებისა და პაველ ლიტვინენკოს ინციდენტების შემდეგ. ამავე დროს, ლონდონი კვლავინდებურადაა რუსი ოლიგარქების ფინანსური სათამაშო მოედანი და ბრიტანეთის ბიზნესის წრეებმა შეარბილეს ქვეყნის სურვილი, დაეწესებინათ უფრო და უფრო მკაცრი სანქციები მოსკოვის მიმართ, „ბრექსიტის“ მოლაპარაკებებმა კი შეასუსტეს ბრიტანეთის გავლენა ბრიუსელში. სოლსბურის თავდასხმაში ეჭვმიტანილების წინააღმდეგ სანქციები თავდასხმიდან 10 თვის შემდეგ მიიღეს - ეს აუჩქარებლობა კი რამდენიმე დიპლომატმა, რომელთაც პირადად ვესაუბრე, ბრიტანელების ჩამოუყალიბებლობას დაუკავშირა.

ფრანგები და გერმანელები კიდევ უფრო პრაგმატულები არიან. ისინი, როგორც აღმოსავლეთ უკრაინის კონფლიქტთან დაკავშირებული „ნორმანდიის ფორმატის“ მოლაპარაკებების მონაწილე მხარეები, გადამწყვეტ როლს ასრულებენ 6 თვეში ერთხელ, როდესაც ევროკავშირი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს აახლებს. ეს საგარეო პოლიტიკის იმ იშვიათ საკითხთაგანია, რომელთა შესახებ ბჭობისას ისინი მოლაპარაკებების მაგიდის თავში სხედან და ამაყობენ იმით, რომ 5 წელია ითანხმებენ „რუსეთის პარტნიორ“ კატეგორიაში მყოფ ქვეყნებს მხარი დაუჭირონ სანქციების გაგრძელებას. მაგრამ მათი სიმკაცრე აქ მთავრდება.

საფრანგეთის პრეზიდენტის, ემანუელ მაკრონის, ეჭვებს, რომ კრემლი აღვივებს „ყვითელი ჟილეტების“ საპროტესტო მოძრაობას, თან ახლავს მისივე სურვილი, რომ საფრანგეთი რუსეთის უმსხვილესი უცხოური ინვესტორი გახდეს. გერმანიის კანცლერ ანგელა მერკელის პიროვნული გაღიზიანება კი ვლადიმირ პუტინით კონტრასტში მოდის ბერლინის დაუღალავ მცდელობებთან უზრუნველყოს „ნორდსტრიმ 2-ის“ გაზსადენის მშენებლობა ბალტიის ზღვის გავლით, მიუხედავად ევროკავშირის ბევრი წევრის წინააღმდეგობისა. ბრიუსელის დიპლომატები აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან კი პირად საუბრებში კითხულობენ, თუ რა როლი შეასრულა გერმანიამ, როდესაც „გაზპრომს“ ევროკომისიამ აპატია ევროკავშრის შიდა ბაზრის რეგულაციების სავარაუდო დარღვევა, მაშინ როდესაც აშშ-ის ტექნოლოგიის გიგანტებს, „ეფლსა“ და „გუგლს“, დიდი ჯარიმები დაუწესეს.

„სტრატეგიული გამოწვევის“ ჯგუფის, „სტრატეგიული პარტნიორის“ ჯგუფისა და „სტრატეგიული პრობლემის“ ჯგუფის ქვეყნები აგრძელებენ ბრძოლას „რეალპოლიტიკის“ ჩრდილქვეშ.

ამ უკანასკნელი ჯგუფის წევრები - ბალტიისპირეთის სამი ქვეყანა დანიასთან, პოლონეთსა და შვედეთთან ერთად - მოითხოვენ სანქციების გამკაცრებას და ევროკავშირის დახმარების გაზრდას საქართველოსა და უკრაინისათვის, მაგრამ უფრო ხშირად მათ უწევთ გაუმკლავდნენ „სტრატეგიულ პარტნიორებს“. როგორც რამდენიმე დიპლომატმა მითხრა, ავსტრიას სურდა სერგეი ლავროვის მიწვევა ევროკავშირის საგარეო საქმეთ მინისტრების არაფორმალურ მინისტერიალზე ვენაში. ეს სურვილი ჩაახშეს. იტალია ცდილობდა სანქციების რეჟიმში ნაპრალების გაჩენას, თუმცა ეს მცდელობა თავიდან აირიდეს რომის საბიუჯეტო პრობლემების მიმართ დამოკიდებულების შემსუბუქებით. კიევთან დაკავშირებულ ევროკავშირის დოკუმენტებში კომპრომისული ტერმინები შეიტანეს, რათა თავიდან აერიდებინათ უნგრეთის ვეტო უკრაინაში უმცირესობების უფლებებთან დაკავშირებით. ეს ყველაფერი თამაშის ნაწილია.

როდესაც საქმე შეეხება ევროკავშირის ურთიერთობებს რუსეთთან, ეს თამაში კიდევ წლები გასტანს, ორ დაპირისპირებულ კონცეფციას შორის დინება გაგრძელდება - კრემლი, როგორც პარტნიორი ან როგორც პრობლემა.

ჩამოტვირთე მეტი

ბლოგერები

ყველა ბლოგერი
XS
SM
MD
LG