Accessibility links

ბლოგები

ორშაბათი, 10 ივნისი 2019

კალენდარი
იანვარი თებერვალი მარტი აპრილი მაისი ივნისი ივლისი აგვისტო სექტემბერი ოქტომბერი ნოემბერი დეკემბერი
ივნისი 2019
ორშ სამშ ოთხ ხუთ პარ შაბ კვი
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

2015 წელს, როცა ხელისუფლების შეცვლიდან საკმარისი დრო იყო გასული, - საკმარისი იმისთვის, რომ ბრალი წაეყენებინათ ყოფილი სახელმწიფო მოხელეებისთვის და ახლებსაც მოესწროთ თავის გამოჩენა სათანადოდ, - ნახევრადხუმრობით ითქვა: „ქოცი - ჟღერს როგორც დიაგნოზი, ნაცი - როგორც ბრალდება!“

რაღაცნაირად ამ საეჭვო სენტენციის ერთგვარი გამართლებაა 2019 წლის პარლამენტის შუალედური არჩევნების მთავარ ფიგურანტთა პროფესიული კუთვნილება: ექიმი და ადვოკატი!

2012 წლის 1 ოქტომბრიდან ლამის შვიდი წელი გავიდა, მაგრამ თითქოს არც გასულა: მმართველი პარტია კვლავ ბრალმდებლის როლშია, ოპონენტები კი კვლავინდებურად ხაზს უსვამენ „ქართული ოცნების“ ავადმყოფურ უუნარობას თავი გაართვას ქვეყნის წინაშე არსებულ პრობლემებს!

მოკლედ, ბრალდება vs დიაგნოზი!

და ამომრჩეველმაც გადაწყვეტილება იმის მიხედვით უნდა მიიღოს, რა უფრო სახიფათოდ ეჩვენება - „დანაშაული“ თუ „ავადმყოფობა“.

ბიძინა ივანიშვილის ძალისხმევით, პოლიტიკური ველი საიმედოდაა გამარგლული: ვინც არც „ოცნებაა“ და არც ყოფილ ხელისუფლებასთანაა დაკავშირებული, მოჭრილ ხეს ჰგავს: ფეხზე დგას არჩევნების დანიშვნიდან არჩევნების შედეგების გამოცხადებამდე, მერე ეცემა! ასე რომ, არჩევანი მართლა მწირია: ან „ბრალდება“ გაშინებს, ან - „დიაგნოზი“.

ბუნებრივია, ხელისუფლებისა და ბიძინა ივანიშვილის მთელი ძალისხმევა მიმართულია „ბრალდების“ დამძიმებისკენ და რადგანაც „დრო ყველაფრის მკურნალია“, წლიდან წლამდე მეტი და მეტი ძალისხმევაა საჭირო დროის მოქმედების შესაჩერებლად!

აბა, ვის ახსოვს, როგორი უნდა ყოფილიყო 2015 წელი? ან როგორი უნდა ყოფილიყო 2016 წელი?

2015 წელი უნდა ყოფილიყო „კარგი“, 2016 წელი კი - „ძალიან კარგი“, მაგრამ ახსოვს ბიძინა ივანიშვილს ეს დაპირება?

დაპირებები ივანიშვილის წინა, ხელისუფლებამდელი, ცხოვრების ნაწილი იყო და იქვე დარჩა, დაპირებები ხომ ოპოზიციის მთავარი საწვავია, რომელმაც სისტემა უნდა გამოიყვანოს წონასწორობიდან, რათა მოშალოს ძველი წესრიგი; გახელისუფლებულ ივანიშვილს სულ სხვა მიზანი აქვს, მის ინტერესებში არ შედის წონასწორობის დარღვევა. შესაბამისად, არჩევნების მოსაგებად და ძველი წესრიგის შესანარჩუნებლად სხვა, უფრო საიმედო საშუალებები სჭირდება! დაპირებამ შეიძლება არ იმუშაოს, შეიძლება სხვამ უფრო ნიჭიერად (დამაჯერებლად) გასცეს დაპირებები, ასევე შეიძლება ძველი და შეუსრულებელი დაპირებები შეგახსენონ... ასე რომ, დაპირებების იმედად ხელისუფლება ვერ იქნება, უფრო საიმედო მექანიზმია საჭირო; მექანიზმი, რომელიც ნაკლებად იქნება დამოკიდებული ისეთ შემთხვევით ფაქტორებზე, როგორიცაა მიმდინარე პოლიტიკური თუ სოციალური პრობლემები, ოპონენტების დაპირებები, კონკურენტების ვინაობა და ისიც, თუ ვინ იყრის კენჭს მმართველი პარტიის სახელით. უფლის ნებით ყველა პარტიის სხეულგამოვლილი ექიმის შუალედურ არჩევნებში გამარჯვება ამის ნათელი დადასტურებაა!

თუ ბიძინა ივანიშვილი ქვეყანას მართავს როგორც საკუთარ კომპანიას, მაშინ ლოგიკურია ვიფიქროთ, რომ ის ამას ვერ მოახერხებს, თუ თავის სამსახურში არ ეყოლება ხელისუფლების შენარჩუნებისთვის საჭირო ამომრჩეველთა კრიტიკული რაოდენობა!

ბიძინა ივანიშვილს დათვლილი აქვს, რამდენი ამომრჩეველი სჭირდება ხელისუფლების უპირობო შენარჩუნებისთვის. „ქართული ოცნების“ ამომრჩევლებიც ბიძინა ივანიშვილის „კომპანიის“ ისეთივე თანამშრომლები არიან, როგორიც მინისტრები, დეპუტატები, მერები და ა.შ. ცხადია, ყველას ერთნაირი ხელფასი და კონტრაქტი არ აქვს. ზოგი შტატიანია (დასაქმებულია სახელმწიფო სამსახურში, სსიპ-ში თუ აიპი-ში), ზოგი უშტატოა, ზოგი ხათრით მუშაობს, ზოგი - სეზონურად, ზოგი კი სულაც - იძულებით... საარჩევნო უბნებზე მობილიზებული კოორდინატორებიც ერთგვარი „ტაბელშიცები“ არიან, რომლებიც მუშა-მოსამსახურეთა სამსახურში გამოცხადებასა და იქიდან წასვლას აღრიცხავენ. ყველაზე კრიტიკულ უბნებშიც კი შტატში მყოფი ამომრჩევლების რაოდენობა იმდენია, რომ მმართველმა პარტიამ პირველ ტურში არ წააგოს, მეორე ტურში კი იმატებენ უშტატოებს, რომელთა მოძებნა, აქტივობის დაბალი მაჩვენებლის გათვალისწინებით, ძნელი არ არის. ვარაუდის საფუძველს იძლევა მთაწმინდის საარჩევნო ოლქში ჩატარებული პარლამენტის შუალედური არჩევნები, რომლის პირველ ტურში „ქართული ოცნების“ დეპუტატობის კანდიდატმა ლადო კახაძემ 6 ათასი ხმა მიიღო, მისმა კონკურენტმა შალვა შავგულიძემ კი - 5,4 ათასი, აქტივობამ 32 % შეადგინა. მეორე ტურში აქტივობა 41 %-მდე გაიზარდა, შავგულიძეს 1200 მხარდამჭერი მოემატა, კახაძეს კი - 4700, ანუ 1.8-ჯერ მეტი, ვიდრე პირველ ტურში.

სად იყო ეს ხალხი პირველ ტურში? რამ აიძულა აზრის შეცვლა და მეორე ტურში მონაწილეობის მიღება? რა ფორმით არიან ისინი რეგისტრირებული კოორდინატორების ტაბელში?

თუმცა, როგორც უნდა იყოს მოპოვებული, ერთი ამომრჩევლის ხმა ერთი ამომრჩევლის ხმაა, გინდა უშტატო ამომრჩეველი იყოს, გინდა - შტატიანი და გინდა - ხმის მჩუქებელი. ჩვენთვის ცნობილია ჯერ კიდევ ილია ჭავჭავაძის წუწუნი იმაზე, რომ ხმებს ითვლიან და არა „სწონიან“.

„ხმა უნდა აიწონოს და არა დაითვალოს. გნებავთ, საქართველოში ათი ათას კაცს ხელს მოვაწერინებ, რომ დედამიწა ხარის რქაზედა სდგას და ნუთუ ეს მცირეოდენ მცოდნე კაცისთვის საბუთია? ათი ათას კაცის ხმა უფრო მეტს იწონის, ვიდრე ერთი ხმა გალილეისა?“ - ჩიოდა ლამის საუკუნე-ნახევრის წინ ილია.

დღეს ათი ათას კაცზე ბევრად მეტს ასევე იოლად მოაწერინებს ხელს შეუზღუდავი ძალაუფლება და დიდი კაპიტალი, საბიუჯეტო და კერძო სახსრების სახით. ლიტერატორ თემურ ქორიძეს (1954-2017) რომ დავესესხოთ, ვითარებას ის გარემოება ამძიმებს, რომ ივანიშვილის საქართველოში პოლიტიკურ ფაქტორად გვევლინება სიმდიდრის ყველაზე ცუდი ფორმა, ანუ სიმდიდრე, რომელიც შემთხვევითაა მოპოვებული და დამოკიდებული არ არის არც ხალხის ინდუსტრიაზე, არც მცხოვრებთა რაოდენობაზე და არც მიწათმოქმედებაზე.

„სამწუხაროდ, სიმდიდრის ასეთი ცუდი ფორმა ჩვენში ჯერჯერობით მხოლოდ დადებით მოვლენად აღიქმება და ადამიანები ნაკლებად ფიქრობენ ამ ფაქტორის გავლენაზე“, - წინასწარმეტყველურად წერდა თემურ ქორიძე 2015 წელს.

განმართლებულხარ, განბანილხარ, განწმედილხარ,
ნათელღებულხარ, მირონცხებულხარ,
შენ შესაქმის ანბანი ხარ, ხატად ღვთისა,
ტაძრად გებულხარ...
- საქართველოს ჰყავდა პრეზიდენტი, რომელიც პრეზიდენტობამდე რელიგიური შინაარსის ასეთ ლექსებს წერდა...

საქართველოს დღეს ჰყავს პრეზიდენტი, რომელიც რელიგიურ ლექსების წერაში არც პრეზიდენტობამდე ყოფილა შემჩნეული და არც - პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ, ამიტომ ბევრი გააოცა, როცა რელიგიურ მსვლელობებში მიიღო მონაწილეობა, დაადგა წმინდა ნინოს გზას და ვაზის ჯვრით გაუძღვა მსვლელობას ფოკის მამათა მონასტრიდან მცხეთისკენ.

ცხადია, სალომე ზურაბიშვილს, ისევე როგორც საქართველოს ნებისმიერ მოქალაქეს, შეუძლია მონაწილეობა მიიღოს ნებისმიერ რელიგიურ რიტუალში, ილოცოს და იპილიგრიმოს, არაფერი დასაძრახი ამაში არაა, მაგრამ საქართველოს პრეზიდენტს კონსტიტუცია ავალდებულებს ასევე იზრუნოს ქვეყნისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან საკითხებზე, რომლებიც ზოგადად პრეზიდენტის ფიცშია ჩამოთვლილი:

„მე, საქართველოს პრეზიდენტი, ღვთისა და ერის წინაშე ვფიცავ, რომ დავიცავ საქართველოს კონსტიტუციას, ქვეყნის დამოუკიდებლობას, ერთიანობასა და განუყოფლობას, კეთილსინდისიერად აღვასრულებ პრეზიდენტის მოვალეობას, ვიზრუნებ ჩემი ქვეყნის მოქალაქეთა უსაფრთხოებისა და კეთილდღეობისათვის, ჩემი ხალხისა და მამულის აღორძინებისა და ძლევამოსილებისათვის“.

საქართველოს პრეზიდენტიც დარწმუნებულია, რომ „ნინოს გზის“ გავლით, კეთილსინდისიერად აღასრულებს პრეზიდენტის მოვალეობას, რადგანაც, მისივე თქმით: „ეს მარშრუტები მნიშვნელოვანია როგორც კულტურული და ტურისტული კუთხით, ასევე ეკონომიკური თვალსაზრისითაც“.

თუმცა სალომე ზურაბიშვილს არ დაუზუსტებია, როგორ შეიძლება მოიზიდოს ტურისტები და ინვესტიციები პრეზიდენტისა და მეუფის თაოსნობით მოწყობილმა რამდენიმედღიანმა მსვლელობამ და როგორ შეიძლება შეიცვალოს რეგიონის მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობა.

თუ არ ჩავთვლით ადგილობრივ საინფორმაციო საშუალებებს და ერთ-ორ რუსულ ინტერნეტ-გამოცემას, სალომე ზურაბიშვილის პილიგრიმობის ამბით არც არავინ დაინტერესებულა. შესაბამისად, არც ერთ ქვეყანასა და კონტინენტზე არ უკითხავთ, რომელია „ქართლის გზაი“ და არც ერთ გლობალურ მედიაში არ „გაჟღერებულა“ სანატრელი პასუხი, „საქართველო არის ესე"...

როგორც ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიზნესის სკოლის ტურიზმის ცენტრის ხელმძღვანელი, მაია სიდამონიძე ამბობს, არც იკითხავდნენ საქართველოს ამბავს და ვერც „გაიჟღერებდა“, რადგანაც ტურისტული ნაკადების მოზიდვასა და მართვას სხვა ცოდნა და სხვანაირად დაგეგმვა სჭირდება.

„ამგვარმა აქტიურობამ შეიძლება მხოლოდ ადგილობრივებზე იმოქმედოს, მაგრამ უცხოელი ტურისტებისთვის რომელიმე ქვეყნის ადგილობრივი პოლიტიკოსის აქტივობა ნაკლებად ღირებული და ნაკლებად საინტერესოა“, - ამბობს მაია სიდამონიძე.

საერთაშორისო ურთიერთობათა დოქტორი თორნიკე შარაშენიძე კი დარწმუნებულია, რომ რაც უფრო იშვიათად მოხვდება საერთაშორისო მედიის ყურადღების ცენტრში საქართველოს პრეზიდენტი, მით უკეთესი იქნება საქართველოსთვის.

„სალომე ზურაბიშვილის ეს მსვლელობა ეგზოტიკურობას თუ შეგვძენდა მსოფლიოს თვალში“, - ამბობს შარაშენიძე.

სალომე ზურაბიშვილმა, ვიდრე ნინოს გზას დაადგებოდა, „ათორმეტი ასურელი მამის“ გზაც გაიარა და დავით გარეჯის სამონასტრო კომპლექსში გაკეთებული განცხადებით უკიდურესად დაძაბა ვითარება საქართველო-აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის დაუდგენელ მონაკვეთზე.

„საქართველოს და აზერბაიჯანს ეს პრობლემა ერგოთ მემკვიდრეობით, მათგან დამოუკიდებელი მიზეზებით. შესაბამისად, ვითარების გამწვავებას ერიდება ორივე ქვეყანა, მაგრამ საქართველოს პრეზიდენტმა გააკეთა ის, რასაც არ გააკეთებდა საერთაშორისო ურთიერთობების პირველი კურსის სტუდენტი. სახელმწიფოთა შორის ურთიერთობებში ყოველთვის ცდილობენ არ ჩართონ ისეთი საკითხი, როგორიცაა რელიგია. ამ ქალბატონმა კი, რომელსაც თავი დიდ დიპლომატად მიაჩნია, რელიგიის უფაქიზესი თემა შეიტანა, რითაც უკიდურესად გაამწვავა ვითარება“, - ამბობს თორნიკე შარაშენიძე.

პრეზიდენტის რელიგიური აქტივობით კმაყოფილია საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია. საჩხერისა და ჭიათურის მიტროპოლიტის მეუფე დანიელის თქმით, სალომე ზურაბიშვილის მონაწილეობა მსვლელობაში არის სიმბოლო იმისა, რომ „წმინდა ნინოს მადლი მოქმედებს როგორც სასულიერო, ისე საერო დასში და ჩვენი ერის წინამძღოლებში“.

„ერის წინამძღოლებს“ კი მართლა სჭირდებათ წმინდა ნინოსა და სხვა სასწაულმოქმედი წმინდანების მადლი თუ მფარველობა. უკანასკნელი კვლევის მიხედვით, საქართველოს უმაღლეს პირთა საქმიანობას უარყოფითად უფრო მეტი აფასებს, ვიდრე - დადებითად, და ეს მაშინ, როცა ინსტიტუტებს შორის კვლავინდებურად ლიდერობს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია, რომლის საქმიანობას „ძალიან კარგად“ აფასებს გამოკითხულთა 20 %, კარგად - 41 %, ცუდად კი - 21 %.

აშკარაა, რომ საქართველოს პრეზიდენტი, სხვა სახელისუფლებო შტოები და ქვეყნის ფაქტობრივი მმართველი ყველანაირად ცდილობენ, ზიარჭურჭლის პრინციპით მიუერთდნენ ყველაზე რეიტინგულ ინსტიტუციას, რათა მისი რეიტინგი და მხარდაჭერა თავიანთ რეიტინგად და მხარდაჭერად გაასაღონ.

ბიძინა ივანიშვილი სამების მოხატვას აფინანსებს, პარლამენტი წილხვდომილობის დღის შემოღებას უჭერს მხარს, სალომე ზურაბიშვილი კი რელიგიურ მსვლელობაში იღებს მონაწილეობას, თუმცა ხელში ვაზის ჯვრით და ფეხზე SKECHERS-ებით ის არც პილიგრიმსა ჰგავს და არც - სეკულარული ქვეყნის მმართველს, ის უფრო მზამზარეული ეთნოგრაფიული სანახაობაა, ერთგვარი პოლიტიკური ბერიკა სხვა ბერიკებს შორის, სადაც ვიღაც მეფობას იჩემებს, ვიღაც - დედოფლობას, ვიღაც - მოსამართლეობას, ვიღაც - ხუცესობას და ა.შ.

საქართველოს პოლიტიკური ცხოვრებაც ასე ნელ-ნელა დაემსგავსება ბერიკაობას - ხმაურიან და შინაარსისგან დაცლილ სანახაობას.

ჩამოტვირთე მეტი

XS
SM
MD
LG