Accessibility links

ბლოგები

ოთხშაბათი, 5 ივნისი 2019

კალენდარი
იანვარი თებერვალი მარტი აპრილი მაისი ივნისი ივლისი აგვისტო სექტემბერი ოქტომბერი ნოემბერი დეკემბერი

განმართლებულხარ, განბანილხარ, განწმედილხარ,
ნათელღებულხარ, მირონცხებულხარ,
შენ შესაქმის ანბანი ხარ, ხატად ღვთისა,
ტაძრად გებულხარ...
- საქართველოს ჰყავდა პრეზიდენტი, რომელიც პრეზიდენტობამდე რელიგიური შინაარსის ასეთ ლექსებს წერდა...

საქართველოს დღეს ჰყავს პრეზიდენტი, რომელიც რელიგიურ ლექსების წერაში არც პრეზიდენტობამდე ყოფილა შემჩნეული და არც - პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ, ამიტომ ბევრი გააოცა, როცა რელიგიურ მსვლელობებში მიიღო მონაწილეობა, დაადგა წმინდა ნინოს გზას და ვაზის ჯვრით გაუძღვა მსვლელობას ფოკის მამათა მონასტრიდან მცხეთისკენ.

ცხადია, სალომე ზურაბიშვილს, ისევე როგორც საქართველოს ნებისმიერ მოქალაქეს, შეუძლია მონაწილეობა მიიღოს ნებისმიერ რელიგიურ რიტუალში, ილოცოს და იპილიგრიმოს, არაფერი დასაძრახი ამაში არაა, მაგრამ საქართველოს პრეზიდენტს კონსტიტუცია ავალდებულებს ასევე იზრუნოს ქვეყნისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან საკითხებზე, რომლებიც ზოგადად პრეზიდენტის ფიცშია ჩამოთვლილი:

„მე, საქართველოს პრეზიდენტი, ღვთისა და ერის წინაშე ვფიცავ, რომ დავიცავ საქართველოს კონსტიტუციას, ქვეყნის დამოუკიდებლობას, ერთიანობასა და განუყოფლობას, კეთილსინდისიერად აღვასრულებ პრეზიდენტის მოვალეობას, ვიზრუნებ ჩემი ქვეყნის მოქალაქეთა უსაფრთხოებისა და კეთილდღეობისათვის, ჩემი ხალხისა და მამულის აღორძინებისა და ძლევამოსილებისათვის“.

საქართველოს პრეზიდენტიც დარწმუნებულია, რომ „ნინოს გზის“ გავლით, კეთილსინდისიერად აღასრულებს პრეზიდენტის მოვალეობას, რადგანაც, მისივე თქმით: „ეს მარშრუტები მნიშვნელოვანია როგორც კულტურული და ტურისტული კუთხით, ასევე ეკონომიკური თვალსაზრისითაც“.

თუმცა სალომე ზურაბიშვილს არ დაუზუსტებია, როგორ შეიძლება მოიზიდოს ტურისტები და ინვესტიციები პრეზიდენტისა და მეუფის თაოსნობით მოწყობილმა რამდენიმედღიანმა მსვლელობამ და როგორ შეიძლება შეიცვალოს რეგიონის მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობა.

თუ არ ჩავთვლით ადგილობრივ საინფორმაციო საშუალებებს და ერთ-ორ რუსულ ინტერნეტ-გამოცემას, სალომე ზურაბიშვილის პილიგრიმობის ამბით არც არავინ დაინტერესებულა. შესაბამისად, არც ერთ ქვეყანასა და კონტინენტზე არ უკითხავთ, რომელია „ქართლის გზაი“ და არც ერთ გლობალურ მედიაში არ „გაჟღერებულა“ სანატრელი პასუხი, „საქართველო არის ესე"...

როგორც ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიზნესის სკოლის ტურიზმის ცენტრის ხელმძღვანელი, მაია სიდამონიძე ამბობს, არც იკითხავდნენ საქართველოს ამბავს და ვერც „გაიჟღერებდა“, რადგანაც ტურისტული ნაკადების მოზიდვასა და მართვას სხვა ცოდნა და სხვანაირად დაგეგმვა სჭირდება.

„ამგვარმა აქტიურობამ შეიძლება მხოლოდ ადგილობრივებზე იმოქმედოს, მაგრამ უცხოელი ტურისტებისთვის რომელიმე ქვეყნის ადგილობრივი პოლიტიკოსის აქტივობა ნაკლებად ღირებული და ნაკლებად საინტერესოა“, - ამბობს მაია სიდამონიძე.

საერთაშორისო ურთიერთობათა დოქტორი თორნიკე შარაშენიძე კი დარწმუნებულია, რომ რაც უფრო იშვიათად მოხვდება საერთაშორისო მედიის ყურადღების ცენტრში საქართველოს პრეზიდენტი, მით უკეთესი იქნება საქართველოსთვის.

„სალომე ზურაბიშვილის ეს მსვლელობა ეგზოტიკურობას თუ შეგვძენდა მსოფლიოს თვალში“, - ამბობს შარაშენიძე.

სალომე ზურაბიშვილმა, ვიდრე ნინოს გზას დაადგებოდა, „ათორმეტი ასურელი მამის“ გზაც გაიარა და დავით გარეჯის სამონასტრო კომპლექსში გაკეთებული განცხადებით უკიდურესად დაძაბა ვითარება საქართველო-აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის დაუდგენელ მონაკვეთზე.

„საქართველოს და აზერბაიჯანს ეს პრობლემა ერგოთ მემკვიდრეობით, მათგან დამოუკიდებელი მიზეზებით. შესაბამისად, ვითარების გამწვავებას ერიდება ორივე ქვეყანა, მაგრამ საქართველოს პრეზიდენტმა გააკეთა ის, რასაც არ გააკეთებდა საერთაშორისო ურთიერთობების პირველი კურსის სტუდენტი. სახელმწიფოთა შორის ურთიერთობებში ყოველთვის ცდილობენ არ ჩართონ ისეთი საკითხი, როგორიცაა რელიგია. ამ ქალბატონმა კი, რომელსაც თავი დიდ დიპლომატად მიაჩნია, რელიგიის უფაქიზესი თემა შეიტანა, რითაც უკიდურესად გაამწვავა ვითარება“, - ამბობს თორნიკე შარაშენიძე.

პრეზიდენტის რელიგიური აქტივობით კმაყოფილია საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია. საჩხერისა და ჭიათურის მიტროპოლიტის მეუფე დანიელის თქმით, სალომე ზურაბიშვილის მონაწილეობა მსვლელობაში არის სიმბოლო იმისა, რომ „წმინდა ნინოს მადლი მოქმედებს როგორც სასულიერო, ისე საერო დასში და ჩვენი ერის წინამძღოლებში“.

„ერის წინამძღოლებს“ კი მართლა სჭირდებათ წმინდა ნინოსა და სხვა სასწაულმოქმედი წმინდანების მადლი თუ მფარველობა. უკანასკნელი კვლევის მიხედვით, საქართველოს უმაღლეს პირთა საქმიანობას უარყოფითად უფრო მეტი აფასებს, ვიდრე - დადებითად, და ეს მაშინ, როცა ინსტიტუტებს შორის კვლავინდებურად ლიდერობს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია, რომლის საქმიანობას „ძალიან კარგად“ აფასებს გამოკითხულთა 20 %, კარგად - 41 %, ცუდად კი - 21 %.

აშკარაა, რომ საქართველოს პრეზიდენტი, სხვა სახელისუფლებო შტოები და ქვეყნის ფაქტობრივი მმართველი ყველანაირად ცდილობენ, ზიარჭურჭლის პრინციპით მიუერთდნენ ყველაზე რეიტინგულ ინსტიტუციას, რათა მისი რეიტინგი და მხარდაჭერა თავიანთ რეიტინგად და მხარდაჭერად გაასაღონ.

ბიძინა ივანიშვილი სამების მოხატვას აფინანსებს, პარლამენტი წილხვდომილობის დღის შემოღებას უჭერს მხარს, სალომე ზურაბიშვილი კი რელიგიურ მსვლელობაში იღებს მონაწილეობას, თუმცა ხელში ვაზის ჯვრით და ფეხზე SKECHERS-ებით ის არც პილიგრიმსა ჰგავს და არც - სეკულარული ქვეყნის მმართველს, ის უფრო მზამზარეული ეთნოგრაფიული სანახაობაა, ერთგვარი პოლიტიკური ბერიკა სხვა ბერიკებს შორის, სადაც ვიღაც მეფობას იჩემებს, ვიღაც - დედოფლობას, ვიღაც - მოსამართლეობას, ვიღაც - ხუცესობას და ა.შ.

საქართველოს პოლიტიკური ცხოვრებაც ასე ნელ-ნელა დაემსგავსება ბერიკაობას - ხმაურიან და შინაარსისგან დაცლილ სანახაობას.

მას შემდეგ, რაც მესამე მძღოლმა შემომჩივლა, „აქ ეს რამ გააკეთებინათ, რას ფიქრობდნენო“, მივხვდი, რომ ხმალი უნდა ავლესოთ და ყოველ მოპოვებულ გოჯს ჯაჭვის პერანგი უნდა შემოვაქსოვოთ. თორემ, „მათი“ ხმა უფრო ხმამაღლა ისმის და თუ დასაცავი არ დავიცავით, არავინ გაგვიკეთებს რუსთაველზე შუქნიშნებს.

ო, პირველი რესპუბლიკის მოედნის წინ ახლად გაკეთებულო გადასასვლელო, ოქროსფერი ხარ, საოცრება! როგორ გიხდება კუსკუსა შუქნიშანი!

ბოლო სამი თუ რამდენი კვირაცაა სახლიდან სამსახურშიც სულ სხვა ეშხით და ლაზათით მივდივარ და უკანაც - სულ სხვა ხალისით ვბრუნდები. აღარ მიწევს მარშრუტის ჯერ კიდევ ფილარმონიასთან დაგეგმვა - რომ, აი, უნდა კოსტავაზე, „რუმსის“ წინ მიწისქვეშათი გადავიდე, მერე ახვლედიანით ვიარო, რომ იმ წყეულ მორდორს ავცდე, სადაც ფსლის და ნარწყევის სუნს გვერდით „ხინკლის სახლიდან“ გამომავალი ყროლი ერწყმის. მანდ თავმოყვარე ადამიანი არ ჩავა.

არადა, იქნებ ზემელზე გაქვს საქმე? ყავა გინდა, ან ნაყინი? ან, იქნებ უკვე მანდა ხარ, ავტობუსიდან ჩამოხვედი და „სმარტში“ უნდა შეიარო? მაშინ, ან ღირსება უნდა აიყარო და სუნიან ქვესკნელში ჩახვიდე. ან, თუ საღამოსკენაა, რესპუბლიკის მოედანზე ზემოდან გადაირბინო. რაც, ვის არ გვიქნია?

აქამდე გაბატონებული მოსაზრება იყო, რომ პრობლემას ამ მიწისქვეშა გადასასვლელის ხშირი დასუფთავებით და კონტროლით ეშველებოდა. რაც, ცხადია, აბსურდია. ვინაა მაგის გამაკონტროლებელი. რა, მანდ ოცდაოთხი საათის განმავლობაში ვიღაც საწყალმა პოლიციელმა უნდა აბირჟავოს, ნამდვილი პოლიციური საქმის კეთების ნაცვლად? და უყუროს, ვინმემ რომ არ მოფსას? რა სისულელეა! თან, თუ გვერდზე არსებული არაერთი ბორდელიდან მთვრალი ტურისტი ამოვა და გული აერევა (რაც, როგორც ჩანს, დღეში რამდენჯერმე ხდება), რას უზამს? მაქსიმუმ, შუბლი დაუჭიროს - არა?

უი, ტურისტებზე გამახსენდა - „რადისონ ბლუ ივერიაში“ არაერთი საპატიო სტუმარი ჩერდება. რას ეუბნება ქალაქი მათ - თუ ორმაგი ჩიზბურგერი მოგინდა, ან ფსლიანი ბორდელი უნდა გაიარო, ან აწყვეტილ მანქანებს შეუვარდეო?

ჩემმა მეგობარმა ნახა, როგორ მიათრევდა შარლოტა გინზბურგი მაგ გადასასვლელში ბავშვიან ეტლს დარწყეულ კიბეებზე. არ ვიცი, რამდენად მოგწონთ ან მისი შესრულებული როლები, ან სიმღერები, მაგრამ, დამეთანხმებით, იმდენი დამსახურება კი აქვს მაგ ქალს, რომ ეგ სირცხვილის გზა არ გაიაროს.

ან, კაი, არ გიყვარს შარლოტა. ვინიცობაა, სერჟმა აწყენინა თავის დროზე ბიძაშენს და მას შემდეგ მთელი ოჯახი გძულს. ჩვენს დედებს ხომ მაინც არ უნდა ვათრევინოთ მანდ ეტლი. ან, რავი, ეტლით მოსარგებლეები არ გავწიროთ. ან უკბილო ბებოები, ორივე ხელში მძიმე პარკი რომ უჭირავთ და ჯიქურ უვარდებიან მანქანების ნაკადს.

მოკლედ, რად უნდა მაგას ამდენი ბაზარ-ვაგზალი? მანდ რომ შუქნიშანი უნდა იდგეს, არის ფაქტი! წყალი რომ არ გაუვა! სტოპრო! ნოუ დაუთ! დონთ სფიქ!

მაშ, რა მაწერინებს ამდენს? რა და, ყველა მძღოლი, ვინც მანდ ორი წამით შეყოვნდება, მოთქვამს - „მე ამის აქ დამდგმელის ასე და ისეო! რა საჭირო იყოო“.

მძღოლები ფეხით მოსიარულეებისთვის მოპოვებულ ყოველ მეტრს უტევენ. არაფრის დათმობა სურთ და ყველაფერზე წუწუნებენ.

აი, მანდვე, „სმარტის“ უკან პარკინგია, სადაც ყოველთვისაა ადგილი. მაგრამ იქ გაჩერება არავის უნდა - მაინცდამაინც შესასვლელთან უნდა შემოაჭრას. ფართო ტროტუარია. ჩემი შვილი საყვარლად მოაქროლებს ხოლმე თვითგორიას. თუმცა, ზურაბ წერეთლის მუზეუმიდან მოყოლებული ვარდების რევოლუციის მოედნამდე, ხელს ვერ ვუშვებთ - ხან „ჯუილში“ მოსული მანქანა მობობღავს, ხან „ბილტმორის“ სტუმარი, ხან „სმარტის“ კლიენტი, ხან კი, ალბათ, ისე, საგულაოდ ამოსული ავტო.

ეგ რომ შეიზღუდება, ათასი მძღოლი დაიწყებს წუწუნს - აბა, მანქანა მე სად გავაჩეროო. ფეხით სიარული მომიწევსო. შენ რომ გზაზე გიწევს ჩასვლა, ეგ არაფერიო. იმიტომ, რომ, აბა, მე სად გავაჩეროო.

მაგათ კიდევ ინტერნალიზებული ფეხითსიარულეფობები უერთდებიან - მართლა, აბა, რა უყონ მანქანასო. აბა, შუქნიშანზე ხომ არ გაჩერდებიან ხოლმეო. საცობებიოო. ძიალოგიოო...

არავითარი დიალოგი! შემდეგი გაჩერება - რუსთაველის გამზირი. რუსთაველი საგონკაო არ არის. ეს არის ქალაქის მთავარი გამზირი და ის შუქნიშნებით უნდა გადაიპენტოს! ვინც დაიჩივლებს, კეფაში ჩვენი ცხელი სუნთქვა უნდა იგრძნოს! (რაც, ძალიან რთული არ იქნება, ტაქსისტის უკან თუ ვისხდებით და, როცა შუქნიშნებზე დაიჩივლებს, მთელი ძალით ჩავისუნთქავთ და დაგროვილ ჰაერს კეფაში მივასუნთქავთ.)

No shuknishan, no peace!

ჩამოტვირთე მეტი

XS
SM
MD
LG