Accessibility links

site logo site logo

ბლოგები

ოთხშაბათი, 1 სექტემბერი 2021

კალენდარი
სექტემბერი 2021
ორშ სამშ ოთხ ხუთ პარ შაბ კვი
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

1990 წელს, როცა საქართველო საბჭოთა კავშირისგან თავის დახსნას ცდილობდა, აკაკი ბაქრაძემ გამოაქვეყნა სტატია „ჩვენ არ წავალთ მოსკოვში“, რომლის სათაურად ეროვნული მოძრაობის თვალსაჩინო ლიდერს გამოყენებული ჰქონდა პერიფრაზი ცნობილი გამოთქმისა: „ჩვენ არ წავალთ კანოსაში“.

კანოსა პაპების რეზიდენციაა ალპებში, სადაც 1077 წელს გერმანიის მეფე ჰაინრიხ IV პატიების სათხოვნელად ეახლა რომის პაპ გრიგოლ VII-ს.

1872 წლის 14 მარტს კი გერმანიის კანცლერმა ოტო ფონ ბისმარკმა გერმანელ ერს გამოუცხადა, „ჩვენ არ წავალთ კანოსაშიო“, რაც იმას ნიშნავდა, რომ გერმანია აღარავის უზენაესობას არ ცნობდა, რომ იგი იყო თავისუფალი.

„შორს არ არის ის დღე, როცა ქართველმა ხელისუფალმაც უნდა თქვას: ჩვენ არ წავალთ მოსკოვში“, - წერდა 30 წლის წინ აკაკი ბაქრაძე.

და მართლაც, დიდი ძალისხმევისა და ბევრი სისხლის ფასად, დადგა დრო, როცა საქართველომ მკაფიოდ და ხმამაღლა თქვა, რომ არ წავიდოდა მოსკოვში, მეტიც, თქვა, რომ მხოლოდ ქართველი ხალხის გადასაწყვეტი იყო, სად წავიდოდა და საით ივლიდა მისი სამშობლო.

ასე დაიწყო საქართველოს სვლა დასავლეთისკენ, ევროატლანტიკური სტრუქტურებისკენ, ევროკავშირისკენ; დაიწყო საკუთარი ნებითა და დამოუკიდებელი არჩევანით, ევროკავშირის ქვეყნების დარწმუნებით, რომ ბრიუსელში საქართველოს „ჩასვლა“ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო საქართველოსთვის, ქართველი ხალხისთვის.

სწორედ ამ დარწმუნებისა და საქართველოს მიერ გაწეული ძალისხმევის შედეგი იყო ის, რომ 2014 წლის 27 ივნისს ევროკავშირმა ხელი მოაწერა ასოცირების ხელშეკრულებას საქართველოსთან, ორიოდე წელში კი ევროკავშირი-საქართველოს ასოცირების საპარლამენტო კომიტეტის თანათავმჯდომარეების ერთობლივ განცხადებაში ჩაიწერა, რომ საქართველოს შეუძლია გააკეთოს განაცხადი ევროკავშირის წევრობისათვის.

საქართველოს მთავრობამ და მმართველმა პარტიამ, ირაკლი კობახიძის პირით, სულ რაღაც ერთი წლის წინ, საპარლამენტო არჩევნების დროს განაცხადეს, რომ წევრობის განაცხადი 2024 წელს გაკეთდებოდა.

“ევროკავშირი არის უალტერნატივო სივრცე ჩვენი იდენტობის შენარჩუნებისა და განვითარებისათვის და თითოეული ჩვენი მოქალაქისთვის ცხოვრების ღირსეული პირობების შესაქმნელად. ჩვენი საარჩევნო პროგრამა ეფუძნება „ქართული ოცნების“ პოლიტიკური გუნდის ამბიციას, შექმნას ყველა პირობა, რათა 2024 წელს საქართველომ გააკეთოს განაცხადი ევროკავშირის სრულფასოვან წევრობაზე”, - თქვა ირაკლი კობახიძემ, 2020 წლის 2 ოქტომბერს.

მაგრამ, როცა საქმე მართლა პირობების შექმნისთვის პირობების შესრულებაზე მიდგა, რაზეც ირაკლი კობახიძემ ილაპარაკა თავის „ისტორიულ განცხადებაში“, საქართველოს მთავრობისა და ევროკავშირის ურთიერთობა, რომელიც ლამის 30 წელსა და, ჯამში, 2 მილიარდ ევრომდე დახმარებას ითვლის, უკიდურესად გართულდა.

საქართველოს მთავრობამ უარი თქვა მართლმსაჯულების სისტემის რეფორმირებაზე, რაც ევროკავშირის ერთ-ერთი პირობა იყო დამატებით 75 მლნ ევროს მისაცემად საქართველოსთვის.

საქართველოს მთავრობასა და საპარლამენტო უმრავლესობაში მიაჩნიათ, რომ ევროკავშირი ითხოვს, „საქართველოში სასამართლო აღარ იყოს დამოუკიდებელი და თვითკმარი ორგანიზმი“, როგორიც ის, თითქოსდა, ახლა არის.

საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრმა დავით ზალკალიანმა, სასამართლო სისტემის რეფორმირებასა და 75 მლნ-იან სესხზე უარის თქმის კონტექსტში, ახსენა საქართველოს „სუვერენული უფლება“:

„ ჩვენ ვმოქმედებთ ჩვენი ინტერესებით. ჩვენი ქვეყნის სუვერენული უფლებაა, რომ გამომდინარე ჩვენი ეკონომიკური მდგომარეობიდან, მივიღოთ ისეთი გადაწყვეტილება, რომელიც ჩვენი ქვეყნის ეკონომიკას მძიმედ არ დააწვება...“

საქართველოს „სუვერენული უფლება“ და „სუვერენული დემოკრატია“ არ უხსენებია პრემიერ-მინისტრ ირაკლი ღარიბაშვილს, თუმცა ევროპარლამენტარ ვიოლა ფონ კრამონის კრიტიკის პასუხად განაცხადა: "ევროპარლამენტარი არ არის ჩემი უფროსი, ჩვენი უფროსი არის ქართველი ხალხი“.

ერთი კვირით ადრე თბილისის მერმა და მმართველი პარტიის გენერალურმა მდივანმა, კახა კალაძემაც შეახსენა ევროკავშირის წევრი ქვეყნის, ესტონეთის პრეზიდენტს, რომ მიეხედა თავისი ქვეყნისთვის.

„საქართველოს, უკრაინასა და მოლდოვას, შესაძლოა 20-წლიანი მუშაობა დასჭირდეთ ევროკავშირში გაწევრიანების მზაობის მისაღწევად“. - განაცხადა მაშინ კერსტი კალიულაიდმა, რაზეც კახა კალაძემ თქვა:

„ყველამ თავის ქვეყანას მიხედოს. ჩვენ როგორმე შევძლებთ რეფორმების განხორციელებას და იმის გაკეთებას, რომ ჩვენი ქვეყანა რაც შეიძლება მალე გახდეს ევროკავშირის წევრი.“

საქართველოს პარლამენტის მოქმედი თავმჯდომარეც ამბობს, რომ არანაირი საფრთხე არ ემუქრება საქართველოს ევრო-ატლანტიკურ გზას.

აშკარაა, რომ საქართველოს ხელისუფლება ვერბალურად კვლავ ძველ, წლების წინ არჩეულ გზას ადგას, საქმით კი ყოველდღიურად შორდება ბრიუსელს და, შესაბამისად, ბევრს ეჩვენება, რომ უბრუნდება კიდევ უფრო ძველ, ჩრდილოეთისკენ მიმავალ გზას, რომელზეც, ხან ძალით და ხანაც დაყვავებით, ცდილობენ საქართველოს დაბრუნებას. ახლაც, როცა უკიდურესად გაცივდა თბილისისა და ბრიუსელის ურთიერთობა, რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, სერგეი ლავროვმა განაცხადა, რომ „თუ საქართველოს სურს რუსეთთან, როგორც მეზობლებთან, ნორმალური ცხოვრება, ჩვენ ამისთვის მზად ვართ ნებისმიერ მომენტშიო.“

ევროკავშირის ლიდერთა ბოლო დროს გახშირებული კრიტიკა, ბრიუსელის მიერ შეთავაზებულ რეფორმებზე უარი, ბელორუსის КГБ-სთან თანამშრომლობა, ევროკავშირის დროშის გახშირებული ხელყოფა, პუტინისტური და ანტიდასავლური ძალების დაუსჯელი ძალადობრივი თარეში თბილისის ქუჩებში და სხვა არაერთი ფაქტორი, ბევრს აფიქრებინებს, რომ საქართველოს ხელისუფლება მართლა აპირებს გზის გამოცვლას და, კვლავ აკაკი ბაქრაძეს რომ დავესესხოთ, „მოსკოვში ჩასვლას.“

თუმცა შედარებით ოპტიმისტებს შეუძლიათ კონსტიტუციას მოეჭიდონ. საქართველოს პროდასავლური საგარეო კურსი ხომ კონსტიტუციით არის გარანტირებული. მართლაც, კონსტიტუციის 78-ე მუხლი „ევროპულ და ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ინტეგრაცია“, გვეუბნება, რომ „კონსტიტუციურმა ორგანოებმა თავიანთი უფლებამოსილების ფარგლებში უნდა მიიღონ ყველა ზომა ევროპის კავშირსა და ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციაში საქართველოს სრული ინტეგრაციის უზრუნველსაყოფად“.

მაგრამ, ისიც ვიკითხოთ, რა შეუძლია მხოლოდ კონსტიტუციას, თუ ხალხი და სახელმწიფო ინსტიტუტები პარალიზებული იქნებიან?

აქ კონსტიტუციასთან დაკავშირებული ორი, ძველი და შედარებით ახალი ამბავი შეგვიძლია გვიხსენოთ.

პირველსა და ძველს სტალინის 1936 წლის კონსტიტუციასთან მივყავართ. ზეპირი ისტორიის თანახმად, კონსტიტუციის ავტორს შუამავლის საშუალებით დაკავშირებია ძველი ნაცნობი, ცნობილი იურისტი და შენიშვნების გასაზიარებლად შეხვედრა უთხოვია. სტალინის უარი შემოუთვლია:

„გადაეცით ჩემ ძველ ნაცნობს, თუ იგი ფიქრობს, რომ მე კონსტიტუციის მიხედვით ვაპირებ ქვეყნის მართვას, ბრიყვი ყოფილა და რა აზრი აქვს ბრიყვთან საუბარს? თუ მან იცის, რომ მე კონსტიტუციის მიხედვით არ ვაპირებ ქვეყნის მართვას, მაშინ რა მნიშვნელობა აქვს, რა წერია კონსტიტუციაში?“

მეორესა და შედარებით ახალ ამბავს კი ანაკლიის ვერ აშენებულ პორტთან მივყავართ. ვისაც არ ახსოვს, შევახსენებთ, რომ საქართველოს კონსტიტუციის VII მუხლი გვეუბნება, „ანაკლიაში იქმნება განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონა (გეზ), სადაც ვრცელდება სპეციალური სამართლებრივი რეჟიმიო“, მაგრამ ისიც ვიკითხოთ, სად არის ანაკლიის გეზ-ი, რომელზეც ოფიციალური უარი საქართველოს მოქმედი ხელისუფლების არცერთ წარმომადგენელს არ უთქვამს, თუმცა ყველაფერი გაკეთდა იმისთვის რომ ანაკლია ლოკალურ გეოგრაფიულ წერტილად დარჩენილიყო.

ძველი და შედარებით ახალი ეს ორი ამბავი რომ შევაჯამოთ, გვაქვს საფუძველი ვიკითხოთ: კონსტიტუციით დაცული ბრიუსელისკენ მიმავალი გზა, ასევე კონსტიტუციით დაცული ანაკლიის გეზ-ის ბედს ხომ არ გაიზიარებს?

ბლოგში გამოთქმული მოსაზრებები ეკუთვნის ავტორს და შეიძლება ყოველთვის არ ემთხვეოდეს რედაქციის პოზიციას.

ერლომ ახვლედიანი თავის ერთ წერილს, რომელიც 2000 წელს გამოქვეყნდა, 54-ე ფსალმუნის ფრაგმენტით იწყებს.

„შიში და ძრწოლა მოდის ჩემზე და შიშის ზარი მიპყრობს. და ვამბობ: „ვინ მომცემს ფრთას, ვითარცა მტრედს?“ გავფრინდებოდი და დავბინავდებოდი. აჰა, შორს, შორს გადავიხვეწებოდი, უდაბნოში დავიდებდი ბინას. ავჩქარდებოდი, რომ მომენახა თავშესაფარი...“

მერე წერს, აი, ამ მდგომარეობაშია საქართველო, ყოველი ჩვენგანიო...

21 წლის შემდეგაც შეიძლება იმავეს გამეორება, საქართველო ისევ ასეთ დღეშია და ამას ხედავს ყოველი ჩვენგანი, ვისაც აზრი შერჩენია და დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის საზარელი სტატისტიკა გულგრილს არ ტოვებს, ვისაც შიშსა ჰგვრის გვამებს შორის მოწყობილი საარჩევნო მარათონის ყურება და ხელისუფლების ჟინი, ნებისმიერი მსხვერპლის ფასად გაიმარჯვოს არჩევნებში.

ვინ არ ინატრებდა ფრთებს ასეთ პირობებში?

2 ოქტომბრის არჩევნებამდე დაახლოებით 40 დღეა დარჩენილი. დღეში საშუალოდ 5 ათასამდე ადამიანი ინფიცირდება. დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის დირექტორის მოადგილის, პაატა იმნაძის გათვლით, ყოველი 1000 ინფიცირებულიდან, საშუალოდ, 13 ადამიანი კვდება. გამოდის, არჩევნების დღემდე კიდევ მოგვიკვდება 13x5x40 = 2600 ადამიანი - რომელიმე ჩვენგანის დედა, მამა, ბებია-ბაბუა, შვილი, შვილიშვილი, ნათესავი, მეგობარი, თანამშრომელი, მასწავლებელი, მოსწავლე, ნაცნობი, მეზობელი ან სულაც მოვკვდებით ჩვენ თვითონ.

24 აგვისტოს მონაცემებით, გარდაცვლილია 6 831 ადამიანი, 2 ოქტომბრამდე (თუ არაფერი შეიცვალა) ეს რიცხვი, სულ ცოტა, 10 ათასი მაინც იქნება...

10 ათასი!

150 წლის წინ თითქმის ამდენი ადამიანი ცხოვრობდა საქართველოს სიდიდით მერე ქალაქში, ქუთაისში; 10 ათასი ადამიანი მაშინდელი ორი გორის მოსახლეობაა, ანდა - თელავი, სიღნაღი და ფოთი ერთად აღებული...

10 ათასი!

წესით, ასეთ დიდ რიცხვს არანაირი ვიზუალური ხატი არ უნდა სჭირდებოდეს, ეს რიცხვი თავისთავადაც შემზარავია, მაგრამ ჩვენ მივეჩვიეთ სანახაობას, მივეჩვიეთ როგორც reality show-ს აზარტული მაყურებელი, რომელსაც დღიდან დღემდე სულ უფრო მეტად და მეტად დრამატული ეპიზოდი სჭირდება, უფრო მეტად ემოციური, ვიდრე გუშინ და გუშინწინ იყო.

ალბათ, გახსოვთ, ჯერ უქელეხო გასვენებისა და ათკაციანი სამგლოვიარო პროცესიის გამო ვვარდებოდით შოკში, მერე იტალიაში ნანახმა კუბოების მთებმა შეგვძრა, მერე მასობრივმა კრემაციამ ინდოეთის ქუჩებში და ცაში ავარდნილმა შავმა კვამლმა... ჩვენი 10 ათასი მკვდარი კი არსად გამოჩნდა, ჩვენი 10 ათასი მკვდარი ბანალურად გამოემშვიდობა სიცოცხლეს ისე, რომ ვერ მიიღო ჩვენი გულების შემძვრელი ვიზუალური სახე; ჩვენი 10 ათასი მკვდარი აქა-იქ თუ გაიელვებს ფეისბუკის ნიუსფიდში რომელიმე მეგობრის ან მეგობრის ახლობლის ფოტოს სახით, რომელსაც, დაგულვის ან დაცრემლვის შემდეგ, მალევე ვივიწყებთ...

2 ოქტომბერი, არჩევნების დღე, როგორც მთავარი მიზიდულობის ცენტრი და ქცევის განმაპირობებელი მოვლენა, ისე გამოვარჩიეთ, თორემ ყველა ვხვდებით, რომ ეს ჩვენი უმოწყალო ხოცვა-ჟლეტა არჩევნების შემდეგაც კარგა ხანს გაგრძელდება, თუ, ცხადია, დღესვე არ მიიღეს სწორი გადაწყვეტილება, დღესვე არ დასვეს სწორი დიაგნოზი და დღესვე არ დანიშნეს სწორი მკურნალობა.

რა გვეარჩევნება?

სად გაგონილა, სცენაზე სპექტაკლს თამაშობდნენ და დარბაზში მსხდომი ხალხი იხოცებოდეს? სად გაგონილა, რეჟისორი თავისი მსახიობების თამაშის გამო ნერვიულობდეს (დამაჯერებლად კვდება თუ არა დეზდემონა ანდა ჰამლეტი), პარტერში კი ნამდვილი ტრაგედია თამაშდებოდეს?

რა გამართლება აქვს არჩევნებად წოდებული სპექტაკლის გაგრძელებას, როცა ხალხი, ამომრჩეველი - ხელისუფლების მთავარი წყარო, ავად არის და კვდება? ის გარემოება, რომ თვითონ ავადმყოფი, ხშირ შემთხვევაში, არაადეკვატურად იქცევა (აცრაზე უარს ამბობს, არ იცავს უსაფრთხოების წესებს ან საერთოდ არ სჯერა მკვლელი ვირუსის არსებობისა), არაფერს ცვლის. განა, ესეც ანამნეზის ნაწილი და ავადმყოფობის მეორადი ნიშნები არ არის?

ვიღაცას შეიძლება მოეჩვენოს, რომ ხალხი კავკასიურ ცარცის წრეშია ჩაყენებული და მისი საშველი არ იქნება, თუკი ხელისუფლება ან ოპოზიცია ხელს არ გაუშვებს საბრალო მიხეილს. ჯერ ერთი, არ გვყავს აზდაკი (ავაზაკი რამდენიც გინდა, მაგრამ აზდაკი - არცერთი). მეორეც, ჩვენი დრამა სასამართლო დარბაზში კი არა, სპორტის დარბაზში მოწყობილ საზარელ ჰოსპიტალში თამაშდება და, შესაბამისად, გადამჭრელი სიტყვაც სამედიცინო დარგის სპეციალისტებმა უნდა თქვან და არა ძალაუფლებას ჩაბღაუჭებულმა პოლიტიკოსებმა.

„რატომ არავინ მსჯელობს, შეიძლება თუ არა თუნდაც ასეთ ვითარებაში არჩევნების ჩატარება, რა უნდა ხდებოდეს ქვეყანაში უფრო საგანგაშო, უფრო სავალალო, უფრო ტრაგიკული, თუ არა ეს, რაც დღეს ხდება. ანუ რა შემთხვევაში შეიძლება გამოცხადდეს იგივე საგანგებო მდგომარეობა, ან როდის შეიძლება განვიხილოთ არჩევნების გადადება, ჩვენ ხომ შარშან ძალიან კარგად ვნახეთ, არჩევნების შემდეგ როგორ დამძიმდა ეპიდსიტუაცია“, - სახალხო დამცველის, ნინო ლომჯარიას ამ განცხადებას, საპარლამენტო უმრავლესობის ერთ-ერთმა ლიდერმა, ირაკლი ქადაგიშვილმა ასე უპასუხა:

„სამწუხაროდ, სახალხო დამცველი ბევრჯერ ვნახეთ, როგორც ერთი მოთამაშე ადამიანი ოპოზიციურ პოლიტიკურ ველზე... ოპოზიციას არანაირი შანსი არ აქვს, ადგილობრივ თვითმმართველობის არჩევნებზე მისთვის სასურველ მიზნებს რომ მიაღწიოს. მათ დაიწყეს ეს კამპანია, რომ რამენაირად კოვიდზე აპელირებით და სპეკულაციით მოახდინონ არჩევნების დისკრედიტაცია და იქნებ, რამენაირად არჩევნების გადადებას მიაღწიონ, რადგან ამ არჩევნებში გარანტირებულად დამარცხება მათ ყველანაირ რევოლუციურ სცენარს ასამარებს“.

განა, ასე უნდა ლაპარაკობდეს ხელისუფლების წარმომადგენელი, რომელსაც სიკვდილიანობის ყველაზე მაღალი სტატისტიკა აქვს მსოფლიოში? რომელსაც აღარც მედპერსონალი ჰყოფნის და აღარც ეკა ტიკარაძის „საწოლფონდი“? რომელსაც უკვე დაეღუპა რამდენიმე ათასი ადამიანი და, კაცმა არ იცის, კიდევ რამდენი დაიღუპება პანდემიის არასწორი მართვისა და საარჩევნო მიზნებისთვის ჯარიმების ჩამოწერისა და შეზღუდვების მოხსნის გამო.

განა, ასეთი უპასუხისმგებლობაც ერთგვარი ავადმყოფობა და დევიაცია არ არის? განა, ასეთ ხელისუფლებას შეუძლია ადეკვატური გადაწყვეტილებების მიღება, როცა საუბარი უვერაგეს დაავადებასთან ბრძოლაზეა? თუ არა დღეს, როდისღა უნდა ამოიღონ ხმა დარგის სპეციალისტებმა, მათ შორის, ერთ დროს ყველასათვის საყვარელმა და პატივსაცემმა მუშკეტერებმა?

ჩავხედოთ ჰიპოკრატეს ფიცს, რომლითაც ბევრი ექიმი ხელმძღვანელობს:

„ავადმყოფების მკურნალობასთან დაკავშირებით, ვურჩიო და დავუწესო საუკეთესო დიეტა, ჩემი შეხედულების შესაბამისად და მოვუარო მათ, რომ არ მიიღონ ზიანი და არ იწვალონ“.

განა, დღეს ქართველ ხალხს საუკეთესო დიეტა აქვს დანიშნული? განა, არ იღებს ის ზიანს და არ წვალობს?

იქნებ, დადგა დრო, „ჩვენმა ექიმებმა“ შორს მოისროლონ მუშკეტერთა ლაბადები თუ ჰუსართა მენტიკები და მხრებზე მოისხან მშობლიური თეთრი ხალათები, რათა იმოქმედონ როგორც ნამდვილმა ექიმებმა და არა როგორც პოლიტიკურ დღის წესრიგს დაქვემდებარებულმა ჩინოვნიკებმა, რომლებიც ხელისუფლების ყველა გადაწყვეტილებას მორჩილად იღებენ?

იქნებ, დადგა დრო ითქვას, ვის და რის გამო გვჭირს ის, რაც გვჭირს და რა გამართლება (ან ფასი) აქვს ასეთ პირობებში საარჩევნო კამპანიისა და, შესაბამისად, არჩევნების ჩატარებას?

ყველაფერი უნდა ითქვას, თან რაც შეიძლება მალე, რადგან ხვალ გვიანი იქნება, სულ ცოტა, რამდენიმე ათეული ადამიანისთვის; უნდა ითქვას იმიტომაც, რომ, ადრე თუ გვიან, „პანდემიის საქმე“ აუცილებლად გადაინაცვლებს სპორტის დარბაზში მოწყობილი საზარელი ჰოსპიტლიდან, სასამართლო დარბაზში. იმედია, არავინ ფიქრობს იმას, რომ ამდენი ადამიანის სიკვდილის გამო, პასუხი არავის მოეთხოვება.

ბლოგში გამოთქმული მოსაზრებები ეკუთვნის ავტორს და შეიძლება ყოველთვის არ ემთხვეოდეს რედაქციის პოზიციას.

ჩამოტვირთე მეტი

ბლოგერები

ყველა ბლოგერი
XS
SM
MD
LG