Accessibility links

ბლოგები

რა შეიძლება იყოს უფრო ბანალური, ვიდრე ყოფილი პოლიტიკური პარტნიორების კინკლაობაა?

ნიშნის მოგება, წამოძახება, შიდასამზარეულოს გარეთ გამოტანა, ბინძური თეთრეულის გამომზეურება და ა.შ. - ამის მეტი რა უნახავს ქართველ ამომრჩეველს ბოლო 25 წლის განმავლობაში? თუმცა ხშირად ისეც ხდება, რომ ყოფილი თანაპარტიელების დაპირისპირება გასცდება უწყინარ კინკლაობას და ისეთ მასშტაბებს მიიღებს ხოლმე, რომ ძალაუნებურად აფიქრებინებს ადამიანს: როგორ შეიძლება ეს კაცები და ქალები ერთი პოლიტიკური პარტიის წევრები იყვნენ? აქამდე როგორ გაძლეს ერთად? პოლიტიკური პარტია ხომ მოქალაქეთა ნებაყოფლობითი გაერთიანებაა, რომელიც საერთო მსოფლმხედველობრივ პრინციპებს ემყარება. რა საერთო შეიძლება ჰქონდეთ მათ?

დღეს მთელი საქართველო მეტ-ნაკლები ხალისით ადევნებს თვალს მმართველი პარტიის ყოფილი და მოქმედი წევრების დაპირისპირებას საქართველოს პარლამენტში. როგორ ლანძღავენ ერთმანეთს კმაყოფილი, ზომიერად ფერხორციანი კაცები და ქალები; როგორ სდებენ ერთმანეთს ბრალს კორუფციაში, გავლენით ვაჭრობაში და ა.შ. დეპუტატმა ზარდიაშვილმა თავის ყოფილ თანაპარტიელს, დეპუტატ ბესელიას, საჯაროდ, კამერების წინ უთხრა, ხელებზე ფულის სუნი აგდისო. არც ბესელია დარჩა ვალში, პატარა ზონდერო და მოსამართლეთა კლანის ნაწილოო, უთხრა ოპონენტს. მანამდე ქალბატონმა ეკამ პარლამენტის თავმჯდომარესაც მიუჩინა ადგილი, როცა „გოგლიმოგლიზე გაზრდილი პატარა ბიჭი“ უწოდა. პარლამენტის თავმჯდომარემ კი ყოფილი თანაპარტიელი ზვიად კვაჭანტირაძე გააკრიტიკა უნიათო მუშაობის გამო და ა.შ. და ა.შ. მოკლედ, ლამის ყოველდღიურ თავშესაქცევ სანახაობად იქცა ის, თუ როგორ არ ინდობენ ერთმანეთს ყოფილი თანაპარტიელები: ირაკლიკობახიძეები, გედევანფოფხაძეები, ვანოზარდიაშვილები, ეკაბესელიები, ზვიადკვაჭანტირაძეები, ანრიოხანაშვილები...

უყურებ სიძულვილით, ლამის ბიოლოგიური ზიზღით სავსე მათ სახეებს და გეფიქრება: მაინც რა ლოგიკით იყვნენ ეს ადამიანები ერთ პარტიაში და რა ლოგიკით არ ინდობენ ახლა ერთმანეთს?

აშკარაა, რომ ეს ხალხი ერთ პარტიაში მსოფლმხედველობრივი პრინციპების თანხვედრის გამო არ გაერთიანებულა. აშკარაა, რომ მათ უყვართ პარტია (მეტადრე პარტიის დამფუძნებელი), მაგრამ ვერ იტანენ თანაპარტიელებს, ანუ ერთმანეთს. აშკარაა, რომ ისინი პარტიაში საერთო ვნებებმა (სიძულვილი, შიში, ძალაუფლება და ა.შ.) მიიყვანა და არა საერთო იდეებმა. ეს მექანიზმი კარგად აქვს ახსნილი ოთარ ჭილაძეს თავის ერთ-ერთ რომანში, სადაც ამბობს, ფეხსალაგის რიგში მდგომ ადამიანებს საერთო გასაჭირი აერთიანებთ და არა საერთო იდეებიო.

ეს მექანიზმი მუშაობდა 2012 წელს, როცა კოალიცია „ქართულ ოცნებაში“ ბიძინა ივანიშვილმა მკვეთრად განსხვავებული მიმართულების პარტიები შეანივთა, და მუშაობს დღესაც, როცა პარტია „ქართულ ოცნებაში“ განსხვავებული გამოცდილებისა და მსოფლმხედველობის ადამიანები (როგორც წესი, მწირი პოლიტიკური ბიოგრაფიის) ჩაყარა.

ბიძინა ივანიშვილმა, როგორც დოქტორმა ფრანკენშტეინმა, სხვადასხვა საჭირო ნივთებისა და სხეულების (მათ შორის მკვდარი პარტიებისა და პოლიტიკოსების) ნაწილების შეჯვარებით შექმნა პოლიტიკური მონსტრი (მაჟორიტარული საარჩევნო სისტემა და მაჟორიტარი დეპუტატები ამ მონსტრის სათადარიგო ნაწილებია), რომელიც მგრძნობიარეა მხოლოდ შემქმნელის მიმართ. რაც უნდა ლანძღონ ერთმანეთი ირაკლიკობახიძეებმა, ვანოზარდიაშვილებმა, ეკაბესელიებმა და ა.შ., ერთი აუგი არ დასცდებათ ბატონ ბიძინაზე. რაც უნდა ეკოლოგიური პრობლემები შექმნას საქართველოს მთავრობამ (გიგანტური ხეების მოთხრა, ჰესების მშენებლობა და ა.შ.), „მწვანეთა პარტია“ (რომლის სიმწვანე დიდი ხანია დაფარა გვამურმა ლაქებმა) არაფერს იტყვის ბიძინა ივანიშვილის მოლოდინის საწინააღმდეგოდ. რაც უნდა მძიმე პირობები შეუქმნან დასაქმებულებს (გაწყდნენ ადამიანები შახტებში და ხარაჩოებზე), ქართველი სოციალ-დემოკრატები მაინც არ აწყენინებენ ბიძინა ივანიშვილს, თუმცა პარტიის ცალკეულმა წევრებმა საპარლამენტო უმრავლესობა შესაძლოა დატოვონ კიდეც.

ბიძინა ივანიშვილის აწყობილი პოლიტიკური სხეული ჯერჯერობით ინარჩუნებს სიცოცხლისუნარიანობას და, მთლიანობაში, ერთგულობს პატრონს, თუმცა აშკარაა, რომ სხეულს რღვევა აქვს დაწყებული. ცალკეული ნაწილები ან ტოვებენ სხეულს, ან ერჩიან ერთმანეთს. ივანიშვილიც გრძნობს ლპობაშეპარული პოლიტიკური გვამის სუნს და უვარგისი ნაწილების დათრგუნვას ან ახლით შეცვლას ცდილობს (ეძებენ ახალ სახეებს), თუმცა ვერავინ ეუბნება ქართველ ფრანკენშტეინს, რომ ის შეუძლებელი ამოცანის გადაჭრას ცდილობს: არც ცალკეული ადამიანი და არც პოლიტიკური ერთობა არ არის უსულო და უიდეო საგნების პარციალური ჯამი, საკითხისადმი არამეცნიერული მიდგომა კი მარცხის კარგი წინაპირობაა. როგორც წესი, ფრანკენშტეინიც ცუდად ამთავრებს და მის მიერ შექმნილი მონსტრიც, რაში დარწმუნებაც მარტივად, ნიცშეზე ბევრად იოლად დასაძლევი ავტორის წაკითხვითაა შესაძლებელი.

რაც თავი მახსოვს, ევროპის პარლამენტი ცოტა ყოველთვის ჰგავდა საგიჟეთს. წლების განმავლობაში მრავლად იყვნენ პარლამენტის უცნაური წევრები, ალკოჰოლთან დაკავშირებული ინციდენტები და ბინძური პოლიტიკა - რაც, როგორც წესი, კანონმდებელთა მეტისმეტად გულუხვ შეღავათებთან იყო დაკავშირებული. ამჟამად ერთგვარი „სიბრიყვის ჟამი“ დგას მაისის არჩევნების წინ.

მაგრამ უფრო სერიოზულად თუ ვიმსჯელებთ, უკანასკნელი პერიოდის მოვლენები მიანიშნებს, რომ სტრასბურგის პარლამენტში შეიძლება ყველაფერი ვერ იყოს რიგზე.

თუკი უკანასკნელი ხუთი წლის განმავლობაში რამე იყო პროგნოზირებადი ევროპის პარლამენტში, ესაა სოლიდარობა, რომელიც მან გამოავლინა უკრაინის მიმართ. პლუს რუსეთისადმი ფრთხილი დამოკიდებულება, რომელიც აქ უფრო გამოკვეთილია, ვიდრე ევროკავშირის სხვა ინსტიტუტებში. ევროპარლამენტის დეპუტატთა დიდი უმრავლესობა ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში მოითხოვს უფრო მკაცრ სანქციებს მოსკოვის მიმართ, „ჩრდილოეთის ნაკადი 2“-ის შეჩერებას და უფრო მჭიდრო თანამშრომლობას ბრიუსელსა და კიევს შორის. ცინიკოსები, რა თქმა უნდა, იტყობდნენ, რომ ევროპარლამენტს აქვს იმის ფუფუნება, ამგვარი განცხადებები აკეთოს, ვინაიდან რეზოლუციებს, რომლებსაც ის იღებს, სინამდვილეში არა აქვს სავალდებულო ხასიათი. ამ ინსტიტუტს ბევრად ნაკლები ძალა აქვს რუსეთის საკითხში, ვიდრე ბევრად უფრო დიპლომატიურ და ფრთხილ ევროპის კომისიასა და ევროკავშირის საბჭოს.

მაგრამ გასულ კვირაში, სტრასბურგში პლენარულ სხლომებზე, ამ პოლიტიკის ცვლილება შევნიშნე. და ეს შეიძლება იმის ნიშანი იყო, რაც გველის მაისის არჩევნების შემდეგ, თუკი უფრო მეტი მემარცხენე და მემარჯვენე პოპულისტები შეემატებიან პარლამენტს, როგორც ამას საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვები მეტყველებს.

ყველაფერი დაიწყო მემარჯვენე-ცენტრისტული ევროპის სახალხო პარტიის (EPP) მცდელობით, 11 მარტს დებატების სახელწოდება შეეცვალა „ადამიანის უფლებების დარღვევებზე სანქციების ევროპული რეჟიმიდან“ „მანგიტსკის აქტად“ - რუსეთში კორუფციის მამხილებელი სერგეი მაგნიტსკის მიხედვით, რომელიც 2009 წელს გარდაიცვალა რუსეთის ციხეში. ცვლილებას არ დაუჭირეს მხარი 12 ხმის სხვაობით, მიუხედავად იმისა, რომ კენჭისყრაში 751 დეპუტატიდან მხოლოდ 296 მონაწილეობდა. ცხადია, ეს ცუდ დასწრებას შეიძლება მიეწეროს, რაც დიდი პრობლემაა სესიის დროს. მაგრამ, როგორც მითხრეს, მთავარი ისაა, რომ ევროპარლამენტის რამდენიმე დეპუტატი არ იყო ინფორმირებული კენჭისყრის თაობაზე.

რაც კიდევ უფრო ნიშანდობლივია, მწვანეებმა მხარი არ დაუჭირეს ცვლილებას. ეს პარტიული ჯგუფი ცალსახად უჭერს მხარს უკრაინას, მაგრამ ახლა საქმე ისე გამოიყურება, რომ დეპუტატები, როგორიცაა გერმანელი რებეკა ჰარმსი, რომელიც პუტინის ცნობილი კრიტიკოსია, ჩრდილში მოაქციეს ისეთი დეპუტატების სასარგებლოდ, როგორიცაა ფინელი ჰაიდი ჰაუტალა, რომელსაც, როგორც ამბობენ, ახლო ურთიერთობა აქვს რუს კინორეჟისორ ანდრეი ნეკრასოვთან.

რამდენიმე წლის წინ ნეკრასოვი მედიის ყურადღების ცენტრში მოექცა თავისი ფილმით, რომელიც შეიცავს მაგნიტსკის სიკვდილის საპირისპირო ვერსიას. ეს ვერსია იმეორებს კრემლის ხაზს. მთლიანობაში რეზოლუცია გავიდა, მაგრამ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც კომპრომისის სახით უცვლელი დარჩა რეზოლუციის სახელწოდება. მაგრამ მასში ერთი აბზაცი მიუთითებს, რომ ადამიანის უფლებების საკითხებში ევროკავშირის მომავალი რეზოლუცია „არაორაზროვნად და სიმბოლურად უნდა ატარებდეს სერგეი მაგნიტსკის სახელს“.

შემდეგ დღეს გაიმართა ასევე კენჭისყრა ევროკავშირ-რუსეთის ურთიერთობებზე. ევროკავშირის წევრი ქვეყნებისთვის მას არ ჰქონდა სავალდებულო ხასიათი მაგრამ მასში იყო ერთი საკვანძო მნიშვნელობის ცვლილება, რომლის ინიციატივით გამოვიდა მწვანეების, ლიბერალებისა და სოციალ-დემოკრატი დეპუტატების რამდენიმე წარმომადგენელი, რასაც გავლენა ჰქონდა ევროპის პარლამენტზე - ესაა ევროკავშირ-რუსეთის საპარლამენტო თანამშრომლობის კომიტეტი, რომლის მუშაობაც შეწყვეტილია 2014 წელს რუსეთის მიერ ყირიმის ანექსიის შემდეგ. ცვლილება არ გავიდა სულ რამდენიმე ხმის წყალობით. კიდევ ერთი ანგარიში, რომელიც ეხება ევროკავშირის ბრძოლას დეზინფორმაციის წინაღმდეგ, ასევე დიდი უმრავლესობით გავიდა, მაგრამ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც კომიტეტში ცვლილებები შეიტანეს და ყურადღება რუსეთიდან გადავიდა ზოგად ვითარებაზე, რის წინაშეც დგას ბრიუსელი.

უნდა აღინიშნოს, რომ სამივე დებატებში ევროპარლამენტის მხოლოდ ერთმა დეპუტატმა ახსენა ის ფაქტი, რომ ელიზავეტა პესკოვა, პუტინის პრესმდივნის ქალიშვილი, მათ გვერდით მუშაობს პრაქტიკანტად. ამ თემაზე დუმილი ამჯობინა ევროპარლამენტის თავჯდომარემ, იტალიის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის, სილვიო ბერლუსკონის ახლო მოკავშირემ, ანტონიო ტაიანიმ. ამის ნაცვლად მან იტალიის რადიოში განაცხადა, რომ იტალიელმა ფაშისტმა ბენიტო მუსოლინიმ კარგი საქმეები გააკეთა საკუთარი ქვეყნისთვის. მართლაც სიბრიყვის ჟამი დგას.

მრავალი სხვასავით ისიც ხმებზე თევზაობს ევროპარლამენტის არჩევნებისთვის. მაგრამ ასეთ მღვრიე წყალში თევზაობა იმას ნიშნავს, რომ შემდეგი პარლამენტი კიდევ უფრო უარეს მდგომარეობაში იქნება, ვიდრე სტრასბურგის პლენარულ სხდომებზე იყო.

ჩამოტვირთე მეტი

ბლოგერები

ყველა ბლოგერი
XS
SM
MD
LG