Accessibility links

ბლოგები

ოთხშაბათი, 6 მარტი 2019

მარტის დამდეგს დიპლომატების, პოლიტიკოსებისა და ექსპერტების ჯგუფი ქალაქ ოდესაში შეიკრიბა, რათა ეთათბირათ რთულ ვითარებაზე შავი ზღვის გარშემო.

მონაწილეთათვის ცხადი იყო ორი პრობლემა: ერთი მხრივ, რომ რუსეთი არის ერთ-ერთი უმთავრესი წინაღობა, რომელიც ხელს უშლის რეგიონში მშვიდობასა და კეთილდღეობას; და, მეორე მხრივ, რომ დღემდე ძალიან დიდია სხვაობა საქართველოსა და უკრაინის მსგავსი ქვეყნების მოლოდინებსა და იმ რეალობას შორის, რომლის შეთავაზებაც შეუძლიათ მათთვის მათ დასავლელ მოკავშირეებს.

ბევრი თვალსაზრისით, ეს ოდესის ძალზე სევდიანი შეხვედრა იყო.

ქართველი და უკრაინელი მონაწილეებისთვის ცხადი იყო მათი საბოლოო სურვილები: რაც შეიძლება სწრაფად გაწევრიანება ნატოში; ამის შემდეგ ევროკავშირში გაწევრიანება; რუსეთისთვის კიდევ უფრო მეტი სანქციის დაწესება, რათა აიძულონ მოსკოვი, დაემორჩილოს საერთაშორისო სამართალს და შეწყვიტოს ისეთი პროექტები, როგორიცაა მილსადენი „ჩრდილოეთის ნაკადი 2“, რომელსაც გერმანია უჭერს მხარს.

იყო უფრო ამბიციური პროექტებიც, მაგალითად, თურქეთის იძულება, რომ რუსეთის გემებს ჩაუკეტოს ბოსფორის სრუტე ან უკრაინის საგარეო საქმეთა მინისტრ პავლო კლიმკინის იდეა შავი ზღვის 24-საათიანი მონიტორინგის თაობაზე, რომელიც შესაძლებელს გახდიდა კოსმოსიდან, ჰაერიდან და ხმელეთიდან იმის შემოწმებას, თუ რა ხდება ზღვაში.

დასავლელ მონაწილეებს საკმაოდ შეშფოთებული რეაქცია ჰქონდათ ასეთ თემებზე.

საქმე ისაა, რომ ევროკავშირმა აქტივები უნდა გაუყინოს და სავიზო შეზღუდვები დაუწესოს რუსეთის რვა მოქალაქეს, რომლებიც პასუხისმგებელი იყვნენ უკრაინის 24 სამხედრო მოსამსახურის დაკავებისთვის გასული წლის ნოემბერში ქერჩის სრუტეში მომხდარი ინციდენტის შემდეგ. ამ ნაბიჯს ალბათ მისდევს ამერიკის შეერთებული შტატებიც, მაგრამ ნაკლებ სავარაუდოა, რომ ამან აიძულოს მოსკოვი, გაათავისუფლოს უკრაინელი მეზღვაურები. სახელმწიფო მდივნის თანაშემწის მოადგილე, ჯორჯ კენტი გამომიტყდა, რომ დასავლეთის სანქციების პრესი ჯერჯერობით არასაკმარისად ძლიერია კრემლის დასარწმუნებლად, რომ მისი ასეთი ქცევა „არაა მოგებაზე გათვლილი“. მისი თქმით, ვაშინგტონშიც და ბრიუსელშიც საუბრობენ რუსეთისთვის საზღვაო სექტორული სანქციების დაწესებაზე ისევე, როგორც ეს საფინანსო, ენერგეტიკისა და თავდაცვის სექტორებში ხდება, მაგრამ იდეას, რომ დარტყმის ქვეშ აღმოჩნდეს რუსეთის პორტები შავ და აზოვის ზღვებში და ის კომპანიები, რომლებსაც ამ პორტებში ჩააქვთ ტვირთი, არც ისეთი ენთუზიაზმით უყურებენ ბევრ ევროპულ დედაქალაქში.

მე ვკითხე კლიმკინს, როდის მოელის უკრაინელი მეზღვაურების შინ დაბრუნებას. მისი თქმით, კრემლი მათ ექცევა „როგორც ერთგვარ საქონელს ბაზარზე [ურაინის] საპრეზიდენტო არჩევნების წინ“, რომელიც თვის ბოლოს გაიმართება.

სამხედრო ვითარება კიდევ უფრო მეტ იმედგაცრუებას იწვევს. აშშ-ის სამხედრო ფლოტის საესკადრო ნაღმოსანმა „დონალდ კუკმა“ თებერვლის ბოლოს დატოვა ოდესის პორტი დაგეგმილი ვიზიტის შემდეგ, რომლის დროსაც თურქეთის საზღვაო ძალებთან ერთად ჩაატარა წვრთნა საზღვაო ურთიერთქმედებაში. გასულ წელს ოდესას ესტუმრა აშშ-ის ოთხი სამხედრო გემი და აშშ უკრაინას გადასცემს სანაპირო დაცვის ორ 110-ფუტიან კატარღას (მას შემდეგ, რაც მან გასულ წელს ერთი წყვილი გადასცა საქართველოს). მაგრამ ეს არის და ეს.

შეკითხვაზე, ვიხილავთ თუ არა შავი ზღვის რეგიონთან ახლოს ნატოს „ერთობლივი სამკაპის“ ტიპის სამხედრო წვრთნას, რომელიც შარშან ნორვეგიაში ჩატარდა ნატოს 50 000 ჯარისკაცის მონაწილეობით, პასუხი უარყოფითი იყო.

მაშინ, როცა ბალტიის ზღვაში სამხედრო ალიანსის სტრატეგია მოიცავს სამ ბატალიონს ბალტიის სამ ქვეყანასა და პოლონეთში, აღმოჩნდა, რომ არ არსებობს მსგავსი მასშტაბის სტრატეგია შავ ზღვაში. ერთ-ერთი პასუხი, რომელიც იქნა შემოთავაზებული, იყო ის, რომ შავი ზღვის გარშემო ვითარება „უფრო რთულია“ და რომ ნატოს სამი წევრი - ბულგარეთი, რუმინეთი და თურქეთი „ერთნაირად არ აღიქვამს შესაძლო საფრთხეს“.

თურქეთის ოფიციალურმა პირებმა მითხრეს, რომ უკრაინის მიმართ სოლიდარული არიან ყირიმის საკითხში, მაგრამ არ სურთ რეგიონში დაძაბულობის გაძლიერება. როგორც ნატოს ერთ-ერთ საკვანძო მნიშვნელობის წევრს, თურქეთს შეუძლია შეისყიდოს აშშ-ის F-35 სამხედრო თვითმფრინავები და რუსეთის S-400 ანტისაჰაერო სისტემები, რათა ჩამოაგდოს ისინი, თუკი ასე მოისურვებს.

საქმე გვაქვს ძალზე დასანან ამბავთან იმაზე, თუ ვის ხელშია ძალაუფლება შავ ზღვაში და მომავალში რის წინაშე შეიძლება აღმოჩნდნენ ისეთი ქვეყნები, როგორებიცაა საქართველო და უკრაინა.

„ჰრქუა დამან მკუდრისამან: უფალო, ყროდისღა, რამეთუ მეოთხე დღე არს“, - ლაზარეს მკვდრეთით აღდგინება, იოანე 11, 1-45

ახალგაზრდა, თავაღერებული, ნერვულად მოსაუბრე, უბილწესი გინების მთქმელი, უფროსის მორჩილი, რომელსაც მეორედ გამეორება არ სჭირდება... - რა შეიძლება კიდევ გაგახსენდეს ირაკლი ღარიბაშვილის ხსენებაზე? პოლიციის გენერალი სიმამრი; დეპუტატი ცოლისძმა; ცოლის დაწინაურებული ნათესავები, რომლებიც, თურმე, მისი ნათესავები არ არიან; „ბატონ ბიძინასთვის“ იაფად ნაყიდი „ვერტალიოტები“... ასევე შეუძლებელია არ გაგახსენდეს, მისი არსაიდან მოსვლა და არსაით წასლვლა! განა, ვინმემ გამოიცნო, რატომ და საიდან მოიყვანა ან რატომ და სად გაუშვა ბატონმა ბიძინამ ეს უცნაური ახალგაზრდა კაცი, რომელმაც საოცრად მოიხდინა ჰაკიმ-ფაშას ეგზოტიკური სახელი?

რომ ვიცოდეთ ირაკლი ღარიბაშვილის გაშვების მიზეზი, იოლად ჩავწვდებოდით, მისი დაბრუნების აზრსაც, თუმცა ზუსტად მხოლოდ ის ვიცით, რომ სისტემა, რომელსაც ბიძინა ივანიშვილი ეს შვიდი წელია აშენებს, არამდგრადია და, რომ ამ სისტემის წონასწორობიდან ხშირი გამოსვლა, დისკომფორტს უქმნის სისტემის შემქმნელს და მოქმედებისკენ უბიძგებს მას. სწორედ სისტემის არამდგრადობის გამო დასჭირდა ჯერ გიორგი კვირიკაშვილის შეცვლა, მერე საპრეზიდენტო არჩევნებში ჩართვა სრულიად დამამცირებელი ფორმით. ბოლოს პარლამენტის ცალკეულმა წევრებმა (რომლებსაც მორჩილების გარდა სხვა არაფერი ევალებოდათ) „გამოავლინეს ხასიათი“, მხარი არ დაუჭირეს მოსამართლეების სიას და დატოვეს საპარლამენტო უმრავლესობა. ივანიშვილი ხედავს, რომ, ცუდი ამბები უცნაური სიხშირით ხდება მის თავს. შესაძლოა, ეჭვიც კი გაუჩნდა, რომ მისთვის შეუქცევადად ცუდი პროცესები დაიწყო და ამიტომ ცდილობს მოეჭიდოს რამე მყარს.

რა შეიძლება იყოს ეს „რამე“?

ბიძინა ივანიშვილის გატაცების გათვალისწინებით, აქ შეიძლებოდა ხელი წაგვცდენოდა და გვეთქვა, თუ ღარიბი წყალწაღებული ხავსს ეჭიდება, მილიარდერი წყალწაღებული გიგანტურ ხეებს (თუნდაც liriodendron tulipifera-ს) ეჭიდებაო, მაგრამ სინამდვილეში, ვითარება ბევრად უარესია: ივანიშვილი წარსულის ლანდებს ებღაუჭება!

2015 წლის დეკემბერში „ბატონმა ბიძინამ“ ირაკლი ღარიბაშვილი (პრემიერმინისტრობამდე შს მინისტრი) ჩაანაცვლა გიორგი კვირიკაშვილით, რომელიც მთავრობის მეთაურად დანიშვნამდე ჯერ ეკონომიკის, შემდეგ კი საგარეო საქმეთა მინისტრი იყო. ამ ცვლილების შედეგად, კვლავ ივანიშვილს რომ დავესესხოთ, შეიცვალა „მთავრობის რიტორიკა“, რომელიც ნაკლებად აგრესიული გახდა, თუმცა, კვირიკაშვილმა „ბატონბიძინას“ მოლოდინი ვერ გაამართლა და მალე მისი ადგილი დაიკავა დაუჯერებლად უენერგიო და უინიციატივო მამუკა ბახტაძემ, რომელმაც ვერც დანიშნულ ლიდერად ივარგა და, შესაბამისად, ვერც მმართველი პარტიისა წიაღსა და ქვეყანაში მიმდინარე დესტრუქციული პროცესების შეჩერება შეძლო. საჭირო გახდა წარსულიდან აგრესიული ირაკლი ღარიბაშვლის გამოხმობა (თუ არ უყვარხართ, ეშინოდეთ მაინც?), საჭირო გახდა მისი ხელახლა დაბადება, მისთვის სულის ჩადგმა, თუმცა ეს გააკეთა არა ამომრჩეველმა (ვისაც ხელეწიფება პოლიტიკოსისთვის სიცოცხლის მინიჭება), არამედ ბიძინა ივანიშვილმა, შესაბამისად პოლიტიკოსი ღარიბაშვილიც ხელახლა კი არ დაიბადა, არამედ მკვდრეთით აღდგა, ოღონდ აღდგა როგორც რუსი მწერლის, ლეონიდ ანდრეევის მოთხრობის გმირი ლაზარე, რომელშიც მხოლოდ ხრწნის პროცესი შეჩერდა, სხვა მხრივ კი გვამად (სუნი, ლაქები და ა.შ.) დარჩა. „იმ ქვეყნად“ მას არაფერი უნახავს და მოსაყოლიც არაფერი აქვს. და განა, რა ცოდნა და გამოცდილება დააგროვა ირაკლი ღარიბაშვილმა „არყოფნის“ ოთხი წლის განმავლობაში, რომ ჯერ პარტიაში გააჯანსაღოს ვითარება, შემდეგ კი ქვეყანაში? ხომ ვნახეთ, რაც შეუძლია ღარიბაშვილს და ბიძინა ივანიშვილის მიერ გაცოცხლებულ სხვა „გვამებს“?

უფრო მეტად დაეყრდნობა პოლიციას, უფრო მეტი ფარული ჩანაწერი გავრცელდება, უფრო მეტად ხისტი იქნება ოპონენტებთან, უფრო მეტი დარღვევებით ჩატარდება არჩევნები და, შესაბმისად, უფრო მეტად მოიწამლება გარემო.

ვითარების თვისებრივად შეცვლა მხოლოდ ამომრჩევლის მიერ სულჩადგმულ და, შესაბამისად, დამოუკიდებელ ლიდერს შეუძლია. ქართული ოცნების ფლანგზე ასეთი მხოლოდ ბიძინა ივანიშვილია, რომელიც ჯერ ისევ ინარჩუნებს სიცოცხლის სუსტ ნიშნებს, თუმცა „ბატონი ბიძინა“ ცოცხალ ხალხთან მუშაობას, რატომღაც, მის მიერვე გაცოცხლებულ პოლიტიკურ გვამებთან ურთიერთობას ამჯობინებს, რაც, რბილად რომ ვთქვათ, საფრთხეს უქმნის მისსავე პოლიტიკურ სოცოცხლეს, რადგანაც, ასეთი ურთიერთობის შედეგად, უმალ ცოცხალი დაემსგავსება მკვდარს, ვიდრე მკვდარი ცოცხალს.

ჩამოტვირთე მეტი

ბლოგერები

ყველა ბლოგერი
XS
SM
MD
LG