ჩამოვედი ესპანეთიდან და მაია ასათიანის გადაცემის ანონსს ვუყურე. წინასწარმეტეყველებზე.

ნიკო ნერგაძის ბლოგი გამახსენდა და საპასუხო წერილის წერა დავიწყე. მაგრამ დამეზარა. არ ვაპირებ ნიკოსთან კამათს იმ მარაზმის გამო, რომელსაც ქართული ტელევიზიების მამები, დედები, შვილები და შვილიშვილები „ხალხის დაკვეთას“ უწოდებენ. ამ ორი სიტყვის, „ხალხისა“ და „დაკვეთის“ კომბინაცია ნათელი მაგალითია იმისა, თუ როგორი წარმოდგენა აქვთ მამებს, დედებს, შვილებსა და შვილიშვილებს თავის ხალხზე. როგორ ეზიზღებათ ადამიანები!

პრინციპში რატომ უნდა უყვარდეთ ხალხიო, იტყვი შენ, გოგი გვახარიას ბლოგის მკითხველო და მართალიც იქნები. იშვიათად დაღლილი და იშვიათად იდიოტური მზერა აქვს ადამიანს, რომელიც შესცქერის სატელევიზიო გადაცემა „პროფილს“ და დროდადრო, რომელიმე ახალი ქართველი წინასწარმატყველის დანახვაზე „ნწ, ნწ, ნწ“–ს გაიძახის. მაგრამ – ამაშია სწორედ ჩემთვის სამყაროს საიდუმლო – ამ ადამიანებს შორის ბევრია ისეთი, ვისაც ეს გამოფიტული მზერა მოულოდნელად ეცვლება რაღაც ნაღდის, ბუნებრივის დანახვის დროს. სულ ერთია, სასიხარულო იქნება ეს სურათი თუ სევდიანი. მთავარია, ნაღდი იყოს!

ეს ხალხი გამახსენდა, სწორედ, პრადოშო. კვირა საღამოს, როცა მუზეუმში შესვლა თავისუფალია და ამიტომ ელ გრეკოს, გოიას, ველასკესის, რიბერას სანახავად ათასობით მადრიდელი და მადრიდის სტუმარი დაირაზმება ხოლმე. ცხადია, ხალხი სრულიად განსხვავებული მიზნით (და მიზეზით) სტუმრობს მუზეუმს კვირის „მუქთა სეანსზე“; ზოგს უბრალოდ დრო აქვს გასაყვანი, ზოგი მხოლოდ და მხოლოდ სნობია, მერე იტყვის, პრადოში ვიყავიო. არიან პირიქით ხელოვნების ფანატიკოსები, რომლებიც შანსს არ უშვებენ, რათა კიდევ ერთხელ ნახონ თუნდაც ველასკესის „მენინები“. მაგრამ იმავე „მენინების“, ელ გრეკოს, რიბერას... ან, თუნდაც დიურერის, ტიციანის სურათების წინ ყველა ერთნაირად თუ არ „იყურება“, მზერა მაინც ყველას განსხვავებული აქვს იმისგან, ვინც მავნებლობის ზღვარზე მყოფ იდიოტობას უყურებს ტელევიზორში.

ადამიანი, როცა რაღაც ძალიან კარგს უყურებს, არ შეიძლება უშნო იყოს! ჩემთვის, როგორც კინომცოდნისთვის, ყურება იმისა, თუ როგორ უყურებს ადამიანი, რაღაც აუხსნელი ნეტარებაა. ათასჯერ მითქვამს, დამიწერია კიდეც, რომ კინოში ხშირად ის უფრო მაინტერესებს როგორ უყურებენ, ვიდრე ის, თუ რას უყურებენ. მაგრამ კინოში სიბნელე გიქმნის ბარიერს, შეისწავლო ეკრანისკენ მიმართული მაყურებლის მზერა. აქ კი, მუზეუმში, არაფერი გიშლის ხელს „ათვალიერო“ ადამიანი, რომელიც ხელოვნების შედევრს შესცქერის, სურათის ყურებითაა გართული და ვერ ამჩნევს რომ „ათვალიერებ“. და თუ მაინც შეამჩნია, არაფერს გეტყვის... მუზეუმებში, ამ სიძველეების, ან, როგორც ვალტერ ბენიამინი იტყოდა, „აურების“ გარემოცვაში, ადამიანები, როგორც წესი, არ არიან აგრესიულები.

პრადოში განსაკუთრებით ბევრი ხალხი ირევა დარბაზში, რომელსაც ელ გრეკოს სურათები ამშვენებს. იმ ელ გრეკოსი, რომლის შესახებ ეიზენშტეინი წერდა, იგი სამყაროს არა თვალით, არამედ გულით ხედავსო... ეიზენშტეინის მტკიცებით, ამიტომაცაა ელ გრეკოს პეიზაჟები ”გადახრილი” რეალობიდან. ამიტომაც იქცევიან მისი პერსონაჟები სივრცეში მოლივლივე არსებებად - აყირავებული ფიგურებითა და გადატრიალებული თვალებით. ამიტომაც უწოდებდნენ მას ”გიჟს”, ”გადარეულს”, ”ავადმყოფს”.

ადამიანი, რომელიც დიდ მხატვარს ”ავადმყოფს” უწოდებდა, საუკუნეების მანძილზე დიდად არ შეცვლილა; ისევ ორი ფეხი აქვს, ორი თვალი, ორი ხელი, ერთი თავი... სასქესო ორგანოებიც ისეთივე აქვს, როგორც მე-17 საუკუნის დასაწყისში, როცა ელ გრეკო ”დაკვეთებს” ისე არ ასრულებდა, როგორც დამკვეთს სურდა. დაკვეთილ სურათებში შინაარსიდან ”ამოვარდნილ” სცენებსა და ფიგურებს ხატავდა. მაგრამ დღეს ეს ადამიანი გაოგნებული, აღფრთოვანებული შესცქერის ესპანელი მხატვრის ”ხულიგნობას” და სხვანაირია... ყოველ შემთხვევაში, იმ ხალხისგან ნამდვილად განსხვავდება, მარაზმატულ ტელეპროგრამებს რომ აშტერდება და ”ნწ, ნწ, ნწ”-ს აყოლებს მხოლოდ იმიტომ, რომ საკუთარი თავი დაარწმუნოს - ცოცხალია და ემოციის გამოხატვის უნარი აქვს!

ელ გრეკო მხოლოდ ნაწილობრივ ასრულებდა დაკვეთას. წმინდა მავრიკიუსის წამებაში, მაგალითად, უშუალოდ წამებისა და თავის მოჭრის სცენა სადღაც უკანა პლანზე გადაიტანა, წინ კი, თანაც ბევრად უფრო ”მსხვილად” რომაელი მეომრები და თავად წმინდანი გამოხატა. თუ სურათს დამკვეთის უტილიტარული მოთხოვნებით მივუდგებით (ელ გრეკოს ეს სურათი ესკორიალის ერთ-ერთი ტაძრის საკურთხევლისთვის უნდა შეესრულებინა), ცხადია, უამრავ უზუსტობას შევნიშნავთ. დამკვეთმა, ფილიპე მეორემ, უარი თქვა წმინდანის ცხოვრების ასეთ გადაწყვეტაზე და ნამუშევარი დაიწუნა. აბა ვის გაუგია თაყვანისცემის ობიექტი იყოს არა წმინდანი, რომელსაც აწამებენ (ამაზე ხალხს უნდა ელოცა!), არამედ კმაყოფილი, ათლეტური ჭაბუკები, რომლებიც ერთი შეხედვისთანავე იპყრობენ ჩვენს ყურადღებას.

მაგრამ ელ გრეკო ხომ სამყაროს გულით ხედავდა? ელ გრეკო ხომ თავისუფალი მხატვარი იყო და ამიტომ არც არავის მანიპულაციებს არ ექვემდებარებოდა. უბრალოდ, არ სჯეროდა ”დაკვეთების”... ამიტომაც ”ულამაზებს” იგი მზერას პრადოს დამთვალიერებელს დღესაც, 2010 წლის სექტემბერში. განსხვავებით მხატვრებისგან, რომლებიც პედანტური სიზუსტით ასრულებდნენ თუნდაც იმავე ფილიპე მეორის დაკვეთებს. მათ სურათებს პრადოს დამთვალიერებელი, როგორც წესი, ისე ჩაუვლის ხოლმე, თითქოს არც არაფერი ეკიდოს კედელზე.

დღევანდელ საქართველოში კულტურა მხოლოდ დაკვეთას ასრულებს. ძირითადად ხელისუფლების დაკვეთას; ხელისუფლებისა, რომელსაც არ ჰყოფნის გამბედაობა, აღიაროს ეს და, ფილიპე მეორისგან განსხვავებით, ”დამკვეთის” როლში ხალხი გამოჰყავს; ”რა საქმე მაქვს მე რუსთავი 2-თან. დამოუკიდებელი ტელეკომოპანიაა და ბაზრის მოთხოვნებს ითვალისწინებს... ბაზარზე კი სწორედაც რომ მაია ასათიანის შოუზეა მოთხოვნილება!”- იმართლებენ თავს ტელევიზიის მამები, დედები, შვილები და შვილიშვილები.

”დამოუკიდებელი ტელეკომპანია”

”ბაზარი”

”ხალხის დაკვეთა”

ნწ, ნწ, ნწ.

მერაბ მამარდაშვილი ტატა თვალჭრელიძემ გამაცნო.

მის ლექციებზე დავდიოდი უნივერსიტეტში. ვესალმებოდოთ კიდეც ერთმანეთს. მაგრამ ახლოს არ ვიცნობდი. უფრო სწორად, ხელი არ ჩამოგვირთმევია ერთმანეთისთვის, არ გვისაუბრია. თორემ გამორიცხული იყო, მის ლექციას დასწრებოდი და ძალიან ახლობელი არ გამხდარიყო შენთვის. ამბობდა, ფილოსოფია ხმამაღალი აზროვნებააო. ჰოდა, ლექციაზე ასე - „ხმამაღლა“ - აზროვნებდა; პრუსტზე საუბრობდა და, ამავე დროს, თვალებით „პანორამას“ აკეთებდა აუდიტორიაში, რითაც „აქ და ახლას“ ეფექტს ქმნიდა; მსმენელს შეიძლებოდა ეფიქრა, რომ სწორედ მან მიაწოდა ეს აზრი, მან უბიძგა, ემოგზაურა ფიქრის დაუსრულებელ გზაზე.

ასე იქცეოდა აზროვნება სასიამოვნო ლივლივად როგორც ფილოსოფოსისთვის, ისე მისი მსმენელისთვის.

„ქართველი სოკრატესა“ და მისი აუდიტორიის კომუნიკაციის ეს უჩვეულო ფორმა კარგ კინოს მაგონებდა. ვიცოდი, რომ კარგი კინო მასაც უყვარდა – ჩემი მეგობარი თამრიკო დულარიძე, რომელმაც მოგვიანებით ფილმიც გადაიღო მერაბზე, საათობით მიყვებოდა მამარდაშვილის ლექციებზე ВГИК-ში.

ტატამ ჩემთან სწორედ კინოს საყურებლად მოიყვანა. თბილისში ერთ-ერთი პირველი ვიყავი, ვისაც ვიდეომაგნიტოფონი და, რაც მთავარია, კარგი ფილმები ჰქონდა. ტატამ უთხრა, გოგის იშვიათი კოლექცია აქვს – „ახალი ტალღის“ ფილმები, იტალიური კონტესტაცია... რას ნახავო, ჰკითხა.

„ჯონ ფორდს ვნახავდი სიამოვნებით!“ – გააწყვეტინა ტატას, რომელსაც, თავის მხრივ, ძალიან გაუკვირდა, ჩემს კოლექციაში ფორდის „ახალგაზრდა მისტერ ლინკოლნი“ რომ აღმოჩნდა. უფრო ეიზენშტეინის ხათრით, და არა იმიტომ, რომ ჯონ ფორდზე ჭკუას ვკარგავდი.

ჩაი დავლიეთ. ბევრი მოვწიეთ. აღარ მახსოვს რაზე ვიქაქანეთ. ფილმის მსვლელობის დროსაც ვლაპარაკობდით. საშინლად ახმოვანებდა ვიღაც ამ „პირატულ“ ჩანაწერს, რაზეც არაერთხელ გაამახვილა ყურადღება მერაბმა. ფილმი რომ დამთავრდა, ფორდზე და ამერიკულ კინოზე დავუწყე საუბარი. არ დავმალე ჩემი გაკვირვება – ფრანგულ კულტურაზე შეყვარებულ კაცს ვესტერნი რამ შეგაყვარათ-მეთქი?! ცოტა ირონიულად შემომხედა და მითხრა, ასაკთან ერთად ყველაფერი სასიამოვნო ხდება, რაც ადვილად იღეჭებაო.

ცხადია, იხუმრა. მერაბ მამარდაშვილს არ შეიძლებოდა, ვესტერნი არ ჰყვარებოდა. არ შეიძლებოდა, არ ჰყვარებოდა სწორედაც რომ ამერიკული კინო, რომელიც ყოველთვის, თავისი ისტორიის ყველა ეტაპზე, ერთ თემას უტრიალებს – ადამიანის ღირსების თემას.

იმხანად მერაბი აქტიურად იყო ჩართული პოლიტიკაში. რა თქმა უნდა, ხედავდა, რომ ქართველები დამოუკიდებლობისთვის იბრძოდნენ არა დემოკრატიული იდეების, არამედ ანტიაფხაზური, ანტიოსური ლოზუნგების დამკვიდრებით. სახალხო ფრონტის იმ ისტორიულ ყრილობაზე, სადაც თქვა, ჭეშმარიტება ჩემთვის სამშობლოზე მაღლა დგასო, ე.ი. სადაც, ფაქტობრივად, პავლე მოციქულის სიტყვები გაიმეორა, ეტყობა, მწყობრიდან გამოიყვანეს პატრიოტულ ვნებებს აყოლილმა აქტივისტებმა.

არ აცალეს, უსტვინეს. თორემ, დარწმუნებული ვარ, იმასაც იტყოდა, რომ დამოუკიდებლობა ადამიანს პირველ რიგში იმისთვის ჭირდება, რომ საკუთარი თავი დაინახოს და რომ ადამიანი ვერასდროს იქნება თავისუფალი, თუ საკუთარი სივრცე არ შექმნა, თუ თავისი „მარშრუტით“ არ იმოგზაურა და თავისი გზის გავლის შეეშინდა.

მერაბი პოლიტიკურ მოძრაობაში ჩაერთო არა იმდენად საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის, რამდენადაც საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქის დამოუკიდებლობისა და თავისუფლებისთვის. მაგრამ იქ, სადაც ჯოგურად აზროვნებენ და ტომის ბელადები ჰყავთ, პიროვნების თავისუფლებისთვის მებრძოლებს ჯერ უსტვენენ, მერე კი, უბრალოდ, აიძულებენ, მოკვდეს.

„რუსია. ეგ არაა ქართველი ფილოსოფოსი!“ მერაბზე ამბობდნენ და ამბობენ ამას! იმ კაცზე ამბობდნენ, რომელმაც თქვა, ანტირუსული საწყისი ჩემში უფრო ძლიერია, ვიდრე ანტირუს პოლიტიკოსებშიო. თქვა არა იმიტომ, რომ თავს იმართლებდა. მამარდაშვილს სჯეროდა, რომ ეს ჯოგური ცნობიერება, „კეთილი მეფის“ ეს ისტერიული მოთხოვნილება, სწორედაც რომ ჩრდილოეთიდან გავრცელდა საქართველოში. სჯეროდა და უყვარდა ეს ქვეყანა. თორემ დაიხურავდა ქუდს და წავიდოდა აქედან. თუნდაც საფრანგეთში.

ფილმი რომ დამთავრდა, კიდევ დავლიეთ ჩაი. მე პარიზიდან ახალჩამოსული ვიყავი - ქართული ფილმების რეტროსპექტივაზე ვუამბე. ბოლოს გავბედე და ვკითხე, აქედან რატომ არ მიდიხართ-მეთქი. ცხადია, ევროპა ვიგულისხმე.

"მე რატომ უნდა წავიდე, ვითომ? ეგენი წავიდნენ, თუ კარგია!" - ღიმილით მიპასუხა.

ეს სიტყვები არასდროს დამავიწყდება. „მთელი მერაბია“ ამ სიტყვებში – კაცი, რომელმაც ყველაზე მაღლა პიროვნების თავისუფლება და პიროვნების პასუხისმგებლობა დააყენა. კაცი, რომლისთვისაც ფილოსოფია ცხოვრების მთავარი ნაწილი გახდა, რადგან სჯეროდა, ფილოსოფია გვეხმარება გავიაზროთ ჩვენი გრძნობები და არ ვიცხოვროთ მხოლოდ გრძნობებით. აზროვნება გვეხმარება, მუდმივად შევინარჩუნოთ კონტაქტი სინდისთან და ვმართოთ ჩვენი არსებობა. ბოლოს და ბოლოს ფილოსოფია ხომ სხვა არაფერია, თუ არა მეცნიერება თავისუფლებაზე. ბოლოს და ბოლოს ხომ არსადაა ადამიანი ისე თავისუფალი, როგორც ფიქრის პროცესში.

ამიტომ, რა მნიშვნელობა აქვს, სად იცხოვრებ და სად მოკვდები? ფიქრს ხომ მაინც ვერ დაგიშლიან?!

ეგ არის, რომ ადამიანს არ უყვარს საკუთარ ფიქრებში მოლივლივე ბრძენი. ეშინია მისი. არ ენდობა. ეჭვიანობს. შურს.

აგერ, მერაბ მამარდაშვილის 80 წლის იუბილეა. მაგრამ „ქართველი სოკრატე“ მხოლოდ ახლად დაბადებულ ქართველ სოციალ-დემოკრატებს მოაგონდათ. არც დღევანდელ საქართველოში აძლევთ ხელს მამარდაშვილის ლექციების გახსენება. აქ დღეს სხვა გმირებია მოდაში; აქ დღეს არავინ ატარებს „აზროვნების გაკვეთილებს“, სადაც „აქ და ახლას“ ეფექტი ადამიანში უნიკალურობის განცდას დაბადებდა. აქ დღეს „პატრიოტიზმის გაკვეთილებს“ და ქართული ცეკვის გაკვეთილებს ატარებენ.

კომედიით დაიწყო ყველაფერი: რამდენიმე კაცს მოეჩვენა, რომ სექსუალური უმცირესობები აღლუმის ჩატარებას აპირებდნენ თბილისში. არა, მოდით, სიტყვა „მოეჩვენა“ სხვა სიტყვით შევცვალოთ.

მოკლედ, რამდენიმე კაცმა გაიაზრა, რომ სექსუალური უმცირესობები აღლუმის ჩატარებას აპირებდნენ საქართველოში. „გაიაზრა“ მას შემდეგ, რაც, მაგალითად, ქართულმა ტელევიზიებმა გადასცეს ევროპის ქალაქებში მოწყობილი აღლუმის კადრები. სხვათა შორის, ეს კადრები „კურიერ პოსტსკრიპტუმშიც“ მოხვდა ჟურნალ „მეს“ გამოსვლასთან დაკავშირებით. ჟურნალისტმა ერთი წუთი დაუთმო ახალი ჟურნალის გამოსვლის ფაქტს, სიუჟეტის დარჩენილი ნაწილი კი „აღლუმის“ სრულიად ეგზოტიკური კადრებით შეავსო. ინტერვიუც ჩართო თეო ხატიაშვილთან, რომელიც ასე გაგვაცნო: „თეო ხატიაშვილი ჰეტეროსექსუალია, მაგრამ თანაუგრძნობს უმცირესობებს“.

ამ იდიოტური და, მე თუ მკითხავ, მავნებლური სიუჟეტის ნახვის შემდეგ, მაყურებელს ჟურნალ „მე“-ზე წარმოდგენა  ნამდვილად არ შეექმნებოდა. მაგრამ რაღაც გაიაზრა ეჭვიანმა ქართველმა კაცმა, რომელსაც, ვინ იცის, რამდენი წელია ატყუებს ხელისუფლება და მისი ტელევიზიები; რომელსაც გარდამავალ ასაკში – როცა სხეულში სისხლი ახლებურად იწყებს ჩუხჩუხს – მშობლები არ უხსნიან ჩუხჩუხის მიზეზებს; და ბოლოს, რომელმაც იცის: თუ ამ ქვეყანაში მორალზე ბევრს ილაპარაკებ, ხალხსაც „მორალურად მდგრადი“ ეგონები – ქუჩაში გაგაჩერებენ, კარგი კაცი ხარო, გეტყვიან, სუფრაზე ჯიგრულად გადღეგრძელებენ და არც მოძღვართან გექნება პრობლემები...

მოძღვარი! ჰო, მედიასაც ჰყავს თავისი მოძღვრები. ამიტომ ჟურნალი „მეს“ ანონსში ჟურნალისტი, კარგადაც რომ სცოდნოდა ეს ყველაფერი, ვერ დაიწყებდა იმის ახსნას, რომ ჰომოსექსუალიზმი (იქ, სადაც მეცნიერება კარგადაა განვითარებული), დიდი ხანია არ ითვლება არც ავადმყოფობად, არც ცოდვად, არც კანონის დარღვევად.. და, სხვათა შორის, არც „არჩევანია“, როგორც ამტკიცებენ ხოლმე ის ქართველი ლიბერალები, რომელთაც, როგორც ჩანს, ასევე რაღაც დააკლდათ მშობლებისგან „სისხლის ჩუხჩუხის“ პერიოდში.

მოკლედ, გავაერთიანოთ ეს ყველაფერი – მოწყენილობა, უსაქმურობა, საშუალო განათლების კატასტროფული დონე საქართველოში, პოლიტიკოსები, რომლებიც მუდამ იტყუებიან, მოძღვრები... შიშსა და მარტოობაში ჩავლილი „სისხლის ჩუხჩუხის“ პერიოდი და მივიღებთ ყველაფერსა და ყველაზე გაბოროტებულ კაცს, რომელმაც ტელევიზორში ნახა დასავლეთში მოწყობილი „გეი-პრაიდის“ კადრები და მოეჩვენა, რომ ეს ყველაფერი საქართველოშიც მზადდებოდა.

კომედია სწორედ ამის მერე დაიწყო. სადღაც ითქვა, აპირებენო, და ატყდა ერთი ამბავი: მედიამ, რომელსაც, როგორც უკვე შევთანხმდით, ჰყავს თავისი მოძღვრები, ერთი თვე უტრიალა ამ თემას; „დანიშნა“ გეი-აღლუმის თარიღი, ჯერ თბილისში, მერე – ბათუმში და 26 აგვისტოს მაინც მოაწყობინა აღლუმი – „სიძულვილის აღლუმი“, რომელიც უკვე ნამდვილად აღარ იყო სასაცილო.

რა გამოდის? თუ ეს კვაზიგამონათებები, კვაზიხილვები ნორმალურია საზოგადოებაში, რომლის წევრებს საკუთარი ცხოვრებით არასდროს უცხოვრიათ, მაშინ „სიძულვილის აღლუმიც“ ნორმალური და ბუნებრივი ყოფილა?

არა, ბატონო! არც ამდენი „გავუგოთ“ ივარგებს.

იმას კიდევ გავუგებთ, სხეულის ჰიგიენის ნაცვლად, პატრიოტულ ლირიკას რომ ასწავლიდნენ „სისხლის ჩუხჩუხის“ ასაკში. მაგრამ არ მოვთხოვოთ პასუხი ამ ინსტიტუტებს, ფული და ძალაუფლება რომ აქვთ და „სიძულვილის აღლუმის“ პროვოცირებას რომ უწყობენ ხელს? თუნდაც საპატრიარქოს, რომელმაც ბათუმის აქციამდე რამდენიმე დღით ადრე, თავად შეუწყო ხელი ჭორის გავრცელებას და რამდენიმე კაცის ხილვაზე მთელი „კონცეფცია“ ააგო; ხელისუფლებას მოუწოდა, მიეღო ზომები! არც ხელისუფლება ჩამორჩა: 26 აგვისტოს აქციაზე ბათუმელმა ჩინოვნიკებმა სახალხოდ დაიფიცეს, რომ მათ ქალაქში არ დაუშვებდნენ ასეთ აღლუმებს.

სამაგიეროდ, „სიძულვილის აღლუმი“ დაუშვეს – მუქარით, წყევლით (თანაც, სხვათა შორის, მარხვის დღეებში). არ ვიცი, რას იტყოდნენ მერე ამ ორი ძლევამოსილი ინსტიტუტის წარმომადგენლები, გაბოროტებულ მასას შემთხვევით რომელიმე ცნობილი ბათუმელი ჰომოსექსუალი რომ შეენიშნა ქუჩაში და ჩაექოლა. ან იმას რომ ჩაევლო შემთხვევით, და ამ ხალხის დანახვაზე გული გასკდომოდა...

რას იტყვიან ეს ინსტიტუტები, თუ გაირკვევა, რომ "ნეტგაზეთის" მიერ გავრცელებული ამ კადრების დანახვაზე უამრავ ჩვენს თანამემამულეს მნიშვნელოვნად შეერყა ჯანმრთელობა – სიძულვილის ხილვამ დააავადა! ვინ არის პასუხისმგებელი საქართველოში უმეცრების, სიბნელისა და ზიზღის მასშტაბების კატასტროფული ზრდისთვის, თუ არა ის ინსტიტუტები, რომელთა ხელშია ძალაუფლება: ხელისუფლება, პოლიცია, ეკლესია, მედია?!

უკვე მთლად ვირტუალური, გამოგონილი რეალობის მართვა რომ გიხდებათ, ვერა გრძნობთ? მართლა „მოდელირებული“ რომ გახდა ეს ქვეყანა, ამას ვერ ხედავთ? და თქვენ თუ არა, სხვებს რატომ უნდა რცხვენოდეს ცხოვრება ქვეყანაში, რომელიც უყვარს? რატომ უნდა რცხვენოდეს, რომ უყვარს „მოდელირებული ქვეყანა“ – მთელი თავისი ინსტიტუტებით და ადამიანებით, რომელთაც უკვე მაშინ, როცა სისხლი უჩქეფთ, როცა სიყვარული და სიცოცხლე ყველაზე მეტად უნდათ, „სხეულის ჰიგიენის“ ნაცვლად, ცოცხალ არსებათა სიძულვილს ასწავლიან?..