ორშაბათი, 28 ივლისი, 2014 თბილისის დრო 18:22

რუბრიკები / ინტერაქტიული დიალოგი

ამირან გამყრელიძე: ”ჯანდაცვა უნდა იყოს ქვეყნის უპირველესი პოლიტიკური პრიორიტეტი”

ამირან გამყრელიძეამირან გამყრელიძე
x
ამირან გამყრელიძე
ამირან გამყრელიძე
დღეს „ინტერაქტიული დიალოგის“ სტუმარია მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაციის პროგრამების კოორდინატორი საქართველოში ამირან გამყრელიძე. იგი ისაუბრებს თემაზე: „როგორი უნდა იყოს სახელმწიფოსა და კერძო სექტორის როლი ჯანდაცვის სისტემაში“. ორშაბათობით სტუმრისთვის შეკითხვის დასმის საშუალება აქვს ყველას, ვინც თავის შეკითხვას  ტექსტური შეტყობინებით წინასწარ გამოგზავნის ნომერზე 15 – 10, ან მოგვწერს რადიოს ვებსაიტზე: www.radiotavisupleba.ge



საუბარი ამირან გამყრელიძესთან
საუბარი ამირან გამყრელიძესთანi
|| 0:00:00
...
 
🔇
X


ყურადღება!
რადიო თავისუფლების ქართული რედაქციის ვებსაიტზე ფორუმებით სარგებლობისთვის აუცილებელია რეგისტრაციის გავლა.

რეგისტრაციის გასავლელად დააჭირეთ ვებსაიტის ზედა მარჯვენა კუთხეში მოთავსებულ ბმულს „რეგისტრაცია“. (რეგისტრაციის გავლის შემდეგ ელექტრონული ფოსტით მიიღებთ ავტომატურ შეტყობინებას. ყურადღება მიაქციეთ, შეტყობინება თქვენი ელექტრონული ფოსტის spam-ში ხომ არ აღმოჩნდა.) კომენტარის დასაწერად არ დაგავიწყდეთ საიტზე შესვლა.
ეს ფორუმი დაიხურა
კომენტარების რიგი
კომენტარები
     
ავტორი: ია ანთაძე
05.09.2011 00:59
ბატონო ამირან, ჩვენი დისკუსიისთვის განკუთვნილი კვირა ამოიწურა და მინდა, კიდევ ერთხელ გითხრათ გულწრფელი მადლობა თქვენი უაღრესად საინტერესო მოსაზრებებისთვის. დიდი მადლობა იმისთვისაც, რომ ამდენი დრო მოძებნეთ ჩვენთვის და ყველა შეკითხვას უპასუხეთ. თქვენი დამოკიდებულება საზოგადოების წევრების მხრიდან გამოხატული ინტერესის მიმართ არის სანიმუშო და დარწმუნებული ვარ, ჩემი კოლეგები კიდევ უფრო ხშირად გაგვაცნობენ თქვენს მოსაზრებებს. მეც ვიტოვებ უფლებას, მომავალშიც მოგიწვიოთ "ინტერაქტიული დისკუსიის" სტუმრად. მით უმეტეს, რომ ეთერში არ ვიყავი თქვენთან ერთად.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
01.09.2011 23:44
ავტორი: miseenabyme საიდან გვწერთ: planeta venera
01.09.2011 18:12

გეთანხმებით ელექტრონული ინფორმაცია არც თუ ბევრია ქართულად ჯანდაცვაში ისევე როგორც სხვა სფეროებშიც. თუმცა მედიკამენტების შესახებ ქართულად ღირებული ინფორმაცია შეგიძლიათ მოიძიოთ სამინისტროს ვებ გვერდზე, medportal.ge-ზე, განსაკუთრებით სრულყოფილია vidal.ge, თვითონ დიდი ქართული ფარმაცევტული ფირმების ინტერნეტგვერდებზე და კიდევ ალბათ სხვაგან რაც არ ვიცი, მაგრამ გეთანხმებით ბევრად მეტია საჭირო. მეორეს მხრივ , მიუხედავად იმისა, რომ ინტერნეტი დღეს უზარმაზარი წყაროა ინფორმაციის და კაცობრიობის უდიდესი მონაპოვარი, გასათვალისწინებელია ისიც, რომ ექიმის გარეშე მხოლოდ ინტერნეტ-ინფორმაციით დიაგნოსტიკა და მკურნალობა შეიძლება სავალალოც აღმოჩნდეს (მე არ ვგულისხმობ ცალკეულ შემთხვევებს, როგორც თქვენს შემთხვევაში მოხდა).
ამიტომ მედიცინაში განათლებული და მცოდნე ექიმი მაინც შეუცვლელია.

ავტორი: miseenabyme საიდან გვწერთ: planeta venera
01.09.2011 18:12
ბატონო ამირან, რატომ არ არის სამედიცინო და ფარმაკოლოგიური ინტერნეტინფორმაცია ქართულად, ან თუ არის ძალიან მოკლე ( ხშირად მხოლოდ ტერმინის ქართული თარგმანით შემოიფარგლება). არადა ვფიქრობ, ამას ძალზე დიდი მნიშვნელობა უნდა ქონდეს როგორც ექიმთა დახელოვნებისათვის, ასევე პაციენტთა მკურნალობა-პრევენციისათვის. არ არსებობს ე.წ. ფორუმებიც, რომლებიც საზოგადოების სამედიცინო აღზრდა-განვითარებას შეუწყობს ხელს.
ამა თუ იმ ექიმის უცოდინრობა და უმორალობა ძნელია მინისტრს და სამინისტროს დაუყოვნებლივ შეატყობინო და პასუხი მოითხოვო, მაგრამ თავის მხრივ სამინისტრო უნდა ქმნიდეს დამცავ სისტემებს. მაგალითად, როდესაც შემოდის რაიმე ახალი მედიკამენტი, რატომ არ უნდა ჩაგვაყენოს საქმის კურსში სამინისტრომ მის გვერდით მოვლენებზე, მხედვალობაში არ მაქვს მოკლე ანოტაცია რომელიც ერთვის თვითონ მედიკამენტს, არამედ ის ფაქტი რომ ხშირად, ეს მედიკამენტი თავად ხდება ძალიან მძიმე დაავადების გამომწვევი მიზეზი, ისეთი როგორც კიბოა, ან ალცჰაიმერი თუნდაც პარკინსონი. მარტივ მაგალითს მოვიყვან საკუთარი გამოცდილებიდან. ბავშვობაში ხშირად მქონდა გამონაყარი ხელებზე. არ დარჩა საქართველოში დერმატოლოგი არ მიმემართოს. კანის სნეულებათა ინსტიტუტში, ნინოშვილზე, ერთი კვირა გავატარე გამოსაკვლევად, მმკურნალობდნენ შეწირული და შველიძე, დიაგნოზი ძალინ ზოგადი - ალერგია მტვერზე. ცადეს ყველა მედიკამენტი რაც კი არსებობდა, მაგრამ უშედეგოდ, ვერავინ მიხვდა რატომ და როდის ხდებოდა რეცისივი. სრულიად შემთხვევით, ფრანგულ ენაზე, ვიკიპედიაში ვკითხულობდი ოქროსფერ სტაფილოკოკზე და აღმოვაჩინე რომ ჩემი დაავადება ემპატიგო ყოფილა, რომელიც ე.წ. თვითაცრაა ამ კოკზე და ის მედიკამენტები, რომლებსაც ესაფუძვლოდ მინიშნავდნენ ( არა მარტო ადგილობრივი, არამედ ანტიჰისტამინური აბების სახით) ერთი რომ არაფეს მშველოდა, მეორე ის რომ უამრავ გვერდით ეფექტს მაძლევდა. ასე რომ, ვთვლი, მეტად მნიშვნელოვანია ინფორმაცია მედიცინაში და ის ხელმისაწვდომი უნდა იყოს როგორც ექიმისთვის, ასევე საზოგადოებისთვის, ზოგჯერ შეიძლება პაციენტმაც ასწავლოს ექიმს.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
01.09.2011 12:00
ქალბატონო ირმა, სწორედ ეს გითხარით მე, რომ რეზიდენტურა უნდა ფინანსირდებოდეს სახელმწიფოს მიერ. საქართველოში რეზიდენტურა შემოვიდა 1997–98 წლებში პილოტურად და ფართოდ ალბათ 1999–2000 (ზუსტად ვერ ვიხსენებ) და მისი წლიური დაფინანსება სახელმწიფოს მიერ იყო დაახლოებით 200 000–500 000 ლარი (მხოლოდ სტომატოლოგია იყო ფასიანი). ყოველწლიურად სხვადასხვა სპეციალობებში იყო 200–250 ადგილი და შერჩევა იყო კონკურსით. ეხლა ვერ გეტყვით რა ხდება ამ სფეროში, ვერ ვადევნებ თვალს. მე მხოლოდ ჩემს პოზიციას მოგახსენებთ როგორ მიმაჩნია რომ იყოს.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
01.09.2011 11:49
ბატონო გერმანე, მადლობა თქვენი კომენტარებისთვის. მე მგონი გარკვეული ტერმინოლოგიური გაუგებრობაა. რასაც თქვენ გულისხმობთ ეს ისევ დიპლომამდელი განათლების ეტაპია (პრაქტიკული მუშაობის, დაახლოებით ის რასაც ადრე ჩვენთანაც სუბორდინატურა ერქვა, არ ვიცი როდის დაამთავრეთ სამედიცინო უმაღლესი სასწავლებელი იმის მიხედვით გემახსოვრებათ) რაც რათქმა უნდა ეს უფასოა ისევე როგორც მთელი დიპლომამდელი განათლება გერმანიაში (მხოლოდ სიმბოლური გადასახადია სემესტრში 300 –400 ევრო). მე ვსაუბრობდი პოსტდიპლომურ მზადება/სპეციალიზაციაზე (გერმანიაში მას ჰქვია Facharztausbildung, ამერიკაში რეზიდენტურა, ჩვენთანაც რეზიდენტურა და სხვადასხვა დასახელება აქვს სხვადასხვა ქვეყნებში) რაც ყველგან ხანგრძლივვადიანია 3–დან 7 წლამდე და ამ პროცესში ისინი იღებენ ექიმის ხელფასს. ამის დასრულების შემდეგ არის უნიფიცირებული გამოცდა ან გასაუბრება პროფესიული ასოციაციის საბჭოსთან, ან მხოლოდ დახასიათება თავისი ხელმძღვანელებისგან (ქვეყანას გააჩნია რა რეგულაცია აქვს) და ის იღებს უკვე სერტიფიცირებული ექიმი სპეციალისტის წოდებას. კიდევ ერთხელ ხაზს ვუსვამ, რომ ამ პროცესში პიროვნება ფულს არ იხდის და პირიქით იღებს ხელფასს (აფინანსებეს ქვეყნის/ჰოსპიტლის ბიუჯეტი). რაც შეეხება უწყვეტი განათლების/ პროფესიული მზადების შემდგომ ეტაპებს, როდესაც სერტიფიცირებული ექიმი მუდმივად იმაღლებს კვალიფიკაციას კონფერენციებში, სიმპოზიუმებში მონაწილეობით თუ ხანმოკლევადიანი დახელოვნების ციკლებით და აგროვებს გარკვეულ კრედიტებს ეს ფორმა ძირითადად ფასიანია (იხდის თვითონ სერტიფიცირებული ექიმი, მისი დამქირავებელი, სპონსორი, სადაზღვევო კომპანია ან კიდევ სხვა, ზოგიერთ ქვეყნებში როგორც წესი გარკვეული შეღავათი აქვთ შესაბამისი პროფესიული ასოციაციის წევრებს ან საერთოდ მათ ხარჯზე ხორციელდება).

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
01.09.2011 11:25
ქალბატონ Mariam Goduadze –ს

ქალბატონო მარიამ, ძალიან კარგად მესმის ეს პრობლემა და ვწუხვარ რომ ასე ხდება. მსგავსი პრობლემების გადაწყვეტა/მოგვარება ადგილობრივი ხელისუფლების სოციალური სამსახურების ვალ;დებულებაა და ისინი უნდა დაეხმარონ ასეთ ავადმყოფს.თუ ჩემს ზოგიერთ კითხხვაზე პასუხს ნახავთ, მე ვისაუბრე ცენტრალური და ადგილობრივი ხელისუფლების როლზე ჯანდაცვაში. კონკრეტულ შემთხვევაში ცენტრალურმა პროგრამებმა დააფინანსეს ოპერაცია, დიალიზის პროცედურებს აფინანსებენ, მაგრამ პაციენტს ჭირდება მნიშვნელოვანი სოციალური დახმარება რაც სწორედ მუნიციპალურმა სამსახურებმა უნდა მოუგვარონ.

ავტორი: ირმა
01.09.2011 10:30
ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 11:23

ბატონო ამირან..ხუთი რეზიდენტი დააფინანსეთ.ათი დააფინანსეთ..ატასები სადღა არიან? ერთსაც არ აფინანსებთ და ათასებზე საუბრობთ? გამოაცხადეთ დაფინანსებაზე კონკურსი,ეს გაზრდის მოტივაციას,წელს ტოქსიკოლოგიაზე უფასოა ამბობდნენ და ეგეც კი ვერ გავიგე წესიერად,ინფორმაციაც კი არ იყო..

ავტორი: A.
01.09.2011 08:35
გერამანეს მინდა გამოვეხმაურო. რეზიდენტურა შეიძლება ერთწლიანი და უხელფასოა გერმაინაში, მაგრამ სხვა უამრავ ქვეყანაში რამდენიმეწლიანი და ხელფასიანია. ბატონ ამირანსაც მგონი გერმანიის მაგალითი არ მოუყვანია და რატომ ერევა რამე ვერ გავიგე(თქვენი ლოგიკით).

მეორე პუნქტიც რომ მოიყვანეთ თითქოს სპეციალიზაციის შესახებ. ამ შემთხვევაში მგონი ლაპარაკი იყო კვალიფიკაციის ამაღლების/უწყვეტი სამედიცინო განათლების შესახებ, რომელიც ამერიკის მაგალითზე, სხვა რაღაცეებთან ერთად გულისხმობს გარკვეულ კონფერენციებზე მონაწილეობას, რაც ფასიანია და ხშირად ექიმის დამქირავებელი ან თვითონ ექიმი იხდის. ამას გულისხმობდა მგონი ბატონი ამირანიც, სპეციალიზაცია არ უხსენებია. თუმცა,რასაკვირველი თვითონ უკეთესად გიპასუხებთ.

ავტორი: ია ანთაძე
01.09.2011 00:54
ბატონო ამირან, ეს კომენტარი ჩემი ბლოგიდან გადმოვიტანე.

by: GERMANE from: e-mail:
ბატონ გამყრელიძეს - სამედცინო ეხსპერტს - რაღაც ერევა:

ამბობს - რეზიდენტურის წელიო ფასიანი კიარა, აქეთ უხდიანო ფულს რეზიდენტსო:
განმარტებისათვის: რეზიდენტურა არის ერთი წელი და მას გერმანიაში პრაქტიკული წელი ჰქვია. ამ პრაქტიკულ წელსი არავინ არ უხდის არავის ფულს - რეზიდენტურაც უფასოა და დასახელოპვნებელიც არ ირებს ხელფასს - ამ პრაქტიკული წელის მერე არის წოდება "ექიმი".
მეორეც,
ციტატი:"ფასიანი ძირითადად უწყვეტი განათლების/პროფესიული მზადების ეტაპია სადაც თავისი კვალიფიკაციის სრულყოფისთვის ექიმი ან უხშირესად მისი დამქირავებელი იხდიან თანხას."

ექიმის დახელოვნება რომელიმე სპეციალისტად არსადაა ფასიანი - ეს ხდება ექიმის პრაქტიცირების დროს მთავარი ან უფროსი ექიმის მეტვალყურეობის ქვეშ. ამისათვის არსებობს სპეციალური ლიცენზია - რომელიც ასევე უფსოა.
დახელოვნებაში - ყელყურის, ან გულის, ან მიუცლის ქირურგის ან კიდევ ონკოლოგ-ექიმად - არცერთ ქვეყანაში არ იხდიან ფულს. ვიმეორებ - ეს ხდება იმ კლინიკებში, სადაც დასახელოვნებელი ექიმი უბრალო ექიმად მუსაობს და კარგა მოზრდილ ხელფასსაც იღებს.
იმას, რასაც ექსპერტი ალბათ გულისხმობდა, არის ისეთი ცოდნის დაფინანსება, რასაც ძალიან ვიწრო და ტექნიკური ასპექტი აქვს - მაგალითად ექოსკოპია. თუმცა, ამ შემთხვევებშიც, ექიმები ეძებენ ისეთ კლინიკას, სადაც ის მეთოდები, რომლის სწავლაც ექიმს სურს, ამ კლინიკაში პრაქტიცირებს.
მხოლოდ ფულით დახელოვნებული ექიმი, როგორც ეს საქართველოსია, არც ინგლისშია და არც საფრანგეთსი, არც აშშ-ში და არც გერმანიაში.
სწავლა ღირს ფული, გარკვეული ძალიან ვიწრო სპეციალიზებაც, მაგრამ - ძირითადი ინტერნისტულ-ქირურგიული მიმართულებების სპეციალისტთა ჩამოყალიბება არსად ფინანსდება არც საკუთარი და არც კლინიკის ჯიბიდან - ეს შრომის, მუშაობის პარალელური პროცესია.
არაა გამორიცხული, რომ სხვაგან სხვანაერად იყოს - მე მისაბაძი არ მგონია.

ავტორი: ია ანთაძე
01.09.2011 00:07
ბატონო ამირან, ერთი კონკრეტული პრობლემის შესახებ ფეისბუკზე მოგვწერეს და ვაქვეყნებ ამ კომენტარს. შეკითხვა არ არის.

Mariam Goduadze

მეგობარი მყავს ქუთაისში, ობოლი გოგონა, მთელი თავისი ცხოვრება სწავლას და დისერტაციებს რომ შეალია, მიუხედავად თავისი ჯანმრთლობისა.დიაბეტის ფონზე ფეხი ულპებოდა და ნაწილ-ნაწილ აჭრიდნენ. ერთი კვირის წინ მთლიანად მოაჭრეს. პოლისით დაუფინასეს მხოლოდ ოპერაციის ხარჯები (და , რა თქმა უნდა, არა მედიკამენტები) პირველ საავადმყოფოში, თუმცა დიალიზზე დიაგნოსტიკურ ცენტრში უხდება სიარული მოძველებული კატასტროფის მანქანით, რომლით ერთჯერადად მომსახურება 80 ლარი უჯდებათ მის უკვე ზალზე მცირერიცხოვან ახლობლებსა და მეგობრებს. არანაირად არ გახდა შესაძლებელი, იქვე მოეთავსებინათ ეს უმძიმესი პაციენტი და ქალაქის ერთი ბოლოდან მეორეში ტარებით არ ეწამებინათ საბრალო. თუმცა შინ გაწერის შემდეგ უარესიც მოელის. არ ვიცი, რა ჰქვია ქვეყანას, სადაც ამგვარ ადამიანებს მხოლოდ ღმერთის და თითო-ოროლა კეთილი ადამიანის (რომელთაც თავადაც უამრავი პრობლემა აქვთ) წყალობით უდგას პირში სული.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 22:40
ავტორი: გამვლელი
31.08.2011 15:12
საზიზღარ კაპიტალისტურ სამყაროშიც ბევრი რამეა აკრძალული. ამას წინ ვიღაცეებს სისხლი გადაუსხეს ისეთი რომ უბედურებს შიდსი დაემართათ რასაც შესაბამისი პოლიციური ზომებიც მოყვა მაგრამ ყველაფერი მაინც აკრძალული არაა. იქნებ ვინმემ ჩამოიტანოს ტკივილის ნებადართული გამაყუჩებლების საშუალებათა ბოლო სია (ისიც დრო და დრო იცვლება ხოლმე) და ზოგ ქართველს მაინც ეშველოს.

თუ დაინტერესდებით და თვალყურს მიადევნებთ საქართველოს პარლამენტი იხილავს იმ სიების ახალ რედაქციას რასაც თქვენ გულისხმობთ და იმედია შემოდგომაზე დამტკიცდება.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 22:35
: ავტორი: me საიდან გვწერთ: aqedan
31.08.2011 18:15
ბატონო ამირან,
თქვენ როცა მინისტრი იკავით მაშინ რატომ არაფერი გააკეთეთ. ამ სისტემის დანგრევის გარდა?
ასევე კერძო სადასგვეო კომპანიებს რომ ადიდებთ ალბათ თქვენ შვილს გულისხმობთ ალდაგის დრექტორი რომაა არა?

ქალბატონო/ბატონო ”მე” (უკაცრავად, სახელი არ ვიცი როგორ მოგმართოთ).
მადლობა გამოხმაურებისთვის. ჯანსაღი კრიტიკის მიმართ ძალიან ტოლერანტული ვარ და სიამოვნებით ვიღებ საქმიან შენიშვნებსა და რეკომენდაციებს. სამწუხაროდ ვერ დაგეთანხმებით ამ მოკლე და დაუსაბუთებელ შეფასებებში. თუ მყარი მტკიცებულებებით მეტყვით რა დავანგრიეთ 1994-2003 წლებში(როცა გახლდით ჯანდაცვის სამინისტროში ხემძღვანელ პოზიციებზე), შევეცდები გიპასუხოთ. ასევე რაში დაინახეთ ჩემს მიერ ვინმეს განდიდება რადიოინტერვიუში თუ ფორუმზე? ქვეყანაში სავალდებულო და ნებაყოფლობითი დაზღვევის (და საერთოდ ჯანდაცვის სისტემის) განვითარებაზე თუ ჩემს მოსაზრებებს, შენიშვნებსა და რეკომენდაციებს გამოვთქვამ განა ეს ვინმეს განდიდებაა? რაში დაინახეთ ჩემს მიერ რომელიმე სადაზღვევო კომპანიის განდიდება?

ავტორი: me საიდან გვწერთ: aqedan
31.08.2011 18:15
ბატონო ამირან,
თქვენ როცა მინისტრი იკავით მაშინ რატომ არაფერი გააკეთეთ. ამ სისტემის დანგრევის გარდა?
ასევე კერძო სადასგვეო კომპანიებს რომ ადიდებთ ალბათ თქვენ შვილს გულისხმობთ ალდაგის დრექტორი რომაა არა?

ავტორი: გამვლელი
31.08.2011 15:12
საზიზღარ კაპიტალისტურ სამყაროშიც ბევრი რამეა აკრძალული. ამას წინ ვიღაცეებს სისხლი გადაუსხეს ისეთი რომ უბედურებს შიდსი დაემართათ რასაც შესაბამისი პოლიციური ზომებიც მოყვა მაგრამ ყველაფერი მაინც აკრძალული არაა. იქნებ ვინმემ ჩამოიტანოს ტკივილის ნებადართული გამაყუჩებლების საშუალებათა ბოლო სია (ისიც დრო და დრო იცვლება ხოლმე) და ზოგ ქართველს მაინც ეშველოს.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 11:33
14. მედიკამენტების "პოლიტიკური მოტივებით" ნომენკლატურირება - ყველა ტკივილგამაყუჩებელი, ფსიქოფარმაციული, ანტიფლოგისტური, ცენტრალური რეცეპტორების მოდერატორები - ყველა ესენი ე.წ. წითელ წიგნშია შეტანილი და "ნარკოტიკებად" მოიხსენიება - ექიმი იძულებულია ამ საშუალებებზე უარი თქვას, რადგან არაა გამორიცხული პოლიციური ზეწოლა.

ამ საკითხზე ვფიქრობ მე–12 კითხვაში გიპასუხეთ. ექიმმა არ შეიძლება რომელიმე წამლის კანონიერად გამოწერაზე უარი თქვას თუ ის ავადმყოფს ჭირდება, ამისთვის სისტემა უნდა იყოს სამართლებრივად და ორგანიზაციულად მოწესრიგებული და მაშინ ექიმიც დაცულია და პაციენტიც იღებს იმას რაც ესაჭიროება.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 11:23
13. სამომავლო პრობლემა - მაქსიმალური ბარიერები დახელოვნების საკითხში - რეზიდენტურის ფასები (იწყება 5.000 დოლარიდან და ზემოთ შეუზღუდავია), რეზიდენტურის ადგილების ფაქტობრივი სიმცირე, ექიმთა ლიცენზირების გართულება იმით, რომ ყოველ წვრილმანი ლიცენზირებას და ამით თანხას, საპრაქტიკო ადგილს და ა.შ. ითხოვს, ექიმთა დახელოვნების სტატუსის შეუმოწმებლობა - ანუ თუკი ლიცენზია აქვს , აკეთებს რაც უნდა (დახელოვნების მონიტორინგის ინსტიტუცია არაა, არც დასავლურთან დაახლოებული ან გინდაც ახალი), პაციენტთა უფლებების სრული იგნორირება, ხარისხობრივი მენეჯმენტის სრული არარსებობა.

ზოგიერთ თქვენს მიერ დასმულ საკითხებს სხვა კითხვებში ვუპასუხე. არა მგონია საქართველოში 5000 დოლარი ღირდეს სადმე რეზიდენტურის ერთი წელი, მაგრამ მაინც განვმარტავ: რეზიდენტურა არ არის დიპლომამდელი განათლების ეტაპი, არამედ ეს არის უკვე ექიმის პოსტდიპლომური სპეციალიზაცია და ის არ შეიძლება რამე თანხა ღირდეს, პირიქით რეზიდენტებს ხელფასს აძლევენ ყველგან, მართალია შედარებით მცირეს ვიდრე სერტიფიცირებულ ექიმებს, მაგრამ მაინც ხელფასს. ყველა ქვეყანაში რეზიდენტთა ხელფასები გათვალისწინებულია ჯანდაცვის ბიუჯეტებში ისევე როგორც ისაზღვრება მათი ყოველწლიური რაოდენობა თუ რამდენის მომზადება არის შესაძლებელი სხვადასხვა სპეციალობების მიხედვით. ასევე ხდება აკრედიტაცია მათი მომზადების ბაზების (ძირითადში მაინც საუნივერსიტეტო და დიდი ჰოსპიტლებია). ფასიანი ძირითადად ყწყვეტი განათლების/პროფესიული მზადების ეტაპია სადაც თავისი კვალიფიკაციის სრულყოფისთვის ექიმი ან უხშირესად მისი დამქირავებელი იხდიან თანხას. ამიტომ ეს პროცესი ჩვენთან შესაბამის რეგულირებას მოითხოვს, ვერ მოვამზადებთ და არც არის საჭირო ათასობით (თუ რამდენიმე ასეული) რეზიდენტი, ისინი ვერ იქნებიან კვალიფიციური. იმას კი უნდა შევეგუოთ, რომ ექიმის მზადების პროცესი რთული და ხანგრძლივია და მას ბევრი „ბარიერის“ (მხედველობაში მაქვს ინტელექტუალური და პრაქტიკული–ჩვევითი) ბარიერის გადალახვა მოუწევს სანამ კვალიფიციურ ექიმად ჩამოყალიბდება.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 10:56
12. ქვემთავარი პრობლემა – არ არსებობს კოორდინაციული კანონი სააფთიაქო სისტემასა და სამედიცინო სისტემას შორის - ექიმის გარეშე ყველაფრის ყიდვა და მიღება შეიძლება. სპეციალური უფლებები "განსაკუთრებულ წამლებზე" პოლიციის ზედამხედველობის ქვეშ ხდება.

გეთანხმებით, ფარმაცევტულ სექტორში ბევრი პრობლემებია, ასევე ექიმი–აფთიაქის ურთიერთობებში. სასურველია ამ პრობლემების/ურთიერთობების დალაგება და მოგვარება დაწყებული რეცეპტის სისტემით, ფასთწარმოქმნის რეგულირებით, განათლებით და სხვა. აქ ახალი ველოსიპედი საჭირო არ არის. ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაციას აქვს მწყობრი რეკომენდაციები თუ თანდათანობით როგორ უნდა მოგვარდეს ეს საკითხები.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 10:47
კითხვა კარგად ვერ გავიგე – სასწრაფო სამედიცინო დახმარება უხშირესად და უმრავლეს ქვეყნებში ადგილობრივი (მუნიციპალური) ხელისუფლრბის დაქვემდებარებაშია და მათი ვალდებულებაა. ის ძალიან მნიშვნელოვანი რგოლია მთლიანი ჯანდაცვის სისტემის.
დაქვემდებერაბა არ არის მთავარი – მთავარია რომ ის სწორედ იმართებოდეს, ადექვატურად ფინანსირდებოდეს, იყოს ადამიანებისთვის ხელმისაწვდომი და დახმარების ხარისხი მაღალი.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 01:33
დიდი მადლობა ქალბატონო ქეთი, ჩემს მოკლე რადიოინტერვიუში და ასევე ფორუმზე ზოგიერთ კითხვაზე ვეცადე კონკრეტულად მეპასუხა, კიდევ ერთხელ დავაკონკრეტებ საქართველოს ჯანდაცვის სიტემაში არსებულ მრავალ პრობლემათა შორის ჩემის გადასახედიდან სამ მთავარს:
- მოსახლეობის სამედიცინო დახმარებით უნივერსალური მოცვის არარსებობა;
- სამედიცინო მომსახურებისადმი დაბალი ეკონომიკური ხელმისაწვდომობა და
- სამედიცინო მომსახურების ხარისხი
აქვე ავღნიშნე თუ რატომ ვერ წყდება ეს ძირითადი პრობლემები ჯერ-ჯერობით

რადგან საქართველოში:

– მოსახლეობის ჯანმრთელობა და ჯანდაცვა არ ყოფილა და ვერ გახდა პოლიტიკური პრიორიტეტი ვერც ერთი მთავრობის დროს. ამის დასტურია მწირი სახელმწიფო ხარჯი ჯანდაცვაზე მშპ-თან და ბიუჯეტთან მიმართებაში (1,1-1,7% და 4,5–6,5% ფარგლებში შესაბამისად), რაც რამოდენიმეჯერ (2-3 ჯერ ნაკლებია და ზოგჯერ მეტადაც ცენტრალური თუ დასავლეთ ევროპის ქვეყნებთან შედარებით, მათ შორის მათთანაც ვინც ჩვენთან ერთად ცხოვრობდნენ ყოფილ დიდ სახელმწიფოში).

– ჯანდაცვაზე საერთო ხარჯი საქართველოში საკმაოდ მაღალია (2 მილიარდი ლარი 2010 წელს, ანუ 10–მდე % მშპ-თან მიმართებაში – ევროპული მაჩვენებელი), მაგრამ დაახლოებით 70–75% ამისას ადამიანები იხდიან ჯიბიდან და სახელმწიფო მხოლოდ 25%. სანამ ამ წილადში სახელმწიფო წილის ზრდა არ მოხდება მნიშვნელოვნად და არ შემცირდება კერძო დანახარჯი, უმთავრესი პრობლემები ვერ გადაწყდება.

– არ არსებობს ქვეყანაში ჯანდაცვის სექტორის განვითარების ხანგრძლივვადიანი სტრატეგია (თუმცა ამჟამად შემუშავების პროცესშია)

- დაუბალანსებელი პოლიტიკა ჯანდაცვის ობიექტების პრივატიზაციაში,

- უგულველყოფოლია ადგილობრივი ხელისუფლების როლი და მოვალეობები(არადა უმრავლეს ქვეყნებში სადაც მაღალი დონის ჯანდაცვაა განსაკუთრებული პასუხისმგებლობა პირველად და მეორადი დონის სამედიცინო დახმარებაში სწორედ ადგილობრივ ხელისუფლებას აქვს)

ჩემის აზრით რა უნდა გაკეთდეს:

1. პოლიტიკური გადაწყვეტილების მიღება ჯანდაცვის პრიორიტეტულობის შესახებ, რომელიც უნდა აისახოს ქვეყნის უსაფრთხოების კონცეფციასა თუ სამთავრობო დოკუმენტებში შესაბამისი ფინანსური ვალდებულებებით, რომლებიც კანონის დონეზე უნდა დაფიქსირდეს ხანგრძლივვადიანი სახელმწიფო ბიუჯეტის დაგეგმვაში. კერძოდ, თანდათან უნდა გაიზარდოს ჯანდაცვის სახელმწიფო დაფინანსების წილი მშპ-თან და ბიუჯეტთან მიმართებაში, რათა მათ 2-3 წელიწადში მიაღწიონ საერთაშორისოდ შესადარ მაჩვენებლებს (დაახლოებით 6-7% მშპ-თან და 12-15% ბიუჯეტთან მიმართებაში).
2. საქართველოს ჯანდაცვის სისტემის განვითარების 7-10 წლიანი სტრატეგიისა და განხორციელების გეგმის შემუშავება და მიღება პარლამენტის მიერ. კონცეპტუალურად გააზრება და გადაწყვეტილების მიღება ცენტრალური და ადგილობრივი ხელისუფლებების როლებისა ჯანდაცვის ორგანიზაციაში.

3. სავალდებულო და ნებაყოფლობითი დაზღვევის ბალანსირებული განვითარების სახელმწიფო ხელშეწყობა. საკანონმდებლო და ნორმატიულ დონეზე სავალდებულო და ნებაყოფლობითი სამედიცინო დაზღვევის რეგულიაციის შემოღება.

4. სახელმწიფო დიფერენცირებული ვალდებულებების ჩამოყალიბება სხვადასხვა სოციალური ჯგუფებისთვის (სავალდებულო და საყოველთაო პერსონიფიცირებული დეკლარირების საფუძველზე);

5. ფასთწარმოქმნის რეგულირება მედიკამენტებსა და ჯანდაცვის სერვისებზე საერთაშორისო დონეზე აღიარებული სხვადასხვა მიდგომების გამოყენებით;

6. ჯანდაცვის ინფრასტრუქტურის განვითარების სახელმწიფო ხელშეწყობა; სახელმწიფო და კერძო სექტორის ხვედრითი წილის სწორი დაგეგმვა და ვალდებულებების სახელმწიფო რეგულირება; ცალკე პასუხში მოკლედ ვილაპარაკე საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლების შესახებ.

7. სამედიცინო განათლებისა და ადამიანური რესურსების რეგულირების ხანგრძლივვადიანი სახელმწიფო კონცეფციის შემუშავება და განხორციელების დაუყოვნებელი დაწყება, რათა დროულად მოხდეს ჩვენი დიპლომამდელი და დიპლომისშემდგომი სპეციალიზაციის/უწყვეტი სამედიცინო განთლების/ პროფესიული მზადების ევროგაერთიანების რეგულიაციებთან ჰარმონიზაცია;

8. საქართველოს ჯანდაცვის სისტემისთვის პრიორიტეტული სამეცნიერო კვლევების, ინოვაციებისა და ახალი ტექნოლოგიების დანერგვის სახელმწიფო ხელშეწყობა.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
31.08.2011 00:57
Megi Muzashvili-Knoop

ია მაინტერესებს, თუ შეუძლია ბატონ ამირანს ორიოდე სიტყვა გვითხრას სტუდენტების დაზღვევაზე. ვის უნდა ევალებოდეს მათი დაზღვევა და კეთდება თუ არა რამე იმისთვის, რომ უახლოეს წლებში მაინც მოსახლეობის ეს ნაწილი უზრუნველყოფილ იქნას ჯანმრთელობის საბაზო დაზღვევით. წინასწარ დიდი მადლობა.

ეს ძალზე მნიშვნელოვანი საკითხია. ჩემის აზრით თუ ქვეყანამ შეცვალა სტარტეგია და შემოიღო სამედიცინო დახმარების ბაზისური პაკეტი მთელი მოსახლეობითვის (ეს ჩემი ძირითადი რეკომენდაცია დღევანდელი ხელისუფლებისადმი), მაშინ სტუდენტებიც მოექცევიან. თუ ქვეყანა ამაზე უარს იტყვის და დღევანდელი სტრატეგია გაგრძელდება, მაშინ არსებობს სხვადასხვა გზა სტუდენტების სადაზღვევო სისტემაში მოქცევის:
- დააზღვიონ თვითონ უნივერსიტეტებმა საკუთარი შემოსავლების ხარჯზე (დღეს მათ შეეცვალათ სამართლებრივი ფორმა და მეტი თავისუფლეება აქვთ ფინანსების განკარგვის) და ეს არც თუ ძვირი იქნება, რადგან ეს ყველაზე ჯანმრთელი სეგმენტია საზოგადოების;
- ფასიანი სექტორის სტუდენტთა გადასახადში (ან სახელმწიფო ვაუჩერში) სავალდებულოდ ჩაიდოს ჯანმრთელობის დაზღვევა რაც ასევე არ იქნება ძვირი
- თვითონ სტუდენტთა გაერთიანებებმა (ასოციაციებმა) გაუკეთონ ინიცირება თავიანთ ნებაყოფლობით კორპორატიულ დაზღვევას.
- სამედიცინო პროფილის უმაღლესმა სასწავლებლებმა შეუძლიათ შექმნან საკუთარი სადაზღვევო სქემები და
- კიდევ სხვა მრავალი მიდგომა შეიძლება.

მე ვიცი რომ გარკვეული იდეები და პროექტებიი ამ მხრივ განიხილება, მაგრამ ვერ გეტყვით არის თუ არა რამე კონკრეტულად გადაწყვეტილი.

ავტორი: ია ანთაძე
31.08.2011 00:17
ბატონო ამირან, კიდევ ერთი შეკითხვა ფეისბუკიდან:

Keti Nemsadze

ძალიან ხშირად ჩვენს მედიასივრცეში დასმულ კითხვებს მოყვება ხოლმე საკმაოდ ზოგადი და გაუგებარი პასუხები, რაც დაინტერესებულ მსმენელს არაფერ ახალს და საინტერესოს არ ეუბნება. მე ვთხოვდი ბატონ ამირანს იყოს კონკრეტული და თუ შესაძლებელია, ასეთ კიხვას დავუსვამდი: როგორც პროფესიონალი, თავად რომელ სამ ძირითად პრობლემას გამოყოფდა და რა სტრატეგიით შეეცდებოდა შეეცვალა არსებული მძიმე სიტუაცია ამ ნამდვილად პრიორიტეტულ სფეროში. დიდი მადლობა, ია, ამ შესაძლებლობისთვის.

ავტორი: ირმა
30.08.2011 23:34
დიდი მადლობა სტუმარს პასუხებისათვის..იმედია მართლა მხოლოდ სასიკეთოდ ხდება რაღაცეები და ეს მე ვარ ვინც ვერ ხედავს:)

ავტორი: ია ანთაძე
30.08.2011 20:31
ბატონო ამირან, ეს შეკითხვაც ფეისბუკიდანაა:

Megi Muzashvili-Knoop

ია მაინტერესებს, თუ შეუძლია ბატონ ამირანს ორიოდე სიტყვა გვითხრას სტუდენტების დაზღვევაზე. ვის უნდა ევალებოდეს მათი დაზღვევა და კეთდება თუ არა რამე იმისთვის, რომ უახლოეს წლებში მაინც მოსახლეობის ეს ნაწილი უზრუნველყოფილ იქნას ჯანმრთელობის საბაზო დაზღვევით. წინასწარ დიდი მადლობა.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 16:43
10. თუ ჯანმრთელობის დაცვა მთლიანად ებმის ჯანმრთელობის დაზღვევის სისტემას, სახელმწიფო რატომ არ ზრუნავს ადამიანებისთვის დაზღვევის შესახებ ინფორმაციის მისაწოდებლად? წარმოდგენა არ მაქვს, სადაზღვევო კომპანიები რით განსხვავდებიან ერთმანეთისგან და როგორ უნდა შევარჩიო კომპანია, რომელიც ოპტიმალურად შეესაბამება ჩემს ინტერესებს.

ჯანმრთელობის დაზღვევის სისტემა საქართველოში ჯერ განვითარების სტადიაშია. გეთანხმებით, რომ როგორც საახელმწიფომ ისე სადაზღვევო კომპანიებმა მეტი საინფორმაციო სამუშაო უნდა გასწიონ მოსახლეობისთვის. ამავე დროს მოსახლეობა და პირადად თქვენც კარგად უნდა გაეცნოთ პირობებს, რომლებსაც სადაზღვევო კომპანიები გთავაზობენ, დეტალურად გაეცნოთ საკანტრაქტო პირობებს (რომელთა გაუთვითცნობიერობა ხშირად ბევრ სადავო საკითხებს წარმოშობს), თუ კორპორატიულად ეზღვევით აუცილებელია ასევე დეტალური გაცნობა თუ რას გთავაზობენ. საქართველოში როგორც მე მაქვს დღეს ინფორმაციები დიდი სადაზღვევო კომპანიების შემოთავაზებები თითქმის იდენტურია და ალბათ ფასებშიც არ იქნება დიდი განსხვავება, ამიტომ არჩევანი ძირითადად მომსახურების ხარისხისა და კომპანიების რეიტინგულობის მიხედვითას კეთდება.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 16:16
8. ძალიან გთხოვთ, თქვენს სტუმარს ეს შეკითხვა დაუსვით: ვინ აწესებს არაკერძო საავადმყოფოებში ექიმთან ვიზიტის ღირებულებას? მათ შორის, მეორე ვიზიტის ღირებულებას?

დღეს საქართველოში ყველა საავადმყოფო არის კერძო სამართლის იურიდიული პირი ჯერ კიდევ სახელმწიფო საკუთრებით ან უმრავლესობა უკვე კერძო საკუთრებით. ანუ ყველა სამედიცინო დაწესებულება ავტონომიურია და ის უფლებამოსილია დააწესოს სახელმწიფო პროგრამების გარეთ თავისი ტარიფები. ადრე ეს ტარიფები თანხმდებოდა სახელმწიფოსთან, ეხლა ვერ გეტყვით როგორ არის. მას არ აქვს თავისი ტარიფის დაწესების უფლება თუ თქვენი ვიზიტი ან გამოკვლევა განსაზღვრულია რომელიმე სახელმწიფო პროგრამით და ამ შემთხვევაში მას საზღვრავს სახელმწიფო და სრულად გადამხდელიც ის უნდა იყოს თუ არ არის გათვალისწინები სახელმწიფოს მიერ ნაწილობრივი თანაგადახდა.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 16:02
7. მაინტერესებს, პირად მკურნალ ექიმთან მეორე ვიზიტი იგივე თანხა უნდა ღირდეს, რასაც პირველი ვიზიტისას ვიხდით? „ლეჩკომბინატში“ მკურნალობის დაწყებიდან ათი დღის შემდეგ ჩემს ექიმთან არ შემიშვეს, სანამ 50 ლარი არ გადამახდევინეს. ეს სწორია?

ეს განსაზღვრული უნდა იყოს თქვენსა და სადაზღვევო კომპანიას შორის (თუ დაზღვეული ბრძანდებით) დადებული კონტრაქტით ან სამედიცინო დაწესებულებაში დადგენილი წესით, რომელიც თქვენ პირველი ვიზიტისას უნდა გაგაცნონ (თუ არ ბრძანდებით დაზღვეული და პირდაპირ იხდით სამედიცინო მომსახურეობის თანხას). უხშირესად დაზღვეულთათვის ოჯახის ექიმთან ვიზიტები (რაოდენობა ისაზღვრება კონტრაქტით) უფასოა და ასევე დაწესებულებებიც დაუზღვეველ მოსახლეობაზე განმეორებითი ვიზიტისას დროის მოკლე მონაკვეთში აწესებენ შეღავათს.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 15:55
6. ბატონო ამირან, მე სახელმწიფოს პირდაპირი როლის მომხრე ვარ, ისე, როგორც ეს ინგლისში და კანადაშია. სახელმწიფო საგადასახადო შემოსავლებიდან აფინანსებს ყველანაირ მკურნალობას ყველასათვის, პროვაიდერები კი კერძო კომპანიებია. ძვირი, მაგრამ ეფექტური სისტემაა.

გეთანხმებით, რომ ჯანდაცვის სიტემის ორგანიზაციაში სახელმწიფოს როლი (როგორც პირდაპირი, ისე მარეგულირებელი სხვადასხვა მექანიზმებით) წამყვანია და ვფიქრობ ასე დარჩება. გარდა ინგლისისა და კანადისა მსგავსი სისტემები ბევრ ქვეყნებშია, როგორც ჩემი გამოცდილებით ვიცი ამ პრინციპზე დაყრდნობილი კანადის და სკანდინავიურები ერთ–ერთი ყველაზე ეფექტურია, თუმცა სავალდებულო დაზღვევაზე (ჯანდაცვისთვის სავალდებულო შენატანზე და სოლიდარობის პრინციპზე დამყარებული) დაფუძნებულებიც (გერმანია, სარანგეთი, ავსტრია, ესტონეთი და სხვა) საკმაოდ კარგად ფუნქციონირებენ. ჯანდაცვის სისტემის მოდელი ქვეყნის შესარჩევია და დამოკიდებულია მის პოლიტიკურ–ეკონომიკურ განვითარებაზე, ტრადიციებზე და კიდევ ბევრ სხვა ფაქტორზე. სამივე მოდელი (პრინციპულად ორია და მესამე შერეული, თუმცა ყველა ქვეყანას თავისი მოდიფიკაციები აქვს) ფუნქციონირებადია და კარგია, მაგრამ ყველაში განმსაზღვრელია პოლიტიკური ნება თუ რამდენად ქვეყნისთვის მოსახლეობის ჯანმრთელობა პრიორიტეტულია. 21–ე საუკუნეში ადრე არსებული თეზა, რომ ჯერ ეკონომიკა და მერე ჯანმრთელობა იცვლება, რამეთუ ჯანმრთელი და განათლებული მოსახლეობა არის ყველაზე ძლიერი ეკონომიკისა და კეთილდღეობის შემქმნელი, ამიტომ 21–ე საუკუნეში ინოვაციები მედიცინასა და ჯანმრთელობის დაცვაში იქნება ქვეყნების განვითარების მთავარი მამოძრავებელი ძალა. სასურველია, რომ ჩვენ ამ პროცესებს არ ჩამოვრჩეთ.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 14:03
4. ჯანდაცვა და მედიცინა ბიზნესია თუ მეცნიერება?

რთული ფილოსოფიური კითხვაა, ბევრი შეიძლება ითქვას, მაგრამ ვეცდები მოკლედ მოგახსენოთ.
 ჯანმრთელობა განისაზღვრება, როგორც სრული ფიზიკური, გონებრივი თუ სოციალური კეთილდღეობა და არა მხოლოდ დაავადების არარსებობა
 ჯანმრთელობის შესაძლო უმაღლესი დონის მიღწევა არის ყოველი ადამიანის ძირითადი უფლება მიუხედავად რასისა, რელიგიისა, პოლიტიკური რწმენისა, ეკონომიური და სოციალური მდგომარეობისა
 ყოველი ადამიანის ჯანმრთელობა წარმოადგენს მშვიდობისა და უსაფრთხოების მიღწევის ძირითად ფაქტორს და დამოკიდებულია ცალკეული ადამიანებისა და სახელმწიფოების სრულ თანამშრომლობაზე
 ჯანმრთელობის დაცვისა და გაუმჯობესების სფეროში ნემისმიერი სახელმწიფოს მიღწევა წარმოადგენს უდიდეს ფასეულობას ყველასათვის დედამიწაზე
(ამონარიდები ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაციის კონსტიტუციიდან, 1948)

ანუ მარტივად – ჯანდაცვა – ეს გახლავთ სახელმწიფოს, საზოგადოების და ინდივიდუმების ერთობლივი პასუხისმგებლობა დაავადებების პრევენციის, ეპიდემიოლოგიური ზედამხედველობის, გამოვლენის, დიაგნოსტიკის, მკურნალობის და კიდევ მრავალ საკითხთან დაკავშირებით.
ჯანდაცვა რა თქმაუნდა არის მეცნიერება და ბევრი სამედიცინო მეცნიერების ერთობლიობა, პრაქტიკა, სწავლება და ბიზნესიც. ჯანდაცვა და მედიცინა იმდენად ჰუმანური სპეციალობებია, რომ მრავალ ფუძემდებლუ დოკუმენტში ხასგასმულია – არ შეიძლება ადამიანის ავადმყოფობის მოგების მიზნით გამოყენება. ამიტომ ჯანდაცვა არ გახლავთ ჩვეულებრივი ბიზნესი, მხოლოდ მოგებაზე ორიენტირებული, თუმცა აუცილებლად დღეს ანგარიშგასაწევია კერძო მომგებიანი სექტორის მნიშვნელობა და როლი. ჯანდაცვის მარკეტიზაცია და კომერციალიზაცია დღეს გლობალურად დიდი დისკუსიების საგანია და სასურველია საქართველოშიც გამოითქვას კომპეტენტური მოსაზრებები ამ საკითხთან დაკავშირებით, როდესაც სახეზეა კერძო სექტორის მომძლავრება და ეს კარგია, მაგრამ აუცილებელია ყოველთვის ბალანსის დაცვა საზოგადოებრივსა (სახელმწოფოსა) და კერძო ურთიერთობებს შორის და აქ გვმართებს კარგად საერთაშორისო გამოცდილების გათვალისწინება, რათა ველოსიპედები თავიდან არ ვიგონოთ.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 13:42
3. რაც ახლა ხდება, ჯანმრთელობის დაცვა კი არა, სიკვდილის ბრიგადებია. როგორი უნდა იყოს ექიმი? მან ჰიპოკრატეს ფიცი უნდა დაიცვას, რომელიც გააუქმეს, გადმონაშთიაო. რისი გადმონაშთი - სიცოცხლის, სილამაზის, ჯანმრთელობის გადმონაშთი? მგონი ეს სწორედ ბატონი ამირანის მინისტრობის დროს მოხდა. საინტერესოა, რა მოტივაცია ჰქონდათ?

ვერ დავეთანხმები ავტორს, რომ რაც ხდება ჯანდაცვაში სიკვდილის ბრიგადებია. მე ძალიან კარგად ვიცი რამდენი ნაკლი ადა პრობლემები ქვს საქართველოს ჯანდაცვის სისტემას და ბევრ საკითხში სამწუხაროდ ჯერ შორს ვართ საერთაშორისო სტანდარტებისგან. მაგრამ საქართველოს სამედიცინო საზოგადოება გამორჩეული საზოგადოებაა ქვეყანაში და მე და დარწმუნებული ვარ თქვენც ამაყობთ რომ ამ საზოგადოების წევრები ვართ. საქართვერლოს სამედიცინო საზოგადოება ბოლო 20–25 წლის განმავლობაში, ქვეყანაში მიმდინარე ძალზე რთული პროცესებისა და კატაკლიზმების დროს ყოველთვის იქცეოდა ღირსეულად და თავისი მნიშვნელოვანი წვლილი შეჰქონდა და შეაქვს ქვეყნის განვითარებაში.
რაც შეეხება ჰიპოკრატეს ფიცს ის არავის არ გაუუქმებია, პირიქით თუ კარგად მახსოვს საქართველოში 2003 წლის მაისში ექიმის ფიცი განიხილა საქართველოს ექიმთა პირველმა კონგრესმა და შემდგომში შესაბამისი ნორმატიული აქტით დამტკიცდა, რომელიც ეყრდნობა 1948 წელს ჟენევაში მსოფლიო სამედიცინო ასოციაციის გენერალურმა ასამბლეის მიერ მიღებულ და შემდგომში ამავე ორგანიზაციის მიერ მცირედ მოდიფიცირებულ დოკუმენტებს.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 12:54
5. იქნებ, სტუმარმა გვიპასუხოს, არაკვალიფიციური ექიმების პრობლემას როგორ უნდა ეშველოს?

ექიმი დაუშვებელია რომ არაკვალიფიციური იყოს. ის მუდმივად უნდა იმყოფებოდეს კვალიფიკაციის ამაღლებისა და პროფესიული ზრდის პროცესში. ამისთვის ახალი ველოსიპედის გამოგონება არ არის საჭირო, უნდა განვახორციელოთ კარგად ის რაც დანერგილია მთელ მსოფლიოში – ექიმთა უწყვეტი სამედიცინო განათლებისა და პროფესიული მზადების სისტემები, სერტიფიცირება და სხვა. ეს ყველაფერი საქართველოში კანონმდებლობით არის განსაზღვრული საჭიროა მისი ხელშეწყობა, განვითარება და მუდმივი დახვეწა. ამ პროცესში სახელმწიფოსა და პროფესიული ასოციაციების როლი განმსაზღვრელია.
უნდა მივყვეთ იმ სტანდარტებს რაც დანერგილია ევროკავშირში და მოვახდინოთ ჩვენი სისტემის თანდათანობითი ჰარმონიზაცია მასთან.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 12:35
Irma Iromashvili

ბატონო ამირან, დიდი მადლობა.კითხვა ასეთია..რა დონეზე უნდა გადაწყდეს საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლების აგება? ეგეც კერძო სადაზღვევო კომპანებთან ალინსში უნდა მოხდეს? თუ სახელმწიფოს სამართავი იქნება..და კიდევ, ყველაფრის მიუხედავად, აქვს თუ არა აზრი კლინიკური რეზიდენტურის გავლას საქართველოში?

საერთაშორისო პრაქტიკის მიხედვით საუნივერსიტეტო (სასწავლო) ჰოსპიტალი იგეგმება 1–1,5 მილიონ მოსახლეზე და არის მაღალი დონის (ე.წ. მესამე დონის) მრავალპროფილური ჰოსპიტალი საშუალოდ 600–1200–1800 საწოლზე (ზოგგან მეტიც). საუნივერსიტეტო არ ნიშნავს რომ ის უნივერსიტეტის საკუთრებაა (უმრავლეს შემთხვევებში როგორც წესი ისინი არიან ცენტრალური ხელისუფლების, რეგიონული ხელისუფლების, მიწის, შტატის საკუთრება). შეიძლება ჰქონდეთე საკუთრების მრავალმხრივი ფორმა სადაც წარმოდგენილია სახელმწიფო, კერძო სექტორიც, ფონდები, ფილანტროპები და ა.შ. მთავარია, რომ ამ ტიპის ჰოსპიტლებში არის სამედიცინო დახმარების ყველაზე მაგარი ხარისხი, რეზიდენტების და ახალგაზრდა ექიმების მრავალმხრივი მზადების პირობები, თანამშრომლების დიდი ნაწილი არიან ასევე უნივერსიტეტის პროფესურა და დამოუკიდებლად იმისა თუ სად არის ის განლაგებული (დედაქალაქსა თუ თუ სხვა საუნივერსიტეტო ქალაქში) სამედიცინო დახმარების ხარისხი ერთნაირია. ჩვენის გადასახედიდან საქართველოში უნდა იყოს 3–4 ასეთი ტიპის ჰოსპიტალი (თბილისი, ქუთაისი, ბათუმი და სანამ სოხუმი დაბრუნდება ზუგდიდში) და მის დაგეგმვასა და განხორციელებაში მთავარი როლი სახელმწიფომ უნდა ითამაშოს. მხოლოდ ერთეულია მსოფლიოში კერძო საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლები, რადგან ისინი მხოლოდ მოგებაზე ვერ იქნებიან ორიენტირებული და ძალიან ხარჯტევადები არიან. თუმცა მიღებული ფორმაა, როდესაც საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლებსა და მასთან დაკავშირებულ ქსელებს მართავენ კერძო სამენეჯმენტო კომპანიები.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 12:03
ბატონო ამირან,საქართველოში არის თუ არა დარგი რომლის შესწავლა(ვგულისხმობ დიპლომის შემდგომ განათლების ეტაპს) მიუხედავად ბაზების უქონლობისა მაინც შესაძლებელია? მე ვაპირებ ჩავაბარო რეზიდენტურაში და თქვენი პასუხი ჩემთვის მნიშვნელოვანი აღმოჩნდება.(ძალიან დიდი ფუფუნებაა დღეს აქ აირჩიო ის რაც გინდა ან რაც მომგებიანია მთელს მსოფლიოში,ვცდილობ ავირჩიო ის რისი ბაზებიც უფრო მოიპოვება)

წინასწარ მადლობა პასუხისათვის.

ქალბატონო ნინო,
მადლობა შეკითხვისთვის. საქართველოში არის ძალიან ბევრი კარგად განვითარებული კლინიკური მედიცინის დარგი, სადაც შესაძლებელია ექიმებმა სრულყოფილი პოსტდიპლომური მზადება გაიარონ და ჩამოყალიბდნენ მაღალკვალიფიციურ სპეცილისტებად. საქართველოს ყოველთვის ჰქონდა ამის დიდი დრადიციები და ღვთის წყალობით ჯერ კიდევ აქვს. ჩემი მოსაზრებები რაც გამოვთქვი ინტერვიუში ეხებოდა სურვილს პოსდიპლომური მზადების მწყობრი სახელმწიფო სტრატეგიის არსებობისა და რაოდენობებს თუ რამდენი მაღალკვალიფიციური სპეციალისტის მომზადება შეგვიძლია (ვერ მოვამზადებთ ათასებს და ალბათ რამოდენიმე ასეულებსაც). რათქმაუნდა მთელ რიგ ვიწრო სპეციალობებში დაგვჭირდება ინტეგრაცია და თანამშრომლობა სხვა ქვეყნების მოწინავე საუნივერსიტეტო ცენტრებთან. რეზიდენთა მობილობა ევროპაში დღეს ერთერთი აქტუალური პრობლემაა და ბევრი საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალეი არიასჩართული ამ პროცესში.
გისურვებთ წარმატებებს თქვენი სურვილების ასრულებაში.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 11:48
დიდი მადლობა შეკითხვისთვის ქალბატონო ირმა, სამწუხაროდ დროის სიმცირის გამო ამ კითხვაზე ბოლომდე არ მოესწრო პასუხი. მოგახსენებთ ჩემს მოსაზრებას.

5. არის თუ არა ხელისუფლების შეცდომა ის, რომ მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი, სამიდან სამოცდაათ წლამდე ასაკის ადამიანები – სიღარიბის ზღვარს მიღმა მყოფთა გარდა – ხელისუფლებამ დაზღვევის გარეშე დატოვა?

ეს მთავრობის მიერ შეცდომად არ არის აღიარებული, ახსნაა რომ რადგან საბიუჯეტო სახსრები ჯანდაცვაზე ძალზე ლიმიტირებულია, სახელმწიფო ეხმარება მხოლოდ ღარიბებს და დანარჩენმა თვითონ მიხედონ თავს (კერძო დაზღვევის საშუალებით). ასევე დეკლარირებულია, რომ 2015–თვის დაზღვეულთა რაოდენობა 2.5 მილიონამდე გაიზრდება. დღეს უკვე გაჩნდა პირველი განცხადებები, რომ შესაძლებელია მომავალი წლიდან სახელმწიფომ დააზღვიოს ყველა პენსიონერი (ამერიკული მედიქეარის მსგავსი პროგრამა) რაც ძალზე კარგია და მნიშვნელოვნად წინ გადადგმული ნაბიჯი იქნება. ასევე ვფიქრობ პირველი რიგის აუცილებლობაა დაზღვეულ ბავშთა ასაკის გაზრდა 5 წლამდე. მიუხედავად ამისა მაინც დარჩება მნიშვნელოვანი რაოდენობა დაუზღვეველი მოსახლეობისა და ამის გადაწყვეტის გზაზე თუ არ ვცდები ინტერვიუში ავღნიშნე. ჩემის აზრით შესაცვლელია სტრატეგიული მიდგომა და დაახლოებით სიღარიბის ზღვარს მყოფი მოსახლეობის მსგავსი პროგრამით ან ცოტათი ნაკლები მოცულობით შემოსაღებია ქვეყანაში ბაზისური პაკეტი (დაზღვევა) მთელი მოსახლეობითვის და ამას უნდა გაუკეთდეს უკვე ზედნაშენი (მეტი სახელმწიფო გარანტიები უმწეობისთვის და სხვა მზინობრივი ჯგუფებისთვის), ასევე შესაბამისი სტიმულები დანარჩენი მოსახლეობის ნებაოფლობით დაზღვევასა და საერთოდ წინასწარი გადახდის სქემებში ჩართვის. ჩემი გადასახედიდან აღნიშნულის განხორციელების ფინანსური რესურსი დღეს სახელმწიფოში არის.
რაც შეეხება ქულების მიხედვით მოსახლეობის დიფერენცირებას ეს მეთოდი მიღებულია მთელ რიგ ქვეყნებში, მაგრამ ვფიქრობ ქვეყნის განვითარების გარკვეულ ეტაპზე ის შეიცვლება შემოსავლების საყოველთაო სავალდებულო დეკლარირების სისტემის შემოღებით და მის საფუძველზე დიფერენცირებული მიდგომით, რომელიც დღეს უმრავლეს ცივილიზებულ ქვეყნებშია. ეს საშუალებას მოგვცემს სოციალური პოლიტიკა მეტად ფოკუსირებული და სამართლიანი გავხადოთ.

ავტორი: ანონიმი
30.08.2011 06:53
იამ რატომ არ წაიყვანა გადაცემა?
პასუხი

ავტორი: მოდერატორი
30.08.2011 13:46
ია თბილისში არ გახლდათ. მომავალ ორშაბათს გადაცემას ისევ ის გაუძღვება.

ავტორი: ია ანთაძე
30.08.2011 01:36
ბატონო ამირან, ეს შეკითხვა ფეისბუკიდან შემოგვემატა:

Irma Iromashvili

ბატონო ამირან, დიდი მადლობა.კითხვა ასეთია..რა დონეზე უნდა გადაწყდეს საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლების აგება? ეგეც კერძო სადაზღვევო კომპანებთან ალინსში უნდა მოხდეს? თუ სახელმწიფოს სამართავი იქნება..და კიდევ, ყველაფრის მიუხედავად, აქვს თუ არა აზრი კლინიკური რეზიდენტურის გავლას საქართველოში?

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 00:57
2. შეიძლება სხვა ქვეყნებშიც სამართლიანად არ წყდებოდეს ეს საკითხი, მაგრამ სიმსივნიან ავადმყოფს უწამლოდ ან უოპერაციოდ არ კლავენ, ალბათ. ჩვენთან კი საშინელება ხდება ამ სფეროში.
სრულად ვერ დავეთანხმები შეკითხვის ავტორს, რადგან საქართველოში მოქმედებს კარგად ორგანიზებული და სახელმწიფოსა და დონორების დაფინანსებული სიმსივნეთა (მკერდის, საშვილოსნოს ყელის, პროსტატის, მსხვილი ნაწლავის) სკრინინგისა და ადრეული გამოვლენის პროგრამები, რომელთაც მეტი ადვოკატირება და პროპაგანდა სჭირდებათ, რათა მოსახლეობის ფართო ფენებმა ისარგებლონ უფასო გამოკვლევებით და როგორც მოგეხსენებათ ადრეულ ეტაპზე გამოვლენილი კიბო ემორჩილება კარგად მკურნალობას და ხშირად სრულ განკურნებას. ასევე სადაზღვევო კომპანიების პროგრამებში თუ სახელმწიფოს პროგრამებში სიმსივნეებით ავადმყოფებს საკმაოდ მნიშვნელოვანი სამედიცინო დახმარებები (ოპერაციები, სხივური თუ ქიმიოთერაპია) ეკუთვნით უფასოდ ან თანაგადახდით. მე მესმის რომ მოსახლეობას ბევრად მეტი ჭირდება და ამის გადაწყვეტის გზებზე და ჩემეულ ხედვაზე მოგახსენეთ რადიოინტერვიუში. საჭიროა მოსახლეობას კარგად განემარტოს (და ეს სახელმწიფოს და სადაზღვევო კომპანიების ვალდებულებაა) რა აქვთ მათ გარანტირებული ონკოლოგიაში სახელმწიფოსა და დაზღვევის მიერ და მის აღსრულებაზე იყოს მკცრი საზოგადოებრივი და სახელმწიფო მონიტორინგი, რათა ადამიანს რაც ეკუთვნის მასში მაინც ფულს არ იხდიდეს.

ავტორი: ამირან გამყრელიძე
30.08.2011 00:42
1. როგორ აპირებს სახელმწიფო ც ჰეპატიტის პანდემიის წინააღმდეგ გამკლავებას, თუ: ეს დაავადება დიდი ხანი გრძელდება – 20 წლამდე და მეტიც. შეუძლებელია, ზუსტად განსაზღვრო, ამ დაავადების აღმოჩენიდან რამდენი ხნით ადრე მოხდა ინფიცირება და ჰქონდა თუ არა ავადმყოფს იმ დროს დაზღვევა. ინფიცირებულთა რაოდენობა ბევრია, თანხა არსად ჩანს. როგორ უნდა მოიქცეს სახელმწიფო? როგორ უნდა მოიქცეს სადაზღვევო სისტემა?
რთული და მეტად აქტუალური კითხვაა. დღეს-დღეობით ჰეპატიტებები, განსაკუთრებით ც და ბ იქცნენ გლობალური ჯანმრთელობის უმნიშვნელოვანეს პრობლემად. ასევე ის განსაკუთრებით აქტუალურია საქართველოში ინფიცირების მაღალი მაჩვენებლის გამო (დაახლოებით მოსახლეობის 6,5% ინფიცირებული ც ჰეპატიტის ვირუსით, თუმცა ეს მონაცემი თუ კარგად მახსოვს 2001 წლის კვლევისაა და საჭიროებს ახალი კვლევებით გადამოწმებას). დაავადების მკურნალობა ძალიან ძვირია და მას დღეს ჩვენთან ისევე როგორც ჩვენნაირი განვითარების დონის მრავალ ქვეყანაში არ აფინანსებს არც სახელმწიფო და არც ნებაყოფლობითი დაზღვევა. რა უნდა გაკეთდეს: ჩემის აზრით საჭიროა სახელმწიფო სტრატეგიისა და მრავალწლიანი სამოქმედო გეგმის შემუშავება თუ ეტაპობრივად როგორ შეიძლება ამ ადამიანებს დავეხმაროთ. როგორც მოგეხსენებათ ყველა ინფიცირებული არ საჭიროებს მკურნალობას და დღეს უცნობია ზუსტი ციფრი ფინანსური საშუალებებიც რომ იყოს რამდენ ადამიანს ესაჭიროება მკურნალობა.
ამიტომ პირველ ეტაპზე შესაძლებელია დიაგნოსტიკა და გამოვლენა მაინც გახდეს ხელმისაწვდომი და განხილულ იქნეს ეტაპობრივად მოსახლეობის სხვადასხვა ჯგუფების მკურნალობის საკითხი, ისევე როგორც წელს საქართველოში იწყება შიდსითა და ც ჰეპატიტის კოინფექციით ავადმყოფთა (100 ავადმყოფი) მკურნალობის პილოტური პროექტი გლობალური ფონდის დაფინანსებით. ამავე დროს დიდი საერთაშორისო მოძრაობა დაიწყო ც ჰეპატიტის წამლების გაიაფების მიმართულებით (როგორც ეს 90-იან წლებში შიდსთან დაკავშირებით განხორციელდა განვითარებადი ქვეყნებისთვის) და იმედია საერთაშორისო ძალისხმევა გახდის მედიკამენტებს უფრო ხელმისაწვდომს. წელს 27 ივლისს საქართველოში ფართოდ აღინიშნა ჰეპატიტების მსოფლიო დღე და საჭიროა სამოქალაქო საზოგადოება და პაციენთთა ორგანიზაციები უფრო ფართოდ ჩაერთონ ამ მნიშვნელოვანი პრობლემის მოგვარებაში.

ავტორი: ნინო
30.08.2011 00:02
ბატონო ამირან,საქართველოში არის თუ არა დარგი რომლის შესწავლა(ვგულისხმობ დიპლომის შემდგომ განათლების ეტაპს) მიუხედავად ბაზების უქონლობისა მაინც შესაძლებელია? მე ვაპირებ ჩავაბარო რეზიდენტურაში და თქვენი პასუხი ჩემთვის მნიშვნელოვანი აღმოჩნდება.(ძალიან დიდი ფუფუნებაა დღეს აქ აირჩიო ის რაც გინდა ან რაც მომგებიანია მთელს მსოფლიოში,ვცდილობ ავირჩიო ის რისი ბაზებიც უფრო მოიპოვება)

წინასწარ მადლობა პასუხისათვის.

ავტორი: ია ანთაძე
30.08.2011 00:01
ბატონო ამირან, დიდი მადლობა უაღრესად საინტერესო და შინაარსიანი ინტერვიუსთვის. ვაქვეყნებ შეკითხვებს, რომელთა დასმა პირდაპირ ეთერში ვერ მოესწრო. იმედი მაქვს, მთელი კვირის განმავლობაში მოძებნით დროს თუნდაც ზოგიერთ მათგანზე პასუხის გასაცემად. აქვე დიდი მადლობა ქალბატონ მარინა ვაშაყმაძეს იმისათვის, რომ ჩემს ნაცვლად გაუძღვა ამ საინტერესო ინტერვიუს.

1. როგორ აპირებს სახელმწიფო ც ჰეპატიტის პანდემიის წინააღმდეგ გამკლავებას, თუ: ეს დაავადება დიდი ხანი გრძელდება – 20 წლამდე და მეტიც. შეუძლებელია, ზუსტად განსაზღვრო, ამ დაავადების აღმოჩენიდან რამდენი ხნით ადრე მოხდა ინფიცირება და ჰქონდა თუ არა ავადმყოფს იმ დროს დაზღვევა. ინფიცირებულთა რაოდენობა ბევრია, თანხა არსად ჩანს. როგორ უნდა მოიქცეს სახელმწიფო? როგორ უნდა მოიქცეს სადაზღვევო სისტემა?

2. შეიძლება სხვა ქვეყნებშიც სამართლიანად არ წყდებოდეს ეს საკითხი, მაგრამ სიმსივნიან ავადმყოფს უწამლოდ ან უოპერაციოდ არ კლავენ, ალბათ. ჩვენთან კი საშინელება ხდება ამ სფეროში.

3. რაც ახლა ხდება, ჯანმრთელობის დაცვა კი არა, სიკვდილის ბრიგადებია. როგორი უნდა იყოს ექიმი? მან ჰიპოკრატეს ფიცი უნდა დაიცვას, რომელიც გააუქმეს, გადმონაშთიაო. რისი გადმონაშთი - სიცოცხლის, სილამაზის, ჯანმრთელობის გადმონაშთი? მგონი ეს სწორედ ბატონი ამირანის მინისტრობის დროს მოხდა. საინტერესოა, რა მოტივაცია ჰქონდათ?

4. ჯანდაცვა და მედიცინა ბიზნესია თუ მეცნიერება?

5. იქნებ, სტუმარმა გვიპასუხოს, არაკვალიფიციური ექიმების პრობლემას როგორ უნდა ეშველოს?

6. ბატონო ამირან, მე სახელმწიფოს პირდაპირი როლის მომხრე ვარ, ისე, როგორც ეს ინგლისში და კანადაშია. სახელმწიფო საგადასახადო შემოსავლებიდან აფინანსებს ყველანაირ მკურნალობას ყველასათვის, პროვაიდერები კი კერძო კომპანიებია. ძვირი, მაგრამ ეფექტური სისტემაა.

7. მაინტერესებს, პირად მკურნალ ექიმთან მეორე ვიზიტი იგივე თანხა უნდა ღირდეს, რასაც პირველი ვიზიტისას ვიხდით? „ლეჩკომბინატში“ მკურნალობის დაწყებიდან ათი დღის შემდეგ ჩემს ექიმთან არ შემიშვეს, სანამ 50 ლარი არ გადამახდევინეს. ეს სწორია?

8. ძალიან გთხოვთ, თქვენს სტუმარს ეს შეკითხვა დაუსვით: ვინ აწესებს არაკერძო საავადმყოფოებში ექიმთან ვიზიტის ღირებულებას? მათ შორის, მეორე ვიზიტის ღირებულებას?

9. არის თუ არა ხელისუფლების შეცდომა ის, რომ მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი, სამიდან სამოცდაათ წლამდე ასაკის ადამიანები – სიღარიბის ზღვარს მიღმა მყოფთა გარდა – ხელისუფლებამ დაზღვევის გარეშე დატოვა?

10. თუ ჯანმრთელობის დაცვა მთლიანად ებმის ჯანმრთელობის დაზღვევის სისტემას, სახელმწიფო რატომ არ ზრუნავს ადამიანებისთვის დაზღვევის შესახებ ინფორმაციის მისაწოდებლად? წარმოდგენა არ მაქვს, სადაზღვევო კომპანიები რით განსხვავდებიან ერთმანეთისგან და როგორ უნდა შევარჩიო კომპანია, რომელიც ოპტიმალურად შეესაბამება ჩემს ინტერესებს.

11. მთავარი პრობლემა - სასწრაფო სამსახურის პირდაპირი დაქვემდებარება პოლიციისათვის.

12. ქვემთავარი პრობლემა – არ არსებობს კოორდინაციული კანონი სააფთიაქო სისტემასა და სამედიცინო სისტემას შორის - ექიმის გარეშე ყველაფრის ყიდვა და მიღება შეიძლება. სპეციალური უფლებები "განსაკუთრებულ წამლებზე" პოლიციის ზედამხედველობის ქვეშ ხდება.

13. სამომავლო პრობლემა - მაქსიმალური ბარიერები დახელოვნების საკითხში - რეზიდენტურის ფასები (იწყება 5.000 დოლარიდან და ზემოთ შეუზღუდავია), რეზიდენტურის ადგილების ფაქტობრივი სიმცირე, ექიმთა ლიცენზირების გართულება იმით, რომ ყოველ წვრილმანი ლიცენზირებას და ამით თანხას, საპრაქტიკო ადგილს და ა.შ. ითხოვს, ექიმთა დახელოვნების სტატუსის შეუმოწმებლობა - ანუ თუკი ლიცენზია აქვს , აკეთებს რაც უნდა (დახელოვნების მონიტორინგის ინსტიტუცია არაა, არც დასავლურთან დაახლოებული ან გინდაც ახალი), პაციენტთა უფლებების სრული იგნორირება, ხარისხობრივი მენეჯმენტის სრული არარსებობა.

14. მედიკამენტების "პოლიტიკური მოტივებით" ნომენკლატურირება - ყველა ტკივილგამაყუჩებელი, ფსიქოფარმაციული, ანტიფლოგისტური, ცენტრალური რეცეპტორების მოდერატორები - ყველა ესენი ე.წ. წითელ წიგნშია შეტანილი და "ნარკოტიკებად" მოიხსენიება - ექიმი იძულებულია ამ საშუალებებზე უარი თქვას, რადგან არაა გამორიცხული პოლიციური ზეწოლა.


ავტორი: ირმა
29.08.2011 23:56
შესანიშნავი ინტერვიუ იყო.მადლობა ქალბატონო მარინა დიდი მადლობა ბატონ ამირანს.
ძალიან მნშვნელოვანია სწორედ ის თუ რა ტიპის ჯანდაცვის სისტემა კეთდება,მთავარი მართლა ხელმისაწვდომობაა და ხარისხი რომელიც ძალიან დაბალია და მკვეთრი პოზიცია მართლა არ ჩანს..

მოკლედ ყველაზე წინწამოსაწევი და ზრუნვას მოკლებული სფერო ეს არის,ქულების ჩასაწერი სფეროც უფრო ეს არის პოლიტიკოსებისათვის ვიდრე სხვა და მაინც ძალიან ცუდად არის საქმე.


იქნებ ბოლო შეკითხვას ბოლომდე უპასუხოს ბატონმა ამირანმა,სამწუხაროა რომ არ მოესწრო

თქვენი პუბლიკაციები

ძვირფასო მეგობრებო,

რადიო თავისუფლების ვებსაიტზე შეიქმნა ახალი რუბრიკა „თავისუფალი სივრცე“, რომელშიც შეგიძლიათ საკუთარი ბლოგებისა და პუბლიცისტური სტატიების გამოქვეყნება.

ტექსტი არ უნდა აღემატებოდეს 700 სიტყვას.

რედაქცია იტოვებს უფლებას, თავისი შეხედულებისამებრ შეარჩიოს ტექსტები გამოსაქვეყნებლად. ავტორებს ვთხოვთ, გაითვალისწინონ რადიო თავისუფლების სარედაქციო პოლიტიკა, რომელსაც შეგიძლიათ გაეცნოთ განყოფილებაში „ფორუმის წესები“.

ტექსტები ქვეყნდება უცვლელად, რედაქტირების გარეშე.

მასალები მოგვაწოდეთ მისამართზე: tavisupleba@rferl.org
(subject-ში ჩაწერეთ „თავისუფალი სივრცე“)

ყველაზე პოპულარული