“არ ვამბობ, რომ წმინდანი ვარ” - “ტინდერის თაღლითს” დაქორწინება სურს. სიმონ ლევიევის პირველი ინტერვიუ ციხიდან გამოსვლის შემდეგ

35 წლის ლევიევი 2025 წლის სექტემბერში ბათუმში გერმანიის მოთხოვნით დააკავეს, როგორც "ინტერპოლის" წითელი ცირკულარით ძებნილი და ორი თვე ქუთაისის ციხეში საექსტრადიციო პატიმრობაში დაყო.

ნოემბერში კი ისე დატოვა ქუთაისის პენიტენციური დაწესებულება, რომ მის წინააღმდეგ წარმოებული საქმე,Აადვოკატების თქმით, “სრულად შეწყდა";

„მსოფლიოს ტოპ ათ თაღლითში შედიხარო — მეუბნებიან. კაი, გჯერათ და გჯეროდეთ. მაგრამ თუ მართლა ეგეთი ვარ, მართლა გგონიათ, მხოლოდ ორას ათას დოლარზე ვიჯახირებდი?“- ამბობს ლევიევი, რომელსაც საერთაშორისო ცნობადობა ნეტფლიქსის შოუმ მოუტანა. ფილმში ქალები ჰყვებოდნენ Tinder-ის საშუალებით გაცნობილი ბრილიანტების მაგნატის ლევ ლევიევის ცრუ მემკვიდრეზე, თუ როგორ აბამდა ის მათ მახეში ჯერ ძვირადღირებული სასტუმროებით და კერძო თვითმფრინავებით, შემდეგ კი მანიპულაციითა და ემოციური ძალადობით ათიათასობით ევროს სძალავდა.

ლევიევი, იგივე (შიმონ იეჰუდა ჰაიუტი) ამბობს, რომ მისი ცხოვრება „ბანქოს სახლს“ ჰგავდა - შთამბეჭდავს, მაგრამ სხვის იდენტობაზე აშენებულს; კონსტრუქციას, რომელიც ადრე თუ გვიან უნდა ჩამოშლილიყო.

მეტსახელი “ტინდერის თაღლითი” დიდად არ მოსწონს, მაგრამ შეეჩვია როგორც ეტიკეტს და ისიც შემოსავლის წყაროდ აქცია. თუ მართლაც არც თაღლითია, არც ანგელოზი, მაშ ვინ არის სიმონ ლევიევი და როგორ ჰყვება ის საკუთარ ამბავს?

რადიო თავისუფლება: საკმაოდ მოულოდნელად გათავისუფლდით. რა გეგმები გაქვთ? რა არის პირველი, რასაც გააკეთებთ?

სიმონ ლევიევი: მოდი, ვთქვათ ასე: ჭამა და ჟიმაობა. მაგრამ იმ ქალთან, რომლის მიმართაც გრძნობები მაქვს. უკვე 12 საათია, რაც გამოვედი, ჭამით ცხადია, უკვე ვჭამე, ახლა მას ველოდები, რომ ჩამოვიდეს. მაგრამ მომავალ გეგმებს რაც შეეხება - მინდა, პირველ რიგში, ისევ ადამიანს დავემსგავსო... მოვწესრიგდე, ტანსაცმელი დავიბრუნო, ტელეფონი, ვესაუბრო ჩემთვის ძვირფას ადამიანებს. რამდენიმე საათში მამაჩემს დავურეკავ - ის მთელი ამ ხნის განმავლობაში ჩემს გვერდით იდგა. ეს ჩემთვის ყველაზე მთავარი იყო. არასდროს მეგონა, რომ მამაჩემი ისევ ასე, ღიად დამიდგებოდა გვერდით - ეს ბავშვობას მაგონებს, როცა სულ მეხმარებოდა. მინდა მას და დედაჩემს ვუთხრა, რომ გამოვედი. და ამაში მათი დამსახურება ძალიან დიდია — ჩემი ძმისაც, რა თქმა უნდა - და, რა თქმა უნდა, ღმერთის. ყოველდღე ვლოცულობდი. ყოველდღე. მადლობელი ვარ, რომ ჩემი ლოცვა შეისმინა.

რადიო თავისუფლება: ოჯახთან დიდი ხნის განმავლობაში გაუცხოებული იყავით. როგორ შერიგდით - ბოდიშის მოხდა მოგიწიათ?

სიმონ ლევიევი: როცა ადამიანები ბოდიშს ახსენებენ, ეს ჩვეულებრივ ნიშნავს, რომ რაღაც საშინელება გააკეთე. მე ჩემი გზით წავედი. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ არ ვიღებ პასუხისმგებლობას იმაზე, რაც გავაკეთე - არა. მაგრამ ადამიანებმა უნდა გაიგონ ერთი რამ - და ამას მშობლებსაც ვეუბნები და სხვა ყველასაც: მედიამ შეიძლება ათასჯერ გაიმეოროს ერთი ტყუილი, მაგრამ ამით ეს ტყუილი სიმართლედ არ გადაიქცევა. მე არ ვამბობ, რომ წმინდანი ვარ. არ ვამბობ, რომ უბრალოდ ქუჩაში მივდიოდი და ყველაფერი ეს, რაც მაქვს, თავზე დამაწვიმდა. კი, წარსულში შეცდომები დამიშვია. მაგრამ უკვე მოვიხადე ჩემი სასჯელი. საზოგადოებას ჩემი ვალი დავუბრუნე - და რადგან უკვე გავისტუმრე ეს ვალი, არ მგონია, რომ მთელი ცხოვრება უნდა ვიყო დასჯილი იმ წარსულის შეცდომებისთვის.

მე არ ვარ ის გენიოსი თაღლითი, „აფერების გრანდ-არქიტექტორი“, როგორადაც წარმომადგენენ. „მსოფლიოს ათ თაღლითში შედიხარო“ - მეუბნებიან - კაი, ეგრე იყოს, გჯერათ მაგის და გჯეროდეთ. მაგრამ ახლა დაუფიქრდით - თუ მართლა მსოფლიოს ტოპ 10 თაღლითს შორის ვარ, მართლა გგონიათ, „ყველაზე დიდი თაღლითი“ მხოლოდ 200 000 დოლარის აწაპნაზე ჯახირობდა? მართლა? 2017–18 წლებში? ხუმრობთ? ეს თანხა ჩემი იურისტების გუნდს ერთი თვის ანაზღაურებადაც კი არ ეყოფოდა.

რადიო თავისუფლება: თქვენ სად მიუჩენდით საკუთარ თავს ადგილს ამ „მსოფლიო მასშტაბის თაღლითების“ რეიტინგში?

სიმონ ლევიევი: თაღლითი რომ ვყოფილიყავი, ახლაც ციხეში ვიჯდებოდი. მაგრამ არა - ერთადერთი, რის გამო ციხეში მოვხვდი, იყო ყალბი ჩეკი, რომელიც 19 წლის ასაკში ჩემი დამსაქმებლისგან მოვიპარე. ეს თანხა დავაბრუნე, სასჯელიც მოვიხადე - და არა „ხუთი თვე“, როგორც ამბობენ - ჯამში 13 თვე ვიჯექი. მთლიანობაში თითქმის სრული ვადა მოვიხადე.
ასე რომ - არა, მე თაღლითი არ ვარ. მე ვარ ბიზნესმენი. კი, ადრე ყალბ პასპორტებს ვიყენებდი - ვიცი, რომ ამის გაკეთება არ შეიძლება, მაგრამ სხვანაირად არ შემეძლო ჩემი ქვეყნის დატოვება. მაშინ ვერ ვიაზრებდი, რა შედეგი ექნებოდა ამ ყველაფერს 10 წლის შემდეგ.
და კიდევ - მე ვცხოვრობ ექსტრავაგანტური ცხოვრებით. და ეს ხალხს აღიზიანებს, ხალხს შურს ჩემი. ტიპები სახლში სხედან, უინტერესო ცხოვრება აქვთ. ისე რა შემოსავალი, ისე რა ცოლი, ისე რა ყველაფერი - მერე მიყურებენ და ბოღმა ერევათ, ფიქრობენ: „ნახე, ეს ნაბი***ი როგორ ცხოვრობს!“ მაგრამ ყველა თქვენგანი - დიახ, ყველა - იმ ცხოვრებას შენატრის, როგორითაც მე ვცხოვრობ. ციხეში არ გინდათ, მაგრამ დანარჩენი ყველაფერი, რაც მე მაქვს, კი ძალიანაც გინდათ, მაგრამ არ გაქვთ მაგის ტრ**ი, ამიტომაც იბოღმებით. ისრაელში ყველამ იცის, ვინ არის სიმონ ლევიევი. როცა ჩემ დაცვას ხედავენ, ფიქრობენ: „ნეტავ ბიბი [ნეთანიაჰუ] მოდის თუ სიმონი?“ სწორედ ეს ცხოვრებაა, რასაც ადამიანები შენატრიან.

რადიო თავისუფლება: თქვენც შენატროდით ამ ცხოვრებას? ესაა, რისი მიღწევაც გინდოდათ ცხოვრებაში?

სიმონ ლევიევი: ნახეთ… ბევრი რამ იქ იმიჯია. ბევრი რამ იმიტომ ვქენი - ან იმიტომ დამემართა, რომ მინდოდა მქონოდა ყველაფერი, რაც ბავშვობაში არ მქონდა. პატივსაცემი ოჯახში გავიზარდე, მაგრამ არა - ფუფუნებაში. ფული რომ ვიშოვე, იცით, ამას ეძახიან „ნუვორიშს“ - ახლად გამდიდრებული. ნაშოვნი ფული არ ნიშნავს, რომ გემოვნებაც გაქვს. ასე რომ, დიახ, მინდოდა ცხოვრებაში კარგი რაღაცები. მაგრამ დღეს თუ მკითხავთ, 35 წლის კაცს, იმავე სიამოვნებას მაძლევს თუ არა მანქანები, ქალები და ეს ყველაფერი? არა. აღარ. დღეს რაც მინდა, არის სახლი, კერა, ოჯახი. მინდა ოჯახი შევქმნა - ესაა ჩემი მთავარი მიზანი. მინდა დავქორწინდე. დღეს ესაა ჩემი აბსოლუტური პრიორიტეტი ცხოვრებაში.

რადიო თავისუფლება: დავბრუნდეთ იმ პერიოდს, როცა ეს ყველაფერი - ექსტრავაგანტური ცხოვრება, ფული, იმიჯი, ქალები, მანქანები - თქვენი მთავარი მიზანი იყო, და სწორედ იმ პერიოდში, იცვლით სახელს. საიდან ეს სახელი? რატომ „სიმონ ლევიევი“?

სიმონ ლევიევი: არ ხართ მართალი - ჩემი სახელი შეიცვალა 2017 წლის 23 აპრილს. მანამდე მორდექაი ნისიმ ტაპირო მერქვა, რადგან ყალბ პასპორტს ვხმარობდი, 2010 წელს, როდესაც ისრაელიდან გავიპარე. ამ პერიოდში ყველა მიცნობდა როგორც მორდექაის, და ეს ჩემთვის ურთულესი იყო - კონტაქტების დამყარება, ურთიერთობები ყალბი სახელით. ვისთანაც არ უნდა დამეწყო მეგობრობა, სულ ვიცოდი, რომ ეს ფარსი იყო: ჩემს ასაკს ვიტყუები, ჩემს ნამდვილ სახელს ვმალავ, ფაქტობრივად ჩემი იდენტობის შესახებ ვიტყუები, ჰგონიათ, მიცნობენ, არადა, სხვა ადამიანი ვარ. მაშინ უკვე გონებაში ზუსტად ვიცოდი, რა მინდოდა, მაგრამ თუ ვინმე მკითხავდა, სანამდე მიდიოდა ჩემი ამბიციები, ველოდი თუ არა, რომ ასეთ მასშტაბებზე გავიდოდი - არა, ვერასდროს ვიფიქრებდი ამას. და მაინც, მგონია, რომ ძალიან დიდ წარმატებას მივაღწიე. პრობლემა ის იყო, რომ ყველაფერი, რაც ავაშენე, ყალბ იდენტობაზე იდგა - ჩემი არ იყო. თითქოს „ბანქოს სახლს“ აშენებდი.
2015 წელს - ზუსტად 10 წლის თავზე პირველი დაპატიმრებიდან - ფინეთში დამიჭირეს. ახლა რომ ვუფიქრდები, მგონი, ათწლიანი შუალედებით მიჭერენ, ბათუმში 2025 წელს დამიჭირეს. მაშინ, 2015 წლის სექტემბერს, ჰელსინკიში ჩავფრინდი - აეროპორტში რამდენიმე შეკითხვა დამისვეს, შემდეგ ისრაელის საელჩოსთან გადაამოწმეს ჩემი „ბექგრაუნდი“ და საელჩოდან უპასუხეს, ეგ კაცი 2008 წელს გარდაიცვალაო. გამასამართლეს, სამწლიანი პატიმრობა მომისაჯეს, შემდეგ მარტში ისრაელში დამაბრუნეს. იქაც ვიჯექი - ყალბი პასპორტის, ჩეკების და სხვა საკითხების გამო - და გირაოთი გამოვედი. მაშინ ვთქვი: „კარგი, ახალ ცხოვრებას ვიწყებ. ამიერად ჩემი სახელი იქნება სიმონ ლევიევი.“ რაც შეეხება იმას, თუ რატომ ავირჩიე „ლევიევი“. ბნეი ბრაკში გავიზარდე - ულტრაორთოდოქსულ, რელიგიურ ქალაქში. ალმასების მაგნატი, ბატონი ლევიევი ჩვენი მეზობელი იყო. ქალაქის ყველაზე მდიდარი ადამიანი. მაგარი ისტორიით - არაფერი გააჩნდა, როდესაც უზბეკეთიდან ჩამოვიდა, მერე ალმასების გასუფთავებით [„შლიფოვკით“] დაიწყო და დროთა განმავლობაში ჭეშმარიტ ალმასების მაგნატად იქცა. ეს იყო ადამიანი, რომელსაც ვაღმერთებდი. თაყვანს ვცემდი. და რა არის ცუდი იმაში, რომ წარმატებულ ადამიანს მიბაძო? აგერ, ილონ მასკი ჰენრი ფორდს ჰბაძავს - პირდაპირ აკოპირებს. ასე რომ, ცუდს ვერაფერს ვხედავ ამაში. მის გვარს „ახალ სტარტად“ ვხედავდი. 2017 წელს ოფიციალურად შევიცვალე სახელი - არა იმიტომ, რომ ვინმეს როლს ვთამაშობდი, არამედ იმიტომ, რომ…

რადიო თავისუფლება: გინდათ თქვათ, რომ უცხოებთან თავს არ ასაღებდით, როგორც ლევიევების ოჯახის წევრი? ამის გამო ხომ გიჩივლეს კიდეც ლევიევებმა?

სიმონ ლევიევი: რანაირად? ისრაელში ყველა იცნობს ლევიევის ოჯახს. ცხრა შვილი ჰყავთ. ძალიან ცნობილი ოჯახია. „მოულოდნელად გამოჩნდა მეათე“ - ეს შეუძლებელია. ხალხმა უნდა გაიგოს - ის ბრალდებები, რომლებიც იმ გოგონებმა წამოაყენეს…

რადიო თავისუფლება: მაგრამ ისინი ხომ ისრაელში არ ცხოვრობდნენ, არა? შეიძლება ლევიევებს და მათ შვილებს ისრაელში ყველა იცნობს, მაგრამ არა ევროპაში, იქ ხომ არავინ იცის, რამდენი შვილი ჰყავს. ევროპაშიც არ ასაღებდით თავს, როგორც ლევიევების ოჯახის წარმომადგენელი?

სიმონ ლევიევი: არა. არასდროს და არავისთან წარმიდგენია საკუთარი თავი ამ ოჯახის წევრად. გვარი „ლევიევი“ არაფერს მაძლევდა. არაფერს მმატებდა. ის პირადი თვითმფრინავები, რომლითაც დავფრინავდი, იქ იყო მანამდეც, ვიდრე ის გოგოები გამოჩნდებოდნენ. პიტერიც, ჩემი დაცვის უფროსი, 2015 წლიდან ჩემს გვერდით იყო, ბევრად ადრე. მე შემეძლო ვყოფილიყავი ლევიევი, კოენი, ნებისმიერი გვარი - მნიშვნელობა არ აქვს. იმ გოგოს, [პერნილას], მაგალითად, ცხოვრებაში სულ სამჯერ შევხვდი. სამჯერ. საერთო ჯამში 24 საათიც არ გაგვიტარებია ერთად. საიდან მოიტანა, რომ „ერთმანეთი შეგვიყვარდა“ და „მასთან ერთად ცხოვრება მინდოდა“? ყველამ უნდა გაიგოს, რომ ეს შოუა, დადგმული სპექტაკლი. მათ შექმნეს შოუ. Netflix-ის ყველაზე ყურებადი დოკუმენტური ფილმი. ხუთ ემიზე იყო წარდგენილი. ახლა კიდევ მეორე შოუ გადაიღეს. წარმატებული რომ არ ვყოფილიყავი, მეორე დოკუმენტურს არ გადაიღებდნენ.

რადიო თავისუფლება: თქვენვე ახსენეთ და მოდით უფრო დეტალურად ვისაუბროთ Netflix-ზე. და იმ ბრალდებებზე, რომლებიც ფილმში გაჟღერდა. ჩემთვის უცნაური იყო ერთი ასპექტი: აქვთ თქვენი ხმა, თქვენი შეტყობინებები - და ამ ყველაფრის მიუხედავად, ევროპაში არსად არ გაკავებენ, მეტიც, არც გამოკითხულხართ, არც გამოძიება დაწყებულა. ეს როგორ აიხსნება?

სიმონ ლევიევი: პირველ რიგში, იმით, რომ ეს „მედია-ბრალდებებია“ და არა რეალური ბრალდებები. ამ ბრალდებებით არასოდეს არსად დავუკავებივარ ვინმეს, ევროპა იქნება ეს თუ ისრაელი და არა იმიტომ, რომ არ ეცადნენ, ან ძალისხმევის დახარჯვა დაეზარათ - პირიქით, ყველა ქვა ამოატრიალეს, რომ რაღაც ეპოვათ, რითაც გამომიჭერდნენ, მაგრამ ვერაფერს მიაგნეს, იმიტომ რომ არაფერი იყო მისაგნები. „ნეტფლიქსი“ ორი წლის განმავლობაში ცდილობდა რამის პოვნას, ფილმი 2020 წლის მაისში გადაიღეს, ყველა ინტერვიუ 2020 წელსაა ჩაწერილი; ხოლო თავად ფილმი 2022 წლის 2 თებერვალს გამოვიდა - ორი წლის მონტაჟის შემდეგ.
ხალხმა უნდა გაიგოს: ეს იყო კლასიკური „თავსმოხვეული ნარატივი“.

რადიო თავისუფლება: ანუ ამბობთ, რომ Netflix-მა ხმა ან მასალა „დაამუშავა“? შეცვალა?

სიმონ ლევიევი: ჯერ ერთი, ფილმში არც ერთი ხმოვანი შეტყობინება არ არის, სადაც მე ფულს ვითხოვ. არცერთი. ჩართეთ ფილმი, გადაახვიეთ თითოეული წამი, და ნახავთ - კი, იწყება ჩემი ხმით, მაგრამ ეს შეიძლება იყოს პასუხი ნებისმიერი სხვა კონტექსტის, სხვა შინაარსის მქონე შეტყობინებაზე, მეტიც, შეიძლება კაცისთვისაც კი იყოს გაგზავნილი. კერძო დეტექტივიც კი ჰყავდათ, ყველა კუთხე მოიარეს, ყველას დაუკავშირდნენ, ყველგან ეძებდნენ, რომ რაღაც ეპოვათ.
რაც შეეხება გოგოებს - მთელი ეს ცრემლები და დრამა - ეს სტუდიური დადგმაა. ვიცი, რადგან ჩემი ყოფილი შეყვარებული პერნილას მეგობარი იყო. პერნილა - მეორე გოგო - ფილმამდე სასცენო გაკვეთილებზე დადიოდა, რომ კარგად ეთამაშა როლი. ხალხს არ ესმის: იქ არის განათება, გრიმი, რეჟისორი, პროდიუსერი - ეს არაა სპონტანური პროცესი. ყველაფერი დეტალურადაა გათვლილი. მაგრამ ხალხს არც უნდა, რომ ესმოდეს - რადგან ასეა მათთვის კომფორტული. მე კი არასდროს ვაღიარებ იმას, რაც არ გამიკეთებია. ჩემს წიგნშიც ასე დავწერე.

რადიო თავისუფლება: არასდროს გითხოვიათ იმ ქალებისთვის ფული?

სიმონ ლევიევი: კარგი რა. მეხუმრებით? ბანკებს მილიონებს ვპარავდი, მილიონებს! 2015 წელს, უცხოეთში. ეს არ არის რაღაც, რასაც უარვყოფ და ვამბობ, არა, ანგელოზი ვარ და არ ჩამიდენია-მეთქი ღიად ვამბობ - კი, გავაკეთე.

რადიო თავისუფლება: თუ მილიონები მოიპარეთ, როგორ მოხდა, რომ ციხეში სულ რაღაც წელიწად-ნახევარი გაატარეთ?

სიმონ ლევიევი: ეს უფრო რთული თემაა და იმედია, არ ფიქრობთ, რომ ახლა აქ დავჯდები და დეტალებს მოვყვები? რთული სქემა იყო. მაგრამ ამაზეც არასდროს დავუკავებივარ ვინმეს, არ დავუკითხივარ.

რადიო თავისუფლება: შეიძლება ახლა დაგკითხონ, როცა ასე ღიად აცხადებთ ამ ყველაფერს.

სიმონ ლევიევი: კარგი, სცადონ აბა. რომელი ბანკი? რომელი ქვეყანა? დაე, იჩივლონ.
ეს ადრეც ბევრჯერ ვთქვი. ის ფული, რომელიც მაშინ ვიშოვე, არ გამიფანტია, გონივრულად დავაბანდე. და ახლა ხალხი გამოდის და იძახის, „200 000-ს სძალავდა ვიღაც გოგოსო“. რა სისულელეა. ქალისთვის ფულის თაღლითობით წართმევა არაფერში მჭირდებოდა.და კიდევ ერთი — Netflix ამბობს, „ქალებზე ნადირობდაო“. ანუ ქალებს ვიღებდი სამიზნეში, ფული რომ გამომეძალა. ახლა შევხედოთ ფაქტებს. მე ვუმიზნებ ქალს, რომელიც თავად, ობსესიურად მწერს? რომელიც ყავის მაღაზიაში მუშაობს? სადაა ლოგიკა? ნახევარი მილიონი თუ დავხარჯე ქალზე და მერე უკან 200 000 დავიბრუნე, რა გამოდის, მე გამოვდივარ დაზარებული და წაგებაში, არა? სადაა აქ „ბიზნეს მოდელი“?

რადიო თავისუფლება: მაგრამ Ponzi სქემა ზოგადად ასე მუშაობს. თავდაპირველი ინვესტიცია მსხვერპლის წასახალისებლად, და მერე გაყვლეფა.

სიმონ ლევიევი: კი, მაგრამ რატომ ჩავდებდი 300–500 ათასს, რათა 200 ათასი ამეღო?
და თუ მართლა ასობით ქალი მოვატყუე, სად არიან? სადაა ბრალდებები, მტკიცებულებები? სადაა გამოძიება? მოაქვთ რაღაც ძველი, 2017 წლის ამბავი, თითქოსდა აი, „გერმანელები გამოფხიზლდნენ, გონს მოეგნენ, ახლა კი ჩაავლეს!“ არადა, არაფერი აქვთ. არც მტკიცებულება, არაფერი. ეს დაკავება იყო ერთადერთი, რასაც თავი მოაბეს და როგორც დამთავრდა, ხედავთ. მართლა ფიქრობთ, რომ გერმანიის პროკურატურას ან რომელიმე სხვა ქვეყანას გადაგდებული საღეჭი რეზინიც კი რომ ჰქონოდა ჩემს წინააღმდეგ მტკიცებულებად, სასამართლოში არ მოიტანდნენ? დიდის ამბით არ გამოაცხადებდნენ, აი, დავიჭირეთო? მართლა გგონიათ, რომ რეალური ლევიევის ოჯახი სასამართლოს ვერ მოიგებდა, რაიმე ხელჩასაჭიდი რომ ჰქონოდა? ხომ მიჩივლეს? მაგრამ ვერაფერიც ვერ დაამტკიცეს. იგივე იყო იმ გოგოებთანაც, ტიროდნენ, სცენა დადგეს. ეს საკმარისი არ არის. და თუ ასეთი „საშიში კაცი“ ვარ, 10-20-30 წლით მიკრავდნენ თავს ციხეში, რამე რომ ჰქონოდათ.

რადიო თავისუფლება: სანამ მეც ამატირებთ - Netflix-ის დოკუმენტური ფილმით თქვენც გვარიანად იხეირეთ, ასე არაა?

სიმონ ლევიევი: კი, არ მოვიტყუები - ამან სარგებელი მომიტანა.
მაგრამ თავიდან, იმ პირველ თვეებში, როცა ეს ყველაფერი გახმაურდა... არ მინდა ვინმეს თავი შევაცოდო, მაგრამ პირდაპირ გეტყვით: ძალიან მძიმე რამეები გადავიტანე. ზოგადად, მძიმე წარსულის ადამიანი ვარ: ბავშვობაში მუდმივად მჩაგრავდნენ. სკოლაში ყოველთვის ბულინგის ობიექტი ვიყავი. მოზარდობის ასაკში, ძალიან მსუქანი ვიყავი - 120–130 კილოგრამი. 13 წლისა 25 წლის კაცს ვგავდი. მეგობრები თითქმის არ მყავდა. მთელი ცხოვრება ასე იყო - ვისაც გაუდიოდა, მჩაგრავდა. ამიტომ, რაღაც მომენტში, მარტო ყოფნას შევეჩვიე - „მარტოხელა მგელი“, ასე ვუწოდებ ჩემს თავს.

და ახლა ისევ მჩაგრავენ, ამჯერად სხვანაირი ფორმით. ისეთი არაფერი გამიკეთებია, რომ ასეთი სიძულვილი დამემსახურებინა. მართლა ყველაფერს ვკითხულობ, რაც ჩემზე იწერება. გუშინ, მაგალითად, დილის ექვსამდე ტელეფონით ვკითხულობდი ყველა სტატიას, ყველა კომენტარს - იმიტომ, რომ მინდა გავიგო, რას ფიქრობენ ადამიანები. ორივე მხარე მაინტერესებს. და იცით, რა შევამჩნიე?გაუპატიურების საქმეებშიც კი, მკვლელობებშიც კი ხალხი არ წერს ისეთ სიძულვილით სავსე კომენტარებს, როგორებსაც მე მიძღვნიან. მიწერენ: „ნეტავ ჩაძაღლდებოდე“, „ნეტავ გაგასაღონ“, „ნეტავ მანდვე, ციხეში ამოგხდეს სული“… ასეთი დამოკიდებულება არასდროს მინახავს, კარგი რა.

რადიო თავისუფლება: რა გგონიათ, რატომ ხდება ასე?

სიმონ ლევიევი: მთავარი მიზეზი ფულია. ფული ადამიანებს ჭკუას უტრიალებს. შურისგან. და მეორე - სქესი, სქესთან დაკავშირებული ემოციური ფაქტორი. მთელ ამ ისტორიაში ქალის ფიგურა ისეა გამოყენებული, თითქოს ავტომატურად მსხვერპლია. რა თქმა უნდა, სექსუალური ძალადობის საქმეებში ქალის სიტყვას უფრო ენდობი - ეს ბუნებრივია. მაგრამ არ შეიძლება, რომ ყოველი ქალი, რომელიც კამერასთან იტირებს, აპრიორი მართალი იყოს. დღეს ბევრი ქალი ყველაფერს აკეთებს, რომ გახდეს ცნობილი - მოიგონებენ რაღაც ისტორიას, წარმოაჩენენ თავს მსხვერპლად და ეს ძალიან კარგად „მუშაობს“. ხალხი კი ფიქრობს: „აჰა, ეს წურბელა გოგოების ხარჯზე ცხოვრობდა“. და კაციშვილი არ სვამს ელემენტარულ კითხვას:
თუ მე ამ „გოგოების ხარჯზე ვცხოვრობდი“, კერძო თვითმფრინავით ამერიკაში ერთი გაფრენა $200,000 ღირს - აბა, ეს თანხა საიდან მოდიოდა? ციხიდან გამოსვლა, ჯარიმები, ადვოკატები - ეს უზარმაზარი ხარჯებია.

და თუ მართლაც ასობით ქალი მოვატყუე, ხუთი წლის განმავლობაში ერთი და იგივე ქალების წუწუნს რატომ ვისმენთ, სად არიან დანარჩენები? აბა, სად არის „ასობით დაზარალებული“? თუ რესტორანი გაქვთ და ხუთი უკმაყოფილო კლიენტი გამოჩნდება, ეს არ ნიშნავს, რომ რესტორანი არ ვარგა. ყველას ვერ გააბედნიერებ.

ზოგიერთისთვის ჩემი ცხოვრება ფანტაზიის საგანია - „იდეალური მამაკაცი“, „ოცნების კაცი“… და დიახ - პირდაპირ გეტყვით - სიმპათიური ვარ, წარმატებული ვარ, ჭკვიანი ვარ. ნაღდად კარგი ნადავლი ვარ ნებისმიერი ქალისთვის. Tinder-ს ვიყენებდი - მერე რა? რა პრობლემაა? მარტოხელა მამაკაცი ვიყავი, გართობა მინდოდა, რატომაც არა?

რადიო თავისუფლება: თქვენ უჩივლეთ Netflix-ს და იმ ქალებს, ვინც თქვენს წინააღმდეგ გამოვიდა. რა ბედი ეწია ამ სარჩელს?

სიმონ ლევიევი: Netflix-ზე დეტალებს ვერ გეტყვით, რადგან საქმე გრძელდება.
ქალებზე კი 2019 წელს შევიტანე სარჩელი. საბერძნეთის პროკურატურამ, მაშინ როცა ციხეში ვიყავი, სისხლის სამართლის დევნაც კი დაიწყო მათ წინააღმდეგ - ცილისწამებისთვის და სიცრუისთვის.
შემდეგ Covid-მა ყველაფერი გაართულა, პროცესი გაჭედა… და მეც შევეშვი, ბოლომდე აღარ მივდიე. მაგრამ ფაქტია - Tinder Swindler-ის ისტორია 2019 წლიდან დაიწყო და საბოლოოდ ამ ქალების წინააღმდეგ დაიწყო გამოძიება და არა ჩემს წინააღმდეგ.

რადიო თავისუფლება: მეტსახელი „Tinder Swindler“ - გაღიზიანებთ?

სიმონ ლევიევი: დიახ, რა თქმა უნდა. არ მიხარია. მაგრამ ახლა ამ სახელით მიცნობენ.
აღარ ვუყურებ, როგორც შეურაცხყოფას. ეს უბრალოდ ეტიკეტია.

რადიო თავისუფლება: თანაც, თქვენივე თქმით, მილიონები მოგიტანათ.

სიმონ ლევიევი: დიახ. ფაქტია. მახსოვს ფილმის გამოსვლის შემდეგ Vimeo-ზე $5 000–იან „ბიზნეს კურთხევებს“ ვაკეთებდი - ორ დღეში $100 000 გამოვიმუშავე. შემეშინდა კიდეც. დაბადების დღის მისალმებებს მაწერინებდნენ, ჩემს ხალხს ვკითხე, ეს ნორმალურია-მეთქი? მიპასუხეს, რა პრობლემაა, Snoop Dogg-იც კი აკეთებს ეგეთებს ამ პლატფორმაზეო... მაგრამ, დიახ, ამ ამბავმა ძალიან გამაძლიერა, ჩემი ბრენდი გააძლიერა. Instagram-ზე მილიონზე მეტი გამომწერი მყავდა, Story-ს რომ დავდებდი, რამდენიმე წუთში 100 000 ადამიანი ნახულობდა - ეს ჩემს ქვეყანაში 35%-იან სატელევიზიო რეიტინგს უდრის. რეალურად უფრო ყურებადი ვიყავი, ვიდრე ისრაელის ნებისმიერი ტელეარხი.

რადიო თავისუფლება: სწორად ვიცი, რომ Netflix-მა შემოგთავაზათ, დოკუმენტურ ფილმში მონაწილეობა მიგეღოთ?

სიმონ ლევიევი: დიახ, რა თქმა უნდა.

რადიო თავისუფლება: და, როგორც ვიცი, მონაწილეობაზე უარი თქვით. რატომ? რას გთავაზობდნენ?

სიმონ ლევიევი: მათთან აქტიურ მოლაპარაკებებში ვიყავი. მასალებს ვაწვდიდი. თითქმის ერთი წელი ვესაუბრებოდი ფილმის აღმასრულებელ პროდიუსერს – ფელისითი მორისს. ფილმის ბოლოს ჩემი ხმოვანი შეტყობინებაც არის - სადაც ვამბობ, რომ ვაპირებდი მათ წინააღმდეგ სასამართლოში წასვლას და ა.შ.

რადიო თავისუფლება: რა მასშტაბის ჰონორარს გთავაზობდნენ?

სიმონ ლევიევი: 8.5 მილიონ დოლარს მაძლევდნენ, რომ ჩემი საავტორო უფლებები სრულად შეეძინათ. მაგრამ როდესაც ჩემმა ადვოკატებმა ხელშეკრულებას ჩახედეს, ნახეს, რომ კონტრაქტი ისე იყო შედგენილი, რომ მათ სრული თავისუფლება ეძლეოდათ, ყველაფერი ეთქვათ, ხოლო მე – ფაქტობრივად ხმა აღარ უნდა ამომეღო.
ადვოკატებმა მითხრეს: „ამით ძალიან დიდ სამართლებრივ პრობლემებს შეიქმნი, უკეთესია, საერთოდ არ მიიღო მონაწილეობა.“

შემდეგ მივეცით ინფორმაცია – ჩემი ადვოკატების განცხადებები, საბუთები საბერძნეთიდან, ინტერვიუები… ამ დოკუმენტიდან არც ერთი არ მოხვდა ფილმში.
არ გამოაჩინეს არც ერთი ადამიანი, ვინც ჩემზე დადებითად ისაუბრებდა. სხვა დოკუმენტურებში ორივე მხარეს აჩვენებენ – აქ კი მხოლოდ ერთი ნარატივია.
თუ ადამიანი იმდენად სულელია, რომ ასეთ რაღაცას „ჭამს“ – ეს მათი საქმეა.
მაგრამ ეს Netflix-ის დაწერილი სცენარია და არაფერი აქვს რეალობასთან.

რადიო თავისუფლება: საკნიდან გამოგზავნილ წერილში წერთ, ფილმში მონაწილე ქალებს დიდი თანხები გადაუხადესო.

სიმონ ლევიევი: დიახ, რა თქმა უნდა – როგორც გადაღებისას, ისე შემდეგაც. შემდეგ უკვე ინტერვიუებისთვის იღებდნენ თანხებს – ისევე, როგორც მე.
Inside Edition-მა, მაგალითად, მხოლოდ ორი წუთისთვის $25,000 გადამიხადა.
სურათებისთვის – $50,000. გოგონებმაც მიიღეს საკმაოდ კარგი ჰონორარები – წიგნი დაწერეს, GoFundMe-ზე ანგარიში გახსნეს. მათმა GoFundMe-მ 800,000 ფუნტი შეაგროვა, ეს იმის ფონზე, რომ თითქოსდა ჩემს გამო აღებული ვალები 350,000 ფუნტს შეადგენდა. ცხოვრება აიწყვეს და მაინც გაიძახიან, „ცხრა წელია, ვალიდან ვერ ამოვედითო“. კარგი რა.

რადიო თავისუფლება: რას ეტყოდით მათ? გიცდიათ საუბარი, რაღაცების გარკვევა?

სიმონ ლევიევი: პირდაპირ ვეტყვი: დამივიწყეთ და თავს მიხედეთ. პერნილას ვეტყოდი – შენი ცხოვრებით იცხოვრე. სესილიასაც იმავეს და კიდევ... კაცი იშოვე რა. თქვენს ცხოვრებას მიხედეთ და ჩემსას თავი დაანებეთ. მოდი, წინ იარე. ცხოვრება გააგრძელე.

რადიო თავისუფლება: გერმანიაზე ვისაუბროთ: ყველაფერი ძალიან უცნაურად და მოულოდნელად განვითარდა. როგორ მოხდა, რომ დღეს აქ ზიხართ და არა გერმანიის სასამართლოში? იმ ქალბატონზე, ვინც გიჩიოდათ, ადრე თქვით, რომ საერთოდ არ იცნობდით. დღესაც ვერ გაიხსენებთ?

სიმონ ლევიევი: გულწრფელად? დღესაც კი ზუსტად არ ვიცი, ვინ არის და რას მემართლებოდა. დიახ, რაღაც წარმოდგენა მაქვს… მაგრამ რომ გითხრათ, როდესაც დამაკავეს, საერთოდ არ მქონდა იდეა, რას ეხებოდა ბრალდება – 2017 წელს ჩემს ცხოვრებაში იმდენი რაღაც ხდებოდა. ზოგჯერ ერთი თვის წინ გაკეთებულიც არ მახსოვს... მართლა ვერ ვიხსენებ. არც ამბავი მახსოვს. დეტალურად რომ გამომკითხოთ – ვერ გეტყვით.
და ამ საქმეშიც, აქამდე, ერთი მტკიცებულებაც კი არ მინახავს, არც დოკუმენტი, არაფერი. საერთოდ არაფერი მიგვიღია, რის მიხედვითაც გავიგებდით, რა ისტორიაზე იყო საუბარი.

რადიო თავისუფლება: არც ის იცით, რატომ გაუქმდა თქვენი ძებნის ორდერი? რატომ შეწყდა სამართლებრივი დევნა?

სიმონ ლევიევი: ჩემს ადვოკატებს – მარიამ კუბლაშვილს აქ, საქართველოში, შარონ ნაჰარის ისრაელში და გერმანელ იურისტებს – გერმანიაში ჰქონდათ შეხვედრები, რომ საქმე იქვე დაემთავრებინათ. აჯობებს მათ ჰკითხოთ. ვიცი, რომ პროკურატურისგან მივიღეთ შეთანხმება.
მითხრეს, რომ არავითარი მტკიცებულება არ არსებობს. და მგონია, ერთ-ერთი მიზეზი ხანდაზმულობაც იყო.
მართალი გითხრათ, ზუსტად არც ვიცი, რა გახდა საბაბი – მე ჩემს იურისტებს ვუთხარი: „გამომიყვანეთ აქედან. რაზეც გინდათ, მოაწერეთ ხელი. ყველაფერზე თანახმა ვარ. თუნდაც იმას დავიბრალებ, რომ დონალდ ტრამპს მე ვესროლე – ოღონდ აქედან გამომიყვანეთ.“ სხვა არაფერი მაინტერესებდა – მთავარია თავისუფალი ვყოფილიყავი. და მაინც არ მეგონა, რომ ასე სწრაფად მოხდებოდა ყველაფერი – ვფიქრობდი, სასამართლომდე მოგვიწევდა მისვლა.

რადიო თავისუფლება: ქუთაისის ციხემ, როგორც ჩანს, განსაკუთრებულად დამთრგუნველი შთაბეჭდილება მოახდინა თქვენზე. მოგვიყევით ციხეში გატარებულ პერიოდზე - როგორ და რით განსხვავდება ქუთაისის №2 პენიტენციური დაწესებულება იმ ციხეებისგან, სადაც გქონიათ ყოფნის გამოცდილება?

სიმონ ლევიევი: ეს იყო ყველაზე მძიმედ ასატანი, ყველაზე საშინელი ადგილი. ყველა სხვა ციხეს ბევრად აღემატება სიმკაცრით. ძალიან რთული იყო. შიგნიდან განგრევს ადამიანს. ეს ციხე – ძალიან, ძალიან მძიმე ადგილია. არავის ვუსურვებ იქ გატარებულ დროს.

24 საათი საკანში გამოკეტვა – ეს ერთი რამეა; მაგრამ კომუნიკაციის აბსოლუტური არარსებობა, უცხო ქვეყანაში ყოფნა, უნდობლობა – ეს სხვა სირთულეა. მთავარი პრობლემა იყო ბრალდებების მასშტაბი. 2019 წელს, როცა საბერძნეთში დამაკავეს, თქვეს, რომ 8 ქვეყანაში ვიძებნებოდი. მახსოვს, როცა დამაკავეს, საოცარი შვება ვიგრძენი: ათენის აეროპორტის საკანში 18 საათი ისე მეძინა, არ გავნძრეულვარ – ჩემს სიცოცხლეში ასე კარგად არ გამომიძინია.

და ახლა წარმოიდგინეთ – ქართულ სასამართლოში გეუბნებიან, „10 წლით თავისუფლების აღკვეთა გემუქრებაო“. და შენ წარმოდგენა არ გაქვს, საერთოდ არც გახსოვს ის ამბავი, რაზეც გდებენ ბრალს. და იაზრებ, რომ რაღაც სრულიად შეთითხნილი ბრალდებით შეიძლება 45 წლამდე ციხეში დარჩე…

რადიო თავისუფლება: სავარაუდოდ, საკმაოდ ბევრი დრო გქონდათ თვითანალიზისთვისაც. რას გადახედეთ? რამე პირობა მიეცით საკუთარ თავს?

სიმონ ლევიევი: პირველ რიგში, საკუთარ თავს ვუსვამდი კითხვას: აქედან თუ გავაღწიე, რა მინდა ცხოვრებაში?
და მთავარი, რაზეც ჩამოვყალიბდი, იყო – ჩემი ოჯახი მინდა. ოჯახის შექმნა, დაოჯახება – ჩემი ცხოვრების პირველი პრიორიტეტია.

ციხეში ერთი წიგნი წავიკითხე – „The Psychology of Wealth“. ამან მართლა შემიცვალა ცხოვრება. მერე სხვა წიგნებიც წავიკითხე, იმავე თემაზე – და აზროვნების ძალის შესახებ ჩემი წარმოდგენა შეიცვალა. და სამი დღით ადრე, სანამ გავიგებდი, რომ გამოვდიოდი, თითქოს ქვეცნობიერს რაღაც დაემართა: ერთი კაცი მეზობელ საკნიდან გაათავისუფლეს… მერე კიდევ ერთი… თითქოს რაღაც შეიცვალა ჰაერში.

მერე მარიამს დავურეკე და მითხრა: „ალბათ ექსტრადიციაზე ბრძოლა მოგვიწევს.“
მე კიდევ პირდაპირ ვუთხარი: „მარიამ, აქ აღარ შემიძლია. გერმანიაში გამიშვით, ჩავჯდები, ოღონდ აქ აღარ დავრჩე. თვითმკვლელობის ზღვარზე ვარ.“ ძალიან ცუდად ვიყავი – ფსიქიკური აშლილობის ზღვარზე.

მიუხედავად იმისა, რომ კამერებით სავსე საკანში ვიყავი, შევნიშნე უსაფრთხოების ხარვეზი –აბაზანაში კამერები არ იყო. და ბევრჯერ გავიფიქრე: „თუ ამას გავაკეთებ - თუ თავს მოვიკლავ - აქ მოხდება.“

დღეების განმავლობაში ვფიქრობდი ამაზე. და კიდევ ერთმა რამემ დამანგრია –
ძალიან ბევრმა ისეთმა ადამიანმა მიმატოვა, ვინც მეგონა, არასოდეს მიმატოვებდა.

რადიო თავისუფლება: თუ შევადარებთ ბათუმში დაკავებულ სიმონ ლევიევს და იმ სიმონ ლევიევს, რომელიც ქუთაისის ციხიდან გამოვიდა — რა არის მთავარი სხვაობა? შეგცვალათ ციხემ?

სიმონ ლევიევი: კი. სხვა ადამიანი ვარ. მოდი, ასე ვთქვათ: ბათუმამდეც, ვთქვათ, 2022 წლის სიმონ ლევიევი და 2025 წლის სიმონ ლევიევი - ერთი და იგივე ადამიანი არ არის. უკვე ზრდასრული კაცი ვარ, ბავშვი აღარ ვარ. ათი წლის წინ რომ ვიყავი ციხეში — შემეძლო „დრო გამეყვანა“, პრობლემა არ იყო.

ახლა მადლიერი ვარ, რომ აქ ვზივარ. მადლიერი ვარ ყველა იმ კარგი ადამიანის, ვისზეც ყოველ დღე ვლოცულობდი. ღმერთს ვთხოვდი, რომ გამოეგზავნა ეს ადამიანები, კარგი ადამიანები, რომლებიც დამეხმარებოდნენ, რათა ამ სიტუაციიდან გამოვსულიყავი.

გადავწყვიტე, რომ ჩემი ცხოვრება შევცვალო - ძირითადად მოტივაციური სპიკერი გავხდე: ვისაუბრებ ჩემს სიძნელეებზე, იმაზე, რაც წარსულში გამოვიარე. გითხარით, რომ თვითმკვლელობაზე ვფიქრობდი, მენტალურად უმძიმესი მდგომარეობა მქონდა. ვეღარ ვმართავდი თავს. სრულად მოშლილი ვიყავი, არ მეძინა. რაც მაძლებინებდა - მხოლოდ ერთი რამ იყო: მამაჩემს ვერ გავუკეთებდი ამას. ამას ვერ გადაიტანდა. საკუთარ თავს ვუთხარი: „კიდევ ერთ კვირას მოვითმენ, გავძლებ. ვცდი.“

მაგრამ დრო გადის და ყველაფერი იშლება, როგორც ბანქოს სახლი. და მიუხედავად იმისა, რომ ძლიერი ადამიანი ვარ - მაინც ადამიანი ვარ, არის საზღვარი, რისი გაძლებაც შემიძლია. მკვლელი არ ვარ. დამნაშავე არ ვარ. ამ ყველაფერს არ ვიმსახურებ: არც სიძულვილს, არც შეურაცხყოფას. ის სიმონი, რომელიც დანარჩენებს ჰგონიათ, რომ იცნობენ და ნამდვილი სიმონი 180 გრადუსით განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. მაგრამ როცა მედია გესხმის თავს - ავტომატურად ჯავშანში ჯდები, იმ სიმონს ფარივით იფარებს. ყველა მოდის ერთი კითხვით: „რატომ ითაღლითე?“

ისრაელის მედიიდან მკითხეს: „ციხეში ხომ არ გაგაუპატიურეს?“ არა, არ გამაუპატიურეს. გეყოთ ამერიკული ფილმების ყურება - რეალობა სხვანაირია.

მტკივა ცუდი კომენტარები, ცუდი სტატიები, „tinder swindler“-ის იარლიყი. ღმერთს ვფიცავ, რომელიმე სხვა ადამიანი ჩემს ადგილას დღეს ცოცხალი აღარ იქნებოდა. ეს 100%-ით ვიცი. ჩემი წიგნი იწყება იმით, რომ თითქოს თავი მოვიკალი - და ამით სიცოცხლე გადავირჩინე. 2019 წლით იწყება, Tinder Swindler-ის გამოსვლით - იმ ბრალდებებით, რომელიც არ ჩამიდენია.

კიდევ ერთხელ: არ მაქვს პრობლემა პასუხისმგებლობა ავიღო იმაზე, რაც რეალურად ჩავიდინე: აქვე გითხარით - წარსულში მილიონები, ათობით მილიონი მოვიტაცე ბანკებიდან. ამას ხმამაღლა ვამბობ. მაგრამ ქალებისგან ფულის მოტაცება? არა. ეს არ ჩამიდენია. ეს რომ მექნა, მივიდოდი, ვეტყოდი: „სესილ, ესა და ეს ვქენი, ვწუხვარ, ბოდიში.“ მე მას ვუთხარი: მოდი, პოლიგრაფზე წავიდეთ, სიცრუის დეტექტორზე. ყველაფერი გავაკეთოთ, სადაც მეტყვით, იქ დაგიჯდებით. თუ ერთ რაღაცას მაინც მოვიტყუები - რასაც გინდათ, იმას დავიბრალებ. შოუ ხომ გინდათ? სამყაროში ყველაზე დიდი შოუ გამოვა. მაგრამ არ ვაღიარებ იმას, რაც არ გამიკეთებია.
არ ვაღიარებ მხოლოდ იმიტომ, რომ ხალხს ასე სურს.