Accessibility links

logo-print logo-print

40-წელს მიკაკუნებულის ცხოვრების რეტროსპექტივა


ავტორი: სალომე

1985-1989-იანები - ბუნდოვნად მახსოვს სადღაც „სოჩაში“ ვიყავით ... მერე არაფერი ...და მერე მშობლების თაობა შფოთავს, ბებია-პაპები ოხრავენ, რაღაც მიტინგებია და ვიღაცეები მღერიან, ვიღაცეები მოკლეს - ტანკები, ტირილი, მშობლები ღრიალებენ, ბებია-პაპები ოხრავენ და...

1990-1999 - ომია, დედაქალაქში ომია, გარეთ ვერ გავდივართ - ისვრიან, აფეთქებენ, მშობლები კამათობენ რა ხდება/რა უნდა მოხდეს, ბებია-პაპები ჩუმად არიან და ნერვიულობენ, ხანდახან ტირიან... კიდევ სადღაც ომებია - ჩვენები და „მტრები“ ტელევიზორში აცხადებენ დაღუპულების სახელებს და ასაკს, ვიღაცეები ჩხუბობენ- სახლშიც, მეზობლადაც, ეზოშიც, ბებია-პაპები - „ეგეც თქვენი თავისუფლება“... ცივა, ბნელა, დენი არ არის, გათბობის „ჩუგუნის“ ბატარეა კედლიდან ცინიკურად მიყურებს... ნავთი იშოვეს - ლამფას ავანთებთ, „სალიარკა“ - უი რა კარგია - რაღაცა „კერასინკებია“ მაგაზე და გავთბებით... სკოლაში მაინც დავდივართ და „ვერთობით“... ტროლეიბუსს გაკიდებიხართ და ჩამოკიდებიხართ - ხო კარგი იყო? J კლასში ქონების შეშის ფეჩში „დიმაუშკა“ გახსოვთ? ... მეზობელი, რომ სულ ცოლს ურტყავდა - „ეგ ომში ნამყოფია და გაუბერა - რა ქნას“, „მაგან სამსახური ვერ იშოვა და რა ქნას - სვავს“ – „მაგისი ცოლი ტორტებს აცხობს და იმდენ ფულს შოულობს, მაგრამ ქმარს არ აძლევს და აბა რას იზავს „

... სკოლაც დასრულდა, ისა და „თუ კომისიის წევრთან არ ემზადები - ვერ მოხვდები უნივერსიტეტში უფასოზე“ ... ფასიანზე გინდა - იმუშავე და კი ბატონო... ისა და „მუშაობის გამო რომ ლექციებს აცდენ - გაგრიცხავთ იცოდე“, ფული გადაუხადე ექიმს, ლექტორს, ამბობენ „გაიშნიკსაცო“....

„ჩვენ დაკარგული თაობა ვართ „ ოხრავს მშობლების თაობა, „რა ქვეყანა დაანგრიეს“ ოხრავენ ბებია-პაპები.... და ისა - ვინ დაანგრია? რატომ? ვინ რა გააკეთა და გააფუჭა და ვინ აგო პასუხი შეცდომებზე? ვისი ბრალია - სხვისი, სხვისი ოღონდ არა ჩვენი... სხვისი თუ არა ცხოვრების, ბედის....

2000-2010 - არჩევნებში მონაწილეობის უფლება - რა სასიხარულოა - მაგრამ რას ამბობენ? „პენსიების გაზრდა“, პურის ფასი“, „დენის ფასი“ .. ისა და მე რას მპირდებით - მე ?! ვიღაცეები მიყავთ ხოლმე მიტინგებიდან და სადღაც ტყეში ტოვებენ, ან ქრებიან, ან რაღაცეები კიდევ .. და ისა - მშობლების და ბებია-პაპების თაობა წყვეტს ისევ მე როგორ და რა ქვეყანაში ვიცხოვრო....

მოგვბეზრდა და ჩვენი ჯერი მოვიდა „მიტინგების“ ... ოღონდ ყველას გვეშინოდა, ის ტანკები სულ გვახსოვს - ტანკები ხომ მიტინგებთან ასოცირდება. „რა ბედნიერებაა - რევოლუცია მოხდა და არავინ მოკლეს....“ ისე და მაინც - დაშავდნენ, ემოციურადაც ბევრი და ფიზიკურადაც მაგრამ „ტანკები“ ხომ არ იყო - გვიხარია .... და ყველას ჯეროდა რომ „ხვალ“ უკვე კარგი დღე იქნება, ყველა პრობლემა მოგვარდება - ისინი მოაგვარებენ - ისინი, ვიღაცეები, ჩვენ პურის ფული ვიშოვოთ და ქვეყანას სხვები დაალაგებენ, მშობლები შფოთავენ, ბებია-პაპები გაჩუმდნენ და მხოლოდ თავს აქნევენ, ჩვენ სამუშაო ფერხულში ჩავებით - ჩვენ ხომ უკეთესი თაობა ვართ, ჩვენ უკეთ გავაკეთებთ - გვჯერა... ჩვენ ფულის კეთება ვისწავლეთ, საზღვრებს გარეთაც სწავლა ნელ-ნელა შეიძლება - ნუუ ოღონდ მდიდრებისთვის - აი ვისი მშობლებიც მდიდრები არიან.. ნუუ კარგია- ხომ ჩამოვლენ და ჩვენც „მოგვხედავენ“, გვიშველიან, ...

ისა და რაღაც აღარ მოგწონს უკვე... „ტელეფონიდან კარტა ამოიღე - გათიშულზეც გვისმენენ“, რა ვიცი მეშინია და... დროდადრო - მიტინგები, ერთმანეთის გინება/ცემა/მოკვლა...

მშობლების თაობა: „აი რუსეთი რომ არ გინდათ მაგიტომ-იყავით ეგრე“, ისა და - თქვენ არ იყავით მაშინ? - თქვენ დღემდე არ აღიარებთ, რომ შეცდომები დაუშვით ხალხის არჩევაში, თქვენ არ იყავით რომ თავისუფლება ერთმანეთის შეურაცხყოფა/ფულის წართმევა/ავტომატით სირბილი გეგონათ...

გაბრაზებისგან ყელში ბურთი მაწვება....

ისა და დავიფიცოთ რომ ჩვენც ეგეთები არ გავხდებით....

ვაგებინოთ მათ პასუხის - მათ და არა ჩვენ - ჩვენ რა შუაში ვართ - აბა ვინ აგო პასუხი ან ვინ აგებინა პასუხი ვინც ქვეყანას ეს დამართა...

2010-2020 - ეხლა ჩვენი ჯერი მოვიდა - ჩვენ ვართ ის „მშობლების თაობა“... და უი... ისევ მიტინგები - ისევ შეურაცხყოფები, ისევ „რა ქნას კაცმა ნერვიულობს და ნუ გამოიწვევს ცოლი რაა“ ....

ისევ ვიბრძვით - ოღონდ ეხლა ჩვენი ქონების, პოზიციის და კიდევ რა ვიცი ათასი რამისთვის - ისევ ვიშვიში და ისევ არავინ არაფერზე აგებს პასუხს -

და ხვალ ვინმეს შვილი იკითხავს - და „თქვენ არ იყავით“ იქ/ისინი - მე რა შუაში ვარ ... და ჩვენ ვეტყვით - ჩვენ არა - „იმათი“ ბრალია -სხვების... და სხვების თუ არა - ბედის, ცხოვრების ყველასი ოღონდ მე არაფერ შუაში ვარ - მე რა შემიძლია...

და იმედია, რომ შეგრცხვება რომ ჩვენ ვიყავით და ვართ - ყოველ შემთხევვაში ჯერჯერობით - ეს ჩვენ ვართ - ეს ქვეყანა ჩვენ ვართ და ვაგოთ პასუხის ჩვენს ქმედებებზე და გადაწყვეტილებებზე...

დაწერეთ კომენტარი

ძვირფასო მეგობრებო,

რადიო თავისუფლების რუბრიკაში „თავისუფალი სივრცე“ შეგიძლიათ საკუთარი ბლოგებისა და პუბლიცისტური სტატიების გამოქვეყნება.

ტექსტი არ უნდა აღემატებოდეს 700 სიტყვას.

რედაქცია იტოვებს უფლებას, საკუთარი შეხედულებისამებრ შეარჩიოს ტექსტები გამოსაქვეყნებლად. ავტორებს ვთხოვთ, გაითვალისწინონ რადიო თავისუფლების სარედაქციო პოლიტიკა, რომელსაც შეგიძლიათ გაეცნოთ განყოფილებაში „ფორუმის წესები“.

გთხოვთ, ტექსტი გამოგზავნეთ Word-ის დოკუმენტის სახით.

ტექსტები ქვეყნდება უცვლელად, რედაქტირების გარეშე.

მასალები მოგვაწოდეთ მისამართზე: tavisupleba@rferl.org
(subject-ში ჩაწერეთ „თავისუფალი სივრცე“)

XS
SM
MD
LG