ჟურნალისტი, ხელოვნებათმცოდნე, პროფესორი. აშუქებს კულტურის ისტორიის, კინოს, ხელოვნების საკითხებს, ადამიანის უფლებებს. რადიო თავისუფლებაში მუშაობს 1995 წლიდან.
10 თებერვალს, ხუთშაბათს ბერლინში გაიხსნა ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი კინოფორუმი მსოფლიოში - საერთაშორისო კინოფესტივალი ”ბერლინალე”.
პროექტი, სახელწოდებით ”ენერგოკრიზისის არტი”, 90-იანი წლების ქართულ სინამდვილეს აღადგენს.
ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის მონაცემებით, 2020 წლისთვის კიბოს შემთხვევების რაოდენობა მსოფლიოში ოც მილიონამდე გაიზრდება.
”ქართული მწერლობა საბჭოთა სისტემაში - რეალობის განზომილება” - ასე ერქვა დისკუსიას, რომელიც საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორიამ გამართა ამ კვირაში გოეთეს ინსტიტუტში.
დევნილების თემა დიდი ხანია დამკვიდრდა მსოფლიო კინემატოგრაფში, თუმცა ქართული კინო სოციალური თემატიკის მიმართ კვლავაც გულგრილია. რა არის ამ გულგრილობის მიზეზი?
თითქმის სამი კვირაა ქართულ ტელეარხებზე გასართობი გადაცემების განსაკუთრებული სიჭარბე იგრძნობა.
მექსიკის ვიდეოთეკებში უნდა მოვძებნო „პოეზია“ და ჩვენებს ვუჩვენო. კულტურული ბარიერის პრობლემა აქ - მიუხედავად სიკეიროსულ-ტროცკისტული მემარცხენე სულისა - იმდენად გადაუწყვეტელია, რომ ხალხი ლამის გეტოებში ცხოვრობს.
გასული წლის კულტურულ აფიშას რომ გადახედოთ, ნამდვილად შეგექმნებათ შთაბეჭდილება, რომ ქართული კულტურის დონე უკვე დასავლურ სტანდარტებს მიუახლოვდა.
”ასაკი, ალბათ, თავისას აკეთებს. მარადიულ თემებზე იწყებ ფიქრს - სიკვდილზე, დავიწყებაზე, მეხსიერებაზე”, - გვითხრა ავტორმა წიგნისა ”პარიზული ჩანაწერები”, კინორეჟისორმა ლანა ღოღობერიძემ 2010 წლის მარტში.
საბჭოთა მემკვიდრეობის გააზრება, როგორც ჩანს, სულ უფრო აქტუალური ხდება ქართულ კულტურულ-პოლიტიკურ სივრცეში. ქვეყანაში სერიოზული დისკუსია დაიწყო იმაზე, თუ როგორ შეიძლება შევისწავლოთ, შევაფასოთ და გადავაფასოთ წარსული. ერთ-ერთი ასეთი დისკუსია ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდში გაიმართა.
რატომ გვეშინია ქართველებს, ვიყოთ მხიარულები და რატომ „ვიყეფებით“? რატომ დავკარგეთ იუმორის გრძნობა? ანდა, გვქონდა კი ოდესმე? რატომ აქვს ადამიანთა უმრავლესობას ასეთი დაღლილი, მოღუშული, უსიცოცხლო მზერა? მხოლოდ და მხოლოდ ხელისუფლების ბრალია ეს?
ჩვენი ყოველკვირეული პროგრამის, „წითელი ზონის“ მორიგი გადაცემა ჯონ ლენონის ხსოვნას ეძღვნება.
გასულ კვირას თბილისში, ჟურნალისტთა სახლ „ფრონტლაინ კლუბში“, მოეწყო დისკუსია თემაზე „გამოხატვის თავისუფლება და ცენზურა“... ეგრეთ წოდებული „ზიზღის ენის“ აკრძალვასა თუ შეზღუდვაზე ისაუბრეს ჟურნალისტებმა, ადამიანის უფლების დამცველებმა, იურისტებმა...
ადამიანის უფლებათა დღე საქართველოში 10 დეკემბერს აღინიშნა, თუმცა ამ დღისადმი მიძღვნილი ღონისძიებები მთელი კვირის მანძილზე ტარდებოდა. შეხვედრა, რომელიც ”ელსამ” მოაწყო, შეიძლება აღვიქვათ როგორც ახალგაზრდების სურვილი გააფართოონ სამართლის არეალი - უპირატესობა მიანიჭონ სიცოცხლეს, რომელიც ფორმულებზე ფასეულია.
ტოტალიტარულ ქვეყნებში ხშირად სწორედ პირადი ცხოვრება ხდებოდა ადამიანის დათრგუნვის, შანტაჟის, მარგინალიზაციის საშუალება. თუმცა პირადი ცხოვრების ხელშეუხებლობა ხშირად პოსტტოტალიტარულ ქვეყნებშიც ირღვევა ხოლმე. სად არის ზღვარი პირად ცხოვრებასა და „საზოგადოებრივ ცხოვრებას შორის“?
საქართველოს პარლამენტის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში მოეწყო პრეზენტაცია პოეტ ირაკლი კაკაბაძის წიგნისა ”წერილები და მავთულხლართები”. წიგნის პრეზენტაციის პარალელურად მოეწყო აზერბაიჯანელი ფოტოგრაფის, ნაილი ვექილის, გამოფენა - ”საქართველოში ცხოვრების 3 წელი”.
ჩამოტვირთე მეტი
