თითქმის ორი კვირაა, საქართველოში მცხოვრები ირანელების ნაწილი თბილისში, ირანის საელჩოს წინ აპროტესტებს ირანის ისლამური რესპუბლიკის მთავრობის მიერ ათასობით ადამიანის მკვლელობას. საკუთარი ქვეყნიდან შორს მყოფები, მათგან ბევრი ირანიდან იძულებით წამოსული ადამიანი, ცდილობენ ირანში მიმდინარე მოვლენებს მიაპყრონ ხალხის ყურადღება.

მათი ნაწილი რეზა ფაჰლავის და მონარქიის მომხრეა, ამას მათი შეძახილებით, დროშებითა და საპროტესტო პლაკატებითაც მიხვდებით, ნაწილს მომავლის ირანი დემოკრატიულ რესპუბლიკად წარმოუდგენია. თუმცა ყველას აქვს ერთი სურვილი და მიზანი - ისლამური რეჟიმისგან ირანის გათავისუფლება.

რადიო თავისუფლების ამ დისკუსიაში თბილისში მცხოვრები ირანელები გვიყვებიან ბოლო დღეების გამოცდილებას და იმ წლებსაც იხსენებენ, როცა ირანში ცხოვრობდნენ.

ინტერვიუს დაწყებამდე ერთმანეთს ეკითხებიან, ბოლოს როდის ჰქონდათ კავშირი ირანში დარჩენილ ოჯახის წევრებთან და მეგობრებთან: „რვა დღის წინ“. „უკვე ერთი კვირაა“. „ხუთი დღეა არაფერი ვიცით“, - ასე პასუხობენ ერთმანეთს.

ირანში ინტერნეტი ისევ გათიშულია. მხოლოდ ხანდახან, რამდენიმეწამიანი სატელეფონო ზარის ხმა თუ გაისმება, რომლის დროსაც ორი სიტყვის თქმას ასწრებენ: „ცოცხლები ვართ“ და მერე ზარი ითიშება.

ორი დღის წინ, რადიო თავისუფლებამ მიიღო ირანის მკვიდრის აუდიოჩანაწერი, რომელიც ყვება, თუ რა მდგომარეობაა ახლა ქვეყანაში:

ამ დისკუსიაში კი მონაწილეობდნენ:

• საიდ ფაზლი რეჟისორია, ის 8 წელია ცხოვრობს საქართველოში;
• ღაზალე ფარსაი - ტურისტული გიდი. ის 6 წელია, რაც აქა არის;
• ამინ მაჰმუდაბადი, აქციის ერთ-ერთი ლიდერი, კაცი ლურჯ ქურთუკში, საინფორმაციო ტექნოლოგიების სპეციალისტია. ის სამი წელია ცხოვრობს საქართველოში;
• აფსანე მაჰმუდაბადი, რომელსაც თბილისში სილამაზის სალონი აქვს, უკვე სამი წელია საქართველოშია.

რადიო თავისუფლება: რას გრძნობდით, როცა ირანში ამ მძლავრი პროტესტის კადრებს უყურებდით?

ამინი: ყველანი სასოწარკვეთილები ვიყავით - ვხედავდით, როგორც ესროდა ისლამური რესპუბლიკის რეჟიმი ახალგაზრდებს, როგორი სისასტიკით ხოცავდა მათ. ეს უსამართლო ბრძოლაა და ამის ყურება იმდენად საშინელია, რომ აქ მყოფებსაც კი გვიჭირდა ერთმანეთთან ლაპარაკი. ძალიან, ძალიან ცუდად ვართ ამის გამო. ყველა დეპრესიაშია, რადგან არაფერი კარგი ირანიდან არ ისმის.

ღაზალე: დანაშაულის განცდა მტანჯავს, რომ ახლა სამშობლოში არ ვარ და ჩემი დების და ძმების მხარდამხარ არ ვიბრძვი. აქ გამუდმებით ვტირი. სულ გაბრაზებული ვარ. პანიკური შეტევები მაქვს. ეს ვითარება უნდა დასრულდეს, რომ გავიგოთ ირანში რა ხდება.

საიდი: თქვენ ვერც წარმოიდგენთ, ირანში სინამდვილეში რა ხდებოდა, რადგან თქვენ ცხოვრობთ ქვეყანაში, სადაც ასე ტოტალურად ვერ გაგაჩუმებენ, ინტერნეტს თუ სხვა საკომუნიკაციო არხებს ვერ გაგითიშავენ, ვერ ჩაგიხშობენ ხმას, როგორც ჩვენ - ირანში. რასაც თქვენ აქედან ხედავთ, ეს მხოლოდ აისბერგის წვერია. წარმოიდგინეთ, რომ უყურებთ ფილმს, სადაც ვიღაც იტანჯება, ხედავთ ბოროტ პერსონაჟს, რომელიც საშინელებებს სჩადის, მაგრამ თქვენ არაფრით შეგიძლიათ დახმარება. უსუსურობის განცდა გიპყრობთ, რადგან ვისაც შველა სჭირდება, ვერაფრით ეხმარებით. თქვენ მხოლოდ ამ ტანჯვის და სისასტიკის მოწმე ხართ და ვერაფერს ცვლით. ეს დამანგრეველი გრძნობაა.

აფსანე: 40 წელზე მეტია, ჩვენი ხალხი იბრძვის. ირანის მოქმედი რეჟიმი კი, როგორც შეუძლია, ახშობს ხალხის ხმას და ძალადობს მათზე. ახშობს მათ პროტესტს, რის წინააღმდეგაც არ უნდა იღებდნენ ხმას... ბრაზი გვახრჩობს. ვოცნებობ, რომ მშვიდობას ვეღირსოთ, რომ შევძლო თავისუფლად შემეძლოს ჩემს ქვეყანაში ჩასვლა, სადაც ნორმალურად ვიცხოვრებთ.

რადიო თავისუფლება: როგორ ფიქრობთ, რა შეიძლება მოხდეს ირანში მომდევნო თვეების განმავლობაში, რისი, ვისი იმედი გაქვთ?

საიდი: ამ 47 წლის განმავლობაში, 1979 წლის შემდეგ, ირანში ბევრი დიდი პროტესტი იყო. ჰიჯაბის სავალდებულო ტარების წინააღმდეგ თუ სხვა ბევრი უფლებისთვის, რაც იქ ადამიანებს არ გააჩნიათ. თუმცა განსხვავება იმ დროს და დღევანდელობას შორის ის არის, რომ ხალხს არასოდეს ჰყოლია სოლიდური ლიდერი, ვინც მათ წინ გაუძღვებოდა, როგორც, მაგალითად, დღეს არის რეზა ფაჰლავი. საინტერესო ის არის, რომ ირანში ჯერ ხალხმა დაიწყო პროტესტი და გავიდა ქუჩაში კონკრეტული მოთხოვნებით და მხოლოდ შემდეგ დაიწყო მისი სახელის სკანდირება. ჩვენ იმიტომ ვეძახით მას ირანის მეფეს, რომელიც დღეს დევნილობაშია, რომ სწორედ ის იყო ლეგიტიმური პრინცი გადატრიალებამდე (რ.თ - ისლამურ რევოლუციამდე).

უკან დაბრუნების გზა არ არსებობს. მე ვფიქრობ, რომ ყველაზე რთული რამ, რაც მან გააკეთა, ის არის, ამ ქაოსურ ბრძოლაში პასუხისმგებლობა აიღო. წარმოიდგინეთ, ერთ მხარეს არის დიდი ბოროტი ძალა, ისლამური სახელმწიფო და მეორე მხარეს დგას ირანის პატრიოტი ხალხი. მის ფოტოს რომ დააკვირდეთ, ბრძოლის დაწყების პირველ ხანებში და ახლა, შეამჩნევთ განსხვავებას, იმას, თუ როგორ დაბერდა ამ მოკლე ხანში.

ამინი: ირანელი ხალხი არასოდეს ივიწყებს იმას, რასაც მათთვის ვინმე აკეთებს. ფაჰლავის ოჯახმა ირანელი ხალხისთვის ბევრი რამ გააკეთა და ეს ხალხს ახსოვს. მათ დააგეს გზები, გააკეთეს რკინიგზა...ახალი, თანამედროვე ირანის შენება სურდათ და ყოველთვის, როცა ისინი ახსენებდნენ ირანს, ახსენებდნენ ირანელებსაც. ლაპარაკობდნენ, როგორ მოუტანდნენ ამ ქვეყანას მშვიდობას, განვითარებას. ეს ამბები არ არის დამალული არც მსოფლიოსთვის და მით უმეტეს, არც ირანელებისათვის... იმ მომენტიდან კი, რაც ისლამურმა რეჟიმმა მძევლად აიყვანა ჩვენი ქვეყანა და ხალხი, მათ ხელშია ნავთობის ფული, იმ დღიდან ქმნიან ტერორისტულ ორგანიზაციებს. ამ ფონზე ირანელი ხალხი სიღარიბესა და გაჭირვებაში რჩებოდა. ამიტომ ახლა რისი იმედიც მე მაქვს, ის არის, რომ რეზა ფაჰლავი დაბრუნდეს და ამ ქვეყანას დაუბრუნდეს ღირსება და დიდება.

რადიო თავისუფლება: როგორ ფიქრობთ, შესაძლებელია ირანში რეჟიმის შეცვლა არეულობების, პროტესტის გარეშე?

აფსანე: რა თქმა უნდა, არა. ისლამურ რეჟიმს რომ მშვიდობიანად წასვლა ნდომოდა, აქამდე წავიდოდა. ჩვენ ისინი უნდა გავაგდოთ ჩვენი ქვეყნიდან.

ღაზალე: არ გეგონოთ, რომ ირანში გამართული პროტესტების დროს ხალხი თავიდანვე ასე გაბრაზებული იყო ან აგრესიული და არამშვიდობიანი. იყო ხოლმე საპროტესტო გამოსვლები სლოგანებით და ამით მთავრდებოდა ყველაფერი. რეჟიმი მათ გამოსვლისთანავე ახშობდა, ყველას იჭერდა, აწამებდა, საპატიმროებში ყრიდა: ბევრი იქიდან ცოცხალიც ვერ ბრუნდება. ერთადერთი გზა მთავრობისთვის, რომ გააჩუმოს ისინი, მათი მოკვლა და დაშინებაა - და ეს მარტო ირანის შიგნით კი არ ხდება, ისინი ირანის გარეთაც ემუქრებიან ადამიანებს. ამ რეჟიმის სისასტიკეს არა აქვს საზღვარი. საკმარისია რაიმე ღიად დაწერო, სთორი დადო, ხმამაღლა გააპროტესტო, რომ საზღვრებს გარეთაც მოგწვდებიან. ახლაც მაქვს შენახული მუქარის მესიჯი, რომელიც მომივიდა უცნობისგან ერთ-ერთი საჯარო პოსტის გამო. მწერდა, რომ მკვლელი იყო და მომკლავდა, თუ ხმამაღლა ვილაპარაკებდი. წადი და უთხარი ქართულ პოლიციას და ჩინოვნიკებს, მაინც გიპოვი და გაგაქრობო.

რადიო თავისუფლება: თქვენი აზრით, ირანში მიმდინარე პროტესტების შემდეგ რეჟიმი დასუსტდა, თუ პირიქით, უფრო სასტიკი გახდა?

საიდი: რეჟიმი დღეს ძალიან სუსტია, მაგრამ ამავე დროს უფრო ბრუტალურიც. ამიტომ აწყობს გენოციდს და კლავს ათასობით ადამიანს, რომ გამოსავალი იპოვოს და შეაჩეროს პროტესტი. მაგრამ ამასობაში ის შიგნიდან იშლება. ხალხისგანაც აქვს ზეწოლა. რეჟიმი ძალიან დაღლილია. ისლამური რეჟიმის ძალოვნებიც დაღლილები არიან. ეკონომიკა ინგრევა. ცხოველებივით არიან კუთხეში მიმწყვდეულები და ამის გამოა, რომ ასე სასტიკად იქცევიან. ამის დასტურია თუნდაც, ცოტა ხნის წინ, ისლამური რესპუბლიკის წარმომადგენლის ქცევა გაეროს უშიშროების სხდომაზე, სადაც ის საშინლად აღელვებული იყო, წამდაუწუმ წყალს სვამდა და სისულელეებს ლაპარაკობდა... მოკლედ, ჩემი აზრით, აქ არ არსებობს „თუ“ - რეჟიმი ახლა ერთდროულად სუსტიცაა და სასტიკიც.

რადიო თავისუფლება: სულ გვესმის, რა მამაცია ირანელი ხალხი. მართლა ასეთი გამბედავები და მამაცები ხართ?

ღაზალე: 100%-ით. ირანელები მამაცები არიან. ისინი თავიდანვე აპროტესტებდნენ ყველანაირ უსამართლობას. და ამას აკეთებდნენ მიუხედავად იმისა, რომ მათ კლავდნენ, აწამებდნენ, იტაცებდნენ, მათ ოჯახებს ავიწროებდნენ. მაგრამ ხომ ხედავთ, გადის დრო და ისევ იბრძვიან. ისევ გაბედულად და იმედიანად.

საიდი: უძვირფასესი რამ, რაც ცხოვრებაში გაგვაჩნია, ეს არის სიცოცხლე და როცა ისინი გადიან ქუჩაში ირანის თავისუფლებისთვის, ამ ერთადერთს - სიცოცხლეს - დებენ სასწორზე. ამბობენ, ჩვენ მეტი არაფერი გვაქვს, რისთვისაც ვცოცხლობთ, ჩვენს მომდევნო თაობას ეგებ მაინც ჰქონდეს ეს თავისუფლებაო. ამიტომ, ხალხი, მაგ სიტყვის - „სიმამაცის“ თუ „გამბედაობის“ - მნიშვნელობაზე მაღლა დგას. შენ იცი, რომ გადიხარ და შეიძლება ტყვია მოგხვდეს. ერთი სიცოცხლე და ერთი ტყვიაა. ამ ადამიანების უმრავლესობა დღეს გამქრალია და მშობლებმა ისიც კი არ იციან, სად არიან ისინი.

ამინი: სიმამაცეა, როცა ამ რეჟიმის ტყვეობაში ხარ ირანის ციხეში. მე იქ ნამყოფი ვარ და ვიცი - ჩემს საკანში იჯდა ერთი ახალგაზრდა ირანელი ბიჭი, 23 წლის გენიოსი. ის მხოლოდ იმიტომ დაიჭირეს, რომ ხალხის ხმა იყო, რომელიც ამბობდა, ხომ შეიძლება, ადამიანის რომელიმე უფლება მაინც არსებობდეს ჩვენთვის, რომ ვიცხოვროთო. ამისთვის დაიჭირეს. ჯერ უსასტიკესად აწამეს, მერე კი საქვეყნოდ ჩამოახრჩვეს. ირანის სახელმწიფო მედიებმა გადასცეს, რომ ის იყო ტერორისტი. როცა მას კისერზე ყულფი ჩამოაცვეს და მისცეს ბოლო სიტყვის თქმის უფლება, მან თქვა: გაუმარჯოს ირანს, გაუმარჯოს ჩვენს მეფეს. ყველამ ძალიან კარგად იცოდა, რომ ის არანაირი ტერორისტი არ ყოფილა, უბრალოდ პატრიოტი იყო, რომელსაც სურდა მშვიდობა თავისი ქვეყნისთვის. სიკვდილით დასჯის შემდეგ, მისი გვამიც კი არ გადასცეს ოჯახს. მე ამ ბიჭის გვერდზე, ერთ საკანში, 2,5 წელი ვიცხოვრე - ძალიან ღარიბი ოჯახის ერთადერთ შვილთან, რომლის ხმა ჩაახშეს, რადგან ხალხის გვერდზე იდგა. ეს არის ჩემთვის სიმამაცის მაგალითი.

რადიო თავისუფლება: თქვენი აზრით, დანარჩენ მსოფლიოს კარგად ესმის, რა ხდება ირანში და სრულ სურათს ხედავს?

ღაზალე: ჩემი აზრით, მსოფლიოს დიდ ნაწილს, ალბათ, მაინც კარგად არ ესმის, რა ხდება ირანში, რადგან მას თავად იგივე არ გამოუცდია. მსოფლიომ, ცხადია, იცის რაც ხდება მეტ-ნაკლებად, რადგან ინფორმაცია მაინც ვრცელდება, თუმცა ზოგიერთი ქვეყანა საკმარის ყურადღებას არ აქცევს იმას, რაც ირანში ხდება. თუ ირანელი არ ხარ, არც ეს სისასტიკე გესმის ბოლომდე. ამიტომაც ვითხოვთ დახმარებას. ამიტომ გვინდა, სხვა ხალხებიც იყვნენ ჩვენი ხმა. ამიტომაც მივმართავთ ყველას, თავისუფალი ერების ლიდერებს, რომ ჩვენი, ირანში, როგორც ციხეში გამოკეტილი ირანელი ხალხის, ხმა გახდნენ...

საიდი: მსოფლიო მედიების ყურადღება ახლა პალესტინიდან ირანზე უფროა მიმართული, თუმცა ეს არ მოსწონთ მემარცხენეებს. ზოგიერთი მედია ამ ათასობით დაღუპულზე ისე ლაპარაკობს, როგორც რაღაც ეკონომიკურ მაჩვენებელზე...

...ეს მაშინ, როცა ყოველი ამ რიცხვის უკან ადამიანის სიცოცხლეა, ოჯახი, წარსული, მეხსიერება და შეიძლებოდა ყოფილიყო მომავალიც, რომელიც აღარ იქნება, რადგან ისინი მოკლეს.

კი, მსოფლიო ხალხებმა იციან, რა ხდება ჩვენს სამშობლოში, მაგრამ თან ის განცდაც აქვთ - რა სარგებელი ექნებათ მათ, თუ ჩვენზე ხმამაღლა ილაპარაკებენ?

რადიო თავისუფლება: თბილისში, ირანის საელჩოს წინ გამართულ აქციებზე ის ირანელებიც დგანან ხოლმე, რომლებსაც შაჰი არ უნდათ, მონარქიის წინააღმდეგი და უბრალოდ, დემოკრატიული, სეკულარული ქვეყნის მომხრენი არიან - თქვენ როგორ უპასუხებდით იმ ადამიანებს?

საიდი: მე მონარქისტი ვარ და რეზა ფაჰლავის მომხრე, ამიტომ ჩემი პოზიციიდან ვუპასუხებ ამ კითხვას. კი, ნამდვილად, ირანსა და მის გარეთ არიან ადამიანები, რომლებიც მონარქიას არ ემხრობიან, მაგრამ რეზა ფაჰლავის სიტყვებს მოვიყვან. მან თქვა, იქნება ლიდერი ირანისთვის გარდამავალ პერიოდში - ისლამური რეჟიმის დასრულებიდან თავისუფალი და დემოკრატიული არჩევნების ჩატარებამდე, რეფერენდუმამდე, სადაც სწორედ ხალხი აირჩევს, როგორი ტიპის მთავრობა სურს: მონარქია, რესპუბლიკა თუ სხვა ტიპის მმართველობა. მე სრული მონარქიის მომხრე ვარ, მაგრამ მეფის სიტყვების მჯერა, რომ ქვეყანა თავისუფალ არჩევნებამდე უნდა მივიდეს და ხალხმა გააკეთოს არჩევანი.

რადიო თავისუფლება: თქვენი ბავშვობის ირანი როგორი იყო, როგორ გახსოვთ? და როდის დადგა ის გარდამტეხი მომენტი, როცა მიხვდით, რომ ეს ირანი არ არის ან აღარ არის ისეთი ქვეყანა, როგორში ცხოვრებაც გსურდათ.

აფსანე: ჩვენ, განსაკუთრებით გოგოები, თინეიჯერობიდანვე მივხვდით, რომ სწორედ ქალობის გამო, დამატებით პრობლემები გვქონდა ისლამურ რეჟიმთან. დავინახეთ, რამდენად განსხვავებული იყო ჩვენთან ყველაფერი - სხვა ქვეყნებთან შედარებით.

ღაზალე: ჩემი ოჯახი, დედა, ბავშვობაში ჰიჯაბის გაკეთებას მიკრძალავდა. მე კი მომწონდა, რადგან ყველას ეკეთა და მეც მინდოდა თავშლის ტარება. დედა მეუბნებოდა, გაიზრდები და ისედაც მოგიწევს გაკეთება, მერე ყველაფერს მიხვდებიო. ასეც მოხდა: როცა გავიზარდე, უკვე მორალის პოლიცია გვთხოვდა, თმა დაგვეფარა. მე შემძულდა ჰიჯაბის ტარება. თან ეს ხდებოდა ერთ-ერთ ყველაზე რელიგიურ ქალაქში, ისპაჰანში, სადაც თუ თავსაბურავის გარეშე დაგინახავდნენ, პოლიცია მოდიოდა, შეგაგდებდა მინივენში, შენზე ძალადობდა, გიჭერდა. მეც რამდენჯერმე დამესხნენ თავს უნივერსიტეტის წინ, ქუჩაში... მე ძალიან მიყვარს ჩემი ქვეყანა, მაგრამ მძულს ისლამური რეჟიმი, რომელსაც ახლა ხელში აქვს ჩაგდებული ირანი და ხალხიც მძევლად ჰყავთ აყვანილი. ამ ყველაფერმა მაიძულა კიდეც ირანიდან ემიგრაცია.

ამინი: გულწრფელად რომ ვთქვა, ეს გარდატეხა თინეიჯერობაში არ მომხდარა, რადგან მაშინ პოლიტიკა ნაკლებად მაინტერესებდა. გადაფასების პროცესი დაიწყო უნივერსიტეტში შესვლის შემდეგ. განსხვავებებიც უნივერსიტეტში შევნიშნე, სადაც სწავლობდნენ გონიერი ადამიანები, საღად მოაზროვნე ხალხი, რომელსაც თავისუფლება სურდა და ამის გამო მათ ძალიან ავიწროებდნენ. მაშინ დავფიქრდი, რას გვიკეთებდნენ ისინი, როგორ ექცეოდნენ სტუდენტებს, პროფესორებს, რომლებიც თავისუფლებაზე ლაპარაკობდნენ…დავაკვირდი, როგორ განსხვავდებოდა კაცების და ქალების უფლებები… ჩემი ბრძოლაც ისლამური რეჟიმის წინააღმდეგ, იქიდან იწყება. ამის შედეგად დამიჭირა კიდეც რეჟიმმა.

საიდი: ჩემი გამოცდილება თქვენგან განსხვავდება - იღბლიანები ხართ, რომ ისეთ რელიგიურ ოჯახში არ გაიზარდეთ, როგორშიც მე. ჩემი ერთ-ერთი ბიძა, მაგალითად, იყო ისლამური რევოლუციური გვარდიის ყოფილი მეთაური. ჩემი სიძეც გვარდიის ჯარისკაცი იყო. ასე რომ, ჩემი ოჯახი, სადაც გავიზარდე, ისლამური რეჟიმის თავგამოდებული მომხრეები არიან. როცა 5-6 წლის ვიყავი, ჩვენ ვცხოვრობდით სახლში, რომელსაც ჰქონდა ორი ფლიგელი - შუაში ბაღით. ეს სახლი ეკუთვნოდა რეჟიმის განათლების სამინისტროს, სადაც მამაჩემი მუშაობდა... ერთი ნაწილში ჩვენ ვცხოვრობდით, მეორეში კი იყო ამ სამინისტროს საწყობი. საწყობს ჰყავდა დაცვა, მაგრამ მამაჩემსაც ჰქონდა გასაღები. ერთხელ ამ საწყობში მოვხვდი და მახსოვს ვნახე, რომ ყველა იქ შენახული ნივთი იყო ძველი, მეფის დროინდელი. მაგიდა. სკამები. სამელნე. კალამი. პირველად იქ გავიგე რეალურად, როგორი სუნი ჰქონდა მელანს.

რაც იქ ვნახე, ყველაფერი იმდენად განსხვავებული იყო, ცნობისმოყვარეობამ შემიპყრო.

ბავშვობის მოგონებაში, ის მაგიდა და სკამები ძალიან დიდებია, როცა გავიზარდე, მერე მივხვდი, რომ უბრალოდ, მე ვიყავი პატარა და ასე აღვიქვამდი. მაშინ ვფიქრობდი, რომ როცა გავიზრდებოდი, მერე მომცემდნენ ამ ნივთებს.

როცა მამას ვკითხე, საიდან იყო ისინი, ვის ეკუთვნოდა, მამამ იქ შესვლა სასტიკად ამიკრძალა. იქაურმა დაცვამ შაჰის დროინდელი ძვირფასი კალამი მაჩუქა და მითხრა, აიღე, მაგრამ იმ პირობით, აქ აღარ მობრუნდე, შენთვის ეს კარგი არ არისო... ეს კალამი ახლა ირანშია, საიმედოდ შენახული.... სწორედ ის კალამი გახდა მიზეზი, რომ ჩემი ოჯახის წევრების გარდა, სხვა ადამიანებთან დავიწყე საუბარი.

გავიდა დრო და უნივერსიტეტში გავიცანი ხალხი, ვინც სიმართლეს ლაპარაკობდა. მეც ხმამაღლა დავიწყე საკუთარი აზრის ღიად გამოთქმა. უკვე ამ დროს, ჩემი უპირველესი მტერი საკუთარი ბიძა იყო, რევოლუციური გვარდიის ყოფილი მეთაური, რომელიც მავიწროებდა. მაგრამ მაშინ მივხვდი, რომ, მგონი, ერთადერთი ქვეყანაა მსოფლიოში, რომელსაც დროში უკან დაბრუნება უნდა, რადგან ჩვენი მომავალი, რომელიც უნდა გვქონოდა, წარსულში დარჩა.

რადიო თავისუფლება: რამდენად რთულია ასეთ დროს შორს ყოფნა სამშობლოდან თქვენთვის? და ამავე დროს, რამდენად მნიშვნელოვანია, სხვა ქვეყნიდანაც იბრძოლოთ როგორც შეგიძლიათ?

ამინი: ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ვიყოთ ირანელი ხალხის ხმა. დაღლაზე ვერც ვილაპარაკებთ, რადგან ჩვენი საყვარელი ადამიანები შიშველი ხელებით იდგნენ ტყვიების პირისპირ. ქუჩაში დგომა და პროტესტი ეს ყველაზე მცირე რამაა, რისი გაკეთებაც, მაგალითად, მე შემიძლია, რომ ჩემი ხალხის წუხილზე ვილაპარაკო. ნეტა შემძლებოდა მეც იქ ვყოფილიყავი! მაგრამ, სამწუხაროდ, აქ ვარ და იმას ვაკეთებ, რაც მათთვის შემიძლია, ვიყო მათი ხმა.

ღაზალე: ირანელი ხალხი ახლა ძალიან გაბრაზებულია და ჩვენც ვცდილობთ, რომ ეს ბრაზი სხვებამდეც მივიტანოთ. მეც ღამეებს ვათენებდი იმ დღეებში და უწყვეტად ვამოწმებდი ახალ ამბებს. ყველა პლატფორმაზე, ყველა პოსტსა და ვიდეოზე ვთაგავდი მსოფლიო ლიდერებს და ვწერდი, რომ ათასობით მოკლული ირანელი არ იყო მხოლოდ მშრალი რიცხვები. რომ ეს სიცოცხლეები იყო. იმიტომაც ვართ ასე გამწარებულები ირანის რეჟიმზე, რომ მათ ასეთ დროს ინტერნეტი გათიშეს და ისიც კი არ ვიცოდით, ჩვენი ოჯახის რომელი წევრები დავკარგეთ… გუშინ სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ ჩემი მეგობარიც მოკლეს…. მაგრამ დანარჩენები? ოჯახის სხვა წევრები? ცოცხლები არიან? ღმერთმა იცის, როდის აღდგება კავშირი და გავიგებ, როგორ არიან ჩემი მეგობრები, რადგან ისინი პირველივე დღიდან ქუჩაში იყვნენ. არ ვიცი, ვინ არის ცოცხალი და ვინ - მკვდარი.

საიდი: ირანი ჩვენი ქვეყანაა. ჩვენი სახლი, სამშობლო. სხვაგან ჩვენ სტუმრები ვართ. ამ დღეებში ირანელები ერთმანეთს ეხუმრებოდნენ, ხვალ რომ ისლამური სახელმწიფო აღარ იყოს, გთხოვთ, ყველა ერთად არ დაბრუნდეთ, აეროპორტი ამას ვერ გაუძლებსო. ათი მილიონი ადამიანია ქვეყნიდან გასული. დღეში ხუთასი ფრენა მაინც რომ იყოს, ათი დღე დასჭირდება ამ ხალხის დაბრუნებასო... რეალურად, იქ მყოფი ხალხი იბრძვის დღეს. ისინი ეწირებიან მსხვერპლად, ჩვენ მხოლოდ ვცდილობთ მათი ხმა ვიყოთ.

ეს არის ყველაზე მცირე, რისი გაკეთებაც შეგვიძლია.

მე საქართველოში მშვენიერი მეგობრები მყავს, ძალიან კარგები! მაგრამ რა წამს ირანი გახდება თავისუფალი, მეორე დილითვე იქ ვიქნები. ყველაფერს აქ დავტოვებთ და წავალთ. ამ დღეს, სამშობლოში დაბრუნების დღეს, ძალიან ველით. ჩვენთვის ესეც მნიშვნელოვანია, რომ აქ, როგორც სტუმრები, ისე მოვიქცეთ, პატივი ვცეთ თქვენს წესებს, პატივი ვცეთ თქვენს ხალხს, რადგან თქვენ მიგვიღეთ, შეგვიფარეთ, გვმასპინძლობთ. ჩვენ არ მიგვიღია რაიმე დახმარება აქაური მთავრობისგან, მაგრამ ჩვენი უდიდესი პატივისცემა ქართველ ხალხს ეკუთვნის, რომელმაც ჩვენ სიყვარული და სიკეთე გვაგრძნობინა. თუმცა ისიც მართალია, რომ საქართველოს მთავრობამ ჩვენ, ვინც აქ ვართ, მოგვცა უსაფრთხოება და ეს მნიშვნელოვანია ირანში შექმნილი ვითარების გათვალისწინებით.

რადიო თავისუფლება: როგორია თქვენი ოცნების ირანი, როგორ ხედავ მას, მაგალითად, ათი წლის შემდეგ?

ამინი: ჩემი აზრით, ათ წელში, ვფიქრობ (და მინდა) ირანი უნდა იყოს ქვეყანა, რომლის სანახავად მთელი მსოფლიოდან ჩამოვლენ. მისი ბუნების, კერძების, კულტურის, ისტორიის გასაცნობად. მგონია, რომ ტექნოლოგიურადაც განვითარებული და მოთხოვნადი ქვეყანა გახდება. ირანელები, ქართველების მსგავსად, სტუმართმოყვარეობით ცნობილი ხალხია და ასეც დავხვდებით ყველას, ვინც ჩვენთან ჩამოვა...სიამაყით, ღირსებით.

ღაზალე: მეც ამის იმედი მაქვს, რომ ირანი მომავალში თავისუფალი ქვეყანა იქნება. მინდა ბევრი ტურისტი ჩამოვიდეს. არავის არაფერი აიძულონ. ეკონომიკა განვითარდეს.... ტყუილად არ ეძახიან მას ოთხი სეზონის ქვეყანას, რადგან ყველა მხარეს თავისი კლიმატი და დამახასიათებელი ბუნება აქვს.

საიდი: მე ასე მჯერა, რომ ირანს ელის კარგი მომავალი ნიკა შაქარამის, მაჯიდ რეზა რაჰნავარდის, მაჰსა ამინის და სხვა იმ ადამიანების ხსოვნისთვის, რომლებიც თავისუფლებისთვის ბრძოლას შეეწირნენ.

ამ ინტერვიუს ჩაწერის დღეს ირანში დიდი საპროტესტო აქციები ჩახშობილია. ირანსა და მის გარეთ ისლამური რეჟიმის მიერ ათასობით მოკლულ ადამიანს გლოვობენ. თბილისში მცხოვრები ირანელების ნაწილი კი ირანის საელჩოსთან პროტესტს აგრძელებს.