Accessibility links

კობა ლიკლიკაძე

პარასკევი, 26 მაისი 2017

კალენდარი
იანვარი თებერვალი მარტი აპრილი მაისი ივნისი ივლისი აგვისტო სექტემბერი ოქტომბერი ნოემბერი დეკემბერი
მაისი 2017
ორშ სამშ ოთხ ხუთ პარ შაბ კვი
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

რაც თავი მახსოვს, სულ მესმის, რომ საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში, რომელიც მთელი თავისი პირადი შემადგენლობით დაახლოებით 35 ათას კაცს ითვლის, მიმდინარეობს ოპტიმიზაცია, რეორგანიზაცია, რესტრუქტურიზაცია თუ მოდერნიზება.

რაც თავი მახსოვს, სულ მესმის, რომ საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში, რომელიც მთელი თავისი პირადი შემადგენლობით დაახლოებით 35 ათას კაცს ითვლის, მიმდინარეობს ოპტიმიზაცია, რეორგანიზაცია, რესტრუქტურიზაცია თუ მოდერნიზება. თუმცა, შესაძლებლიდან ოპტიმალური ვარიანტის ამორჩევას საშველი მაინც არ დაადგა. ასეთ ვითარება შეიძლება აიხსნას როგორც სუბიექტური, ისე ობიექტური მიზეზებით. მთავარი ობიექტური ფაქტორია პრობლემის სოციალური შემადგენელი და მკაფიოდ დასახული ამოცანის არარსებობა. გავკადნიერდები და ვიტყვი, რომ საქართველოს არც ერთმა ხელისუფლებამ ბოლომდე არ იცოდა, ზუსტად რა ამოცანისათვის სჭირდებოდა შეიარაღებული ძალები. ვერავითარ კრიტიკას ვერ უძლებს დამკვიდრებული კლიშე, რომ საქართველოს უნდა ჰყავდეს უნარიანი სამხედრო ძალა, რათა არც ერთი მოწინააღმდეგისათვის არ იყოს კომფორტული საქართველოს დამოუკიდებლობის ხელყოფა. კრიტიკას ვერ უძლებს, რადგან საქართველოს მთავარი მოწინააღმდეგის, რუსეთისათვის, დისკომფორტის შესაქმნელად საქართველოს დღევანდელზე, სულ მცირე, 50-ჯერ აღმატებული არმია უნდა ჰყავდეს. ასეთ მძლავრ ძალას კი, ცხადია, არც ადამიანური რესურსი ეყოფა, და არც ფინანსური. სამაგიეროდ, უფრო იოლია, ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ გამოაცხადო მორიგი რეორგანიზაცია თუ საშტატო ოპტიმიზაცია, რომელიც სხვა არაფერია, თუ არა მასობრივი ფსიქოზის პროვოცირება სამხედრო ძალებშიც და საზოგადოებაშიც.

ვგულისხმობ იმას, რომ ნებისმიერ ოპტიმიზაციას აუცილებლად ახლავს კადრების შემცირება, ეს კი მტკივნეული პროცესია ყველგან, მით უფრო საქართველოში, სადაც ადამიანი ძნელად თუ იჯერებს, რომ შემცირებაში ვიღაცის პირადი ანგარიშსწორების გამო არ აღმოჩნდა. ამიტომ როდესაც შემცირებაში მოყოლილთა სოციალური პროტესტი პოლიტიკური დღის წესრიგის შემადგენელი ნაწილი ხდება, შეშინებული ხელისუფლება უკან იხევს, რეორგანიზაციას დასრულებულად აცხადებს და ისევ ჩვეული მეთოდით, ანუ შტატების გაბერვით ცდილობს შელახული იმიჯის აღდგენას.

ასე იყო მიხეილ სააკაშვილის მმართველობის დროს, განსაკუთრებით 2008-2009 წლებში, როდესაც სამსახურიდან არალოიალურად მიჩნეული ოფიცრების ყოველგვარი კომპენსაციის გარეშე, მასობრივი დათხოვნის პარალელურად, თავდაცვის სამინისტროს ხელმძღვანელობამ ხუთჯერ მეტი სამუშაო ადგილი შექმნა გენერალურ შტაბსა და სამოქალაქო ოფისში. ამასთან, პროფესიონალიზმის დონე, ბრძოლისუნარიანობა, არმიის კომპლექტაცია და მოტივაცია დიდად არ შეცვლილა.

ამ თვალსაზრისით ახალი არაფერი მოუგონია დღევანდელ ხელისუფლებას და მის თავდაცვის მინისტრ ლევან იზორიას, რომელიც ჯერ კიდევ პოლიციის აკადემიის რექტორობის პერიოდიდან, ანუ მიხეილ სააკაშვილის დროიდან არის ცნობილი, როგორც კადრების ცივსისხლიანი გამცხრილავი. განსხვავება ისაა, რომ სამხედრო უწყების ხელმძღვანელობამ ამჟამად ფულადი კომპენსაცია შესთავაზა, როგორც სისტემაში უწოდებენ, ოპტიმიზაციის პროცესში შეიარაღებული ძალებიდან დათხოვნილ 209 ოფიცერს, რისთვისაც 5,2 მილიონი ლარი გამოიყო. თუმცა, აღსანიშნავია, რომ მთლიანობაში თავდაცვის უწყება 2250-ადამიანმა დატოვა, მათ შორის 1750-მა სამოქალაქო პირმა, რომლებსაც, ჩანს, არავითარი საკომპენსაციო თანხა არ მიუღია.

სამხედრო უწყება ირწმუნება, რომ ეს ყველაფერი კეთდება „სისტემური ხარვეზების აღმოფხვრისა და უწყების სტრატეგიული განვითარებისათვის“. ანუ ოპტიმიზაციის შედეგად გამოთავისუფლებული თანხა, თავდაცვის სამინისტროს დათვლით, დაახლოებით 32 მილიონი ლარი, ეტაპობრივად დაიხარჯება თავდაცვისუნარიანობის ასამაღლებლად, სამხედრო ტექნიკისა და ტყვია-წამლის შესაძენად.

ჩანაფიქრი კეთილშობილურია, მაგრამ საკითხავი ისაა, თუ ვინ იქნება ამ ფულით შეძენილი ტექნიკისა და ტყვია-წამლის მომხმარებელი? ან კი დაუსრულებელი ოპტიმიზაციით გაბეზრებულ ქართველ ოფიცრებს შერჩებათ ხალისი და ფიზიკური ძალა ქვეყნის სამსახურისათვის?

ვრცელდება ინფორმაცია (რომელიც დამოუკიდებელმა წყაროებმაც დაგვიდასტურეს), რომ სულ მალე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ხელმძღვანელობას, გენერალურ შტაბთან შეთანხმებით, განზრახული აქვს გორში დისლოცირებული მეხუთე ქვეითი ბრიგადის გაუქმება. მიზეზი, როგორც ამბობენ, აღნიშნული სამხედრო ნაწილის დაუკომპლექტავობაშია, რაც, თუ მართლაც ასეა, უკვე ნამდვილად შეუძლებელია, ნაციონალური მოძრაობის ცხრაწლიან მმართველობას დაბრალდეს.

უახლეს ისტორიაში ძნელია მოიძებნოს სხვა მაგალითი, როდესაც ერთი ქვეყნის რეგიონული ლიდერი მეორე ქვეყანაში, თანაც მეგობრად და სტრატეგიულ პარტნიორად წოდებულ ქვეყანაში, ოპოზიციური პარტიის ლიდერი ყოფილიყოს და ყველაფერი გაეკეთებინოს ამ „პარტნიორი“ და „მეგობარი“ სახელმწიფო ხელისუფლების იმიჯის შესალახად.

ნიშანდობლივია, რომ მიხეილ სააკაშვილმა, სწორედ 7 ნოემბერს დატოვა ოდესის ოლქის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელის თანამდებობა. ზუსტად ცხრა წლის წინ, საქართველოს მაშინდელმა პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა კომენდანტის საათი შემოიღო − მას შემდეგ, რაც პოლიციის სპეცდანიშნულების ნაწილებმა თბილისის ცენტრში სასტიკად დაარბია მშვიდობიანი მიტინგი და პირდაპირი ეთერიდან გათიშა დამოუკიდებელი ტელეკომპანია „იმედი“. სააკაშვილს, რომელმაც უთუოდ იცის თარიღების მნიშვნელობა, სავარაუდოდ, სურს, თავისი, როგორც პროდასავლელი ლიდერის ბიოგრაფიის ერთ-ერთი ყველაზე შავი ლაქა, გადაფაროს ხმაურიანი გადადგომით, რომლის არსიც კორუფციისაგან უკრაინის გათავისუფლების ბრძოლა გახდება. თუმცა, მისი ეს ჩანაფიქრი მოსახლეობისათვის დამაჯერებელი რომ გახდეს, საჭიროა სკანდალი, საჭიროა მთავარი ოპონენტის გამოკვეთა და მისთვის ყველა ცოდვის დაბრალება.

ამ შემთხვევისათვის სააკაშვილის სამიზნე პრეზიდენტი პეტრო პოროშენკოა, მიზანი კი − მისი სავარძლის დაკავება. ვინც საქართველოდან იცნობს სააკაშვილის პოლიტიკურ მოღვაწეობასა და მის პიარტექნოლოგიურ ხელწერას, მისთვის არფერია გასაკვირი იმ სიტყვებში, ოდესის აწ უკვე ყოფილმა გუბერნატორმა პრეზიდენტ პოროშენკოს მისამართით რომ წარმოთქვა. „ოდესის ოლქში პრეზიდენტი პირადად უჭერს მხარს ორ კლანს. ეს არის ტრუხანოვის ბანდიტური, კრიმინალური, 90-იანი წლების მკვლელების კლანი და ურბანსკის კორუფციული კლანი. რეალურად, ოლქში მთელი ძალაუფლება მან ამ ორ კაცს და მათ მოკავშირეებს ჩააბარა“ − განაცხადა სააკაშვილმა და დასძინა, რომ ეს ყველაფერი სრულიად დაუფარავად ხდება. „ოდესის ოლქს ხელში უგდებენ არა მხოლოდ კორუმპირებულებს, არამედ უკრაინის მტრებს. მე არ ვაპირებ ამაზე გაჩუმებას“, − დასძინა სააკაშვილმა.

მაგრამ, ვიმეორებ, ამაში არაფერია მოულოდნელი იმისთვის, ვინც კარგად იცის სააკაშვილის განვლილი გზა და ზოგიერთი ჩემი უკრაინელი კოლეგასავით გულუბრყვილოდ არ ფიქრობს, რომ სააკაშვილი, როგორც საქართველოს ლიდერი, ერთია, ხოლო სააკაშვილი, როგორც ოდესის ოლქის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი − სულ სხვა.

ასეთი მოსაზრება იმთავითვე იქცა ოდესის ოლქის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელისათვის გაცემულ ერთგვარ ინდულგენციად და ჩემი უკრაინელი კოლეგები და პოლიტიკოსები (პრეზიდენტ პოროშენკოს ჩათვლით) ბოლო მომენტამდე მშვიდად უყურებდნენ, როგორ აგრესიულად ერეოდა უკრაინის მოქალაქე სააკაშვილი საქართველოს საშინაო საქმეებში, რამაც კულმინაციას მიაღწია 8 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნების წინ.

უახლეს ისტორიაში ძნელია მოიძებნოს სხვა მაგალითი, როდესაც ერთი ქვეყნის რეგიონული ლიდერი მეორე ქვეყანაში, თანაც მეგობრად და სტრატეგიულ პარტნიორად წოდებულ ქვეყანაში, ოპოზიციური პარტიის ლიდერი ყოფილიყოს და ყველაფერი გაეკეთებინოს ამ „პარტნიორი“ და „მეგობარი“ სახელმწიფო ხელისუფლების იმიჯის შესალახად.

საქართველოს შემთხვევაში მიხეილ სააკაშვილს ეს არ გამოუვიდა. თავის სამშობლოში ის არა მხოლოდ დამარცხდა, არამედ მისმა მოწოდებებმა და ცრუ დაპირებებმა, რომ აუცილებლად დაბრუნდებოდა საქართველოში, გახლიჩა მთავარი ოპოზიციური ძალა, „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“, რომელიც სწორედ ექს-პრეზიდენტის „წყალობით“ აღარ არის „ერთიანი“.

ჩამოტვირთე მეტი

XS
SM
MD
LG