"საქართველოში გაზრდილი ეთნიკურად აზერბაიჯანელი, საქართველოს მოქალაქე, რომელიც ჰყვება ამბებს..."

ამ ინტერვიუში, ეთნიკურად აზერბაიჯანელ ქართველ მოდის დიზაინერთან ვლაპარაკობთ ქვემო ქართლში გატარებულ მის ბავშვობაზე, გზაზე თბილისიდან მილანამდე, მოდასა და მოდის სათქმელზე დღეს, კულტურაზე, იდენტობაზე, მეხსიერებაზე.

რადიო თავისუფლება: გალიბ, ბოლო დღეებში თქვენზე ბევრს წერდა ევროპული პრესა. 18 წლის იყავით, საქართველოდან მილანში რომ წახვედით სასწავლებლად 2013 წელს, მას შემდეგ, რაც საქართველოში ჩატარებული კონკურსის, BENEXT-ის გამარჯვებული გახდით. რა იყო მილანამდე და „ამომავალ ვარსკვლავობამდე", როგორც თქვენ მოდის ცნობილი ჟურნალი „ვოგი“ მოგიხსენიებთ?

გალიბ გასანოვი: მე დავიბადე გარდაბნის რაიონის სოფელ ყარაჯალარში, მას გაჩიანის სახელითაც იცნობენ. ეს აზერბაიჯანელებით კომპაქტურად დასახლებული ადგილია. მეც აზერბაიჯანულ ოჯახში დავიბადე და გავიზარდე. 18 წლამდე იქ ვცხოვრობდი და ვიზრდებოდი და აზერბაიჯანული სკოლაც იქ დავამთავრე, სადაც ქართულ ენას და ლიტერატურასაც ვსწავლობდით. ძალიან მაინტერესებს ენები და ამიტომ, ქართულიც ჩემი საყვარელი საგანი იყო. ყოველთვის მინდოდა ქართულის კარგად სწავლა და ეს სურვილი, ჩემი ოჯახისგანაც მოდიოდა. ისევე როგორც ინგლისური ენის სწავლის.

გალიბ გასანოვმა ყარაჯალარის სკოლის დამთავრების შემდეგ 1+4 პროგრამით თბილისის თეატრალურ უნივერსიტეტში ჩააბარა. ეთნიკური უმცირესობებისთვის სტუდენტობის პირველი წელი მოსამზადებელი იყო, სასურველ ფაკულტეტს შემდეგ ირჩევდი. გალიბი სარეჟისორო ფაკულტეტზე ფიქრობდა სწავლის გაგრძელებას. თუმცა ამავე დროს, პარალელურად, სხვა სასწავლებელშიც სწავლობდა დიზაინს და ხელოვნებას. სწორედ იქ გაიგო კონკურს BENEXT-ის შესახებ და მასში მონაწილეობის მისაღებად, კოლექციის კეთება დაიწყო. კონკურსში გაიმარჯვა და ერთი წლით მილანის Haute Future Fashion Academy-ში (HFFA) უფასო სწავლის უფლება მოიპოვა.

რადიო თავისუფლება: როგორი კოლექცია გააკეთეთ მაშინ? და ახლა, ამდენი წლის შემდეგ რას ფიქრობთ თქვენს დებიუტზე?

გალიბ გასანოვი: მე მაინც მგონია, რომ ჩემთან ძალიან ახლოს მდგომი კოლექცია იყო. სულ შავი. თუმცა რა ტექნიკაც მაშინ გამოვიყენე, ძალიან ნაივური იყო. ჯერ არ მქონდა შესწავლილი ეს ყველაფერი. როცა მაგ კოლექციას ვუყურებ, 17 წლის ჩემს თავს ვხედავ და მგონია, რომ ნამდვილია. თან მაგით დაიწყო ყველაფერი.

რადიო თავისუფლება: შეიძლება ვთქვათ, რომ ეს პროფესია, თავიდანვე თქვენი საოცნებო პროფესია იყო, რომლისკენაც მიზანმიმართულად მიდიოდით და არა შემთხვევითობა?

გალიბ გასანოვი: ვფიქრობ კი, თუმცა, როცა სოფელში ვიზრდებოდი, წარმოდგენა არ მქონდა, რომ მოდის დიზაინი, როგორც პროფესია, არსებობდა. რომ ამით თავის გამოხატვა იყო შესაძლებელი. უბრალოდ, ექვსი-შვიდი წლისა, ვხატავდი ხოლმე ტანსაცმელს და ფეხსაცმელს სახის გარეშე, ხელების გარეშე და მერე ამ ნახატებს ჩემს კლასელებს ვჩუქნიდი.

რადიო თავისუფლება: სახლში როგორ აღიქვამდნენ თქვენს ამ გატაცებას?

გალიბ გასანოვი: არაერთგვაროვნად, თუმცა დედაჩემის მხრიდან ყოველთვის მქონდა მხარდაჭერა და მას არასოდეს უთქვამს, რომ ეს არ არის „ბიჭის საქმე“. ამ მხრივ ძალიან თავისუფალი ვიყავი. მაინც სულ მესმოდა ეს სტერეოტიპი, ასე იყო კულტურაშიც დამკვიდრებული და სულ ვმალავდი ამას. ამიტომაც მინდოდა კინოსარეჟისოროზე ჩამებარებინა, სადაც კოსტიუმებთან შეხება მექნებოდა.

რაღაც მომენტში მე დავიწყე ამისკენ მიზანმიმართულად სწრაფვა, რადგან ვგრძნობდი, რომ ეს სფერო იყო ჩემი თავის გამოხატვის საუკეთესო ხერხი. სადაც სამოსს ქმნი, მაგრამ ქმნი ხასიათსაც მოდელის მეშვეობით. შეგიძლია ჩართო მუსიკაც, ეთნოგრაფიაც...

უცხოეთში სწავლის გეგმა გალიბ გასანოვს არასოდეს ჰქონია. მიზეზი შეიძლება ისიც იყო, რომ ოჯახს საზღვარგარეთ სასწავლებლად გაგზავნის ფინანსური შესაძლებლობა არასოდეს ჰქონია და მიზნებიც მხოლოდ თბილისს და იქ სწავლას უკავშირდებოდა. „ევროპა შეიძლება იყოს ოცნება, მაგრამ ჩემთვის ეს მაშინ რეალობისგან შორს იდგა“. ამიტომ, 2013 წელს, როცა კონკურსი მოიგო, მშობლებს ჰკითხა, თუ შეძლებდნენ მის გაშვებას მილანში და ფინანსურად მხარდაჭერას, რადგან უფასო - მხოლოდ სწავლა იყო. უთხრეს, რომ ერთ წელს, რამეს მოახერხებდნენ და რომ ეს შანსი გალიბს ხელიდან არ უნდა გაეშვა. ასე აღმოჩნდა იტალიაში, სადაც დღემდე ცხოვრობს.

გალიბ გასანოვი: რაღაც ხანი მაღაზიაშიც ვმუშაობდი, სუვენირებს ვყიდდი სწავლის მერე. მილანში, თუ საქმე არ გაქვს, არ არის ადვილი ცხოვრება. კარგი ხელფასი მქონდა და თუ მინდოდა, რომ იქ დავრჩენილიყავი და კარიერა გამეგრძელებინა, უნდა მემუშავა კიდეც.

რადიო თავისუფლება: და ახლა გაქვთ შეგრძნება, რომ სწორი გადაწყვეტილება იყო, რომ სწორ ადგილას ხართ?

გალიბ გასანოვი: თავიდან, პირველი ერთი თვე საქართველოში მინდოდა დაბრუნება. ძალიან ვიყავი საქართველოზე შეყვარებული და არ მინდოდა საერთოდ იქ დარჩენა. თუმცა ექვს თვეში მივხვდი, რომ საქართველოში, არ მექნებოდა იმ საქმის კეთების პერსპექტივა, რაც მიყვარს. ამიტომ დავრჩი. თან აქ, საკუთარი თავის თავისუფლად გამოხატვის საშუალებაც მქონდა.

პირველი ბრენდი, რომელიც გალიბ გასანოვმა თანაკურსელ ლუკა ლინისთან ერთად რეჯო ემილიაში შექმნა, იყო Act n°1. ამ ბრენდის მთავარი კონცეფცია მულტიკულტურული პროექტის შექმნა იყო, რომელიც ორ, სხვადასხვა კულტურაში გაზრდილი დიზაინერის განსხვავებულ ხედვას გააერთიანებდა. კოლექციების მთავარი შთაგონება კი ბავშვობის შთაბეჭდილებები და მოგონებები იყო.

გალიბ გასანოვი: ჩვენ თავად ვჭრიდით და ვკერავდით ამ კოლექციებს ორი წლის განმავლობაში. ასისტენტიც კი არ გვყოლია. ჩვენ ის გვაკავშირებდა, რომ მე ვიყავი ეთნიკურად აზერბაიჯანელი, საქართველოში დაბადებული და ლუკა ეთნიკურად ჩინელი, მაგრამ იტალიაში დაბადებულ-გაზრდილი. სახლში სხვა კულტურასთან გვქონდა კავშირი და გარეთ სხვა კულტურა გვხვდებოდა მუდამ. ამიტომ დაეფუძნა ეს ბრენდიც მულტიკულტურული კონტრასტების შერწყმის იდეას.

რადიო თავისუფლება: რა იყო თქვენი „ამბავი ბავშვობიდან“, ან თემა, რაც თქვენთვის ამ ბრენდის პირველი კოლექციების შთაგონება გახდა, რაზეც ამახვილებდით ყურადღებას?

გალიბ გასანოვი: ჩვენ ხშირად ვეხებოდით სოციალურ თემებს. მე, მაგალითად, მაწუხებდა პატარა გოგონების ნაადრევი ქორწინების თემა და ეს ამ კოლექციაშიც აისახა. ამაზე ხშირად ვყვებოდი ჩემი ნამუშევრებით... შვიდი წელი ასე ვიმუშავეთ, ლუკას მშობლიურ ქალაქში, მერე გავფართოვდით და მილანში გადავედით.

რადიო თავისუფლება: 2017 წელს თქვენმა ბრენდმა გაიმარჯვა Vogue Italia-ს კონკურსზე - Who is on Next? სხვა არაერთი წარმატებაც გქონდათ. სულ ახლახან თქვენ გაიმარჯვეთ კოპენჰაგენში გამართულ ახალგაზრდა დიზაინერთა საერთაშორისო კონკურსზეც - Zalando Visionary Award-ზე. რა გზებს ხსნის ასეთი გამარჯვებები მოდის დიზაინერებისათვის?

გალიბ გასანოვი: ეგ, ალბათ, პრესტიჟიცაა და იმის დადასტურებაც, რომ ესა თუ ის დიზაინერი სწორ გზაზე დგას. მეტად ხილული ხდები. მყიდველი მოდის და ბიზნესმხარეც ამ საქმისა უფრო ვითარდება. თუმცა, კონკურსსაც გააჩნია, მაგალითად, Who is on Next? იყო ერთადერთი კონკურსი, რომლის პირობა იყო ის, რომ აუცილებლად იტალიაში უნდა გქონოდა წარმოება. ჩვენ ძალიან სერიოზული, ეთნიკურად იტალიელი კონკურენტები გვყავდა მაშინ...

რადიო თავისუფლება: Act n°1 საკმაოდ წარმატებული ბრენდი იყო, თუმცა თქვენ გადაწყვიტეთ ახალი, თქვენი პროექტის - Institution-ის დაწყება, რომლის ჩვენებითაც გაიხსნა კიდეც მილანის მოდის კვირეული. რამე ახლის კეთება გინდოდათ?

გალიბ გასანოვი: Act n°1 უფრო წარმატებულ ბიზნესად იქცა. საკუთარი თავის გამოხატვისთვის დრო აღარ მრჩებოდა. როცა ბიზნესი ასე იზრდება, იქ შემოქმედებისთვის დროის დათმობა ჭირს. ამიტომ მივიღე ეს გადაწყვეტილება, თუმცა მე და ლუკა დღემდე ძალიან კარგი მეგობრები ვართ.

დავაარსე Institution-ი, რომელსაც მე ვუწოდებ პროექტს და არა ბრენდს. აქ მეტი თავისუფლება მაქვს, მეტად გამოვხატავ ჩემს თავს და მგონია, რომ აქ არა მხოლოდ მოდამ, ძალიან ბევრმა ისტორიამ მოიყარა თავი და რაც მთავარია, კარგად ვჩანვარ მე - საქართველოში გაზრდილი ეთნიკურად აზერბაიჯანელი, საქართველოს მოქალაქე, რომელიც ჰყვება ამბებს. და მიუხედავად იმისა, რომ მოდის სფეროში, ყველას უნდა, რომ ძალიან სწრაფად, ძალიან ბევრი სამოსი გაყიდოს, სადაც ყველას უნდა პოპულარობა, ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ რასაც მე ვყვები, ყველაფერი იყოს ლიმიტირებული. ხარისხი ძალიან მნიშვნელოვანია ჩემთვის.

რადიო თავისუფლება: 2024 წლის Harpers Bazaar-თან ინტერვიუში ამბობთ კიდეც, რომ Institution-ის მთავარი გზავნილია, ვიცოდეთ რას ვიცვამთ, რა სამოსს, რა მასალას ეხება ჩვენი სხეულიო... მოდა თქვენთვის განაცხადიც არის? მედიუმი, რომლითაც, სამოსის შექმნის გარდა, თქვენი პოზიციის გამოხატვას ცდილობთ?

გალიბ გასანოვი: მე მგონია, რომ სახლიდან როგორ გამოვდივართ, რას ვიცვამთ, ესეც ერთ-ერთი განაცხადია. თუმცა, ისტორიულადაც თუ შევხედავთ, მაგალითად, ქუდი როგორ ეფარათ, ან ნაბადი როგორ ჰქონდათ მოგდებული მხრებზე თუ ჩოხა, ეს ყველაფერი იყო პოლიტიკური და ყველაფერს ჰქონდა თავისი მესიჯი.

მეც, როცა ჩვენებისთვის ვემზადები, სულ ვფიქრობ - აი, მე მაქვს ამხელა პლატფორმა, თუნდაც მილანის მოდის კვირეული. აქ მე რომ მხოლოდ სამოსი ვაჩვენო, მე მგონია, რომ ეს დროის დაკარგვა იქნებოდა. ამიტომ ყოველთვის ვცდილობ, რომ მოვყვე ისტორია. თან ის, ყურადღება დიდია, მედია გიყურებს. დიდია შანსი, რომ რაღაც შეცვალო უკეთესობისკენ, რაღაც გააგებინო ადამიანებს. მითუმეტეს, რომ ჩვენზე ბევრი რამ საერთოდ არ იციან. ბევრმა საქართველოშიც არ იცის ამბები ქვემო ქართლიდან, რაც მე ვიცი, რადგან იქ გავიზარდე. მინდა, რომ ეს საერთაშორისო აუდიტორიასაც გავაცნო.

რადიო თავისუფლება: ალბათ, პირველ მუსლიმ დეპუტატ ქალზეც, ფარი ხანუმ სოფიევაზეც ამიტომ მოყევით, ხომ?

გალიბ გასანოვი: დიახ და ამით, ევროპელებს, რომლებიც ხშირად ამაყობენ, რომ ყველაფერში პირველები არიან, შევახსენე, რომ იმ პერიოდში, პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის დროს, საქართველო და აზერბაიჯანი იყვნენ ქვეყნები, სადაც ქალებმა მოიპოვეს საარჩევნო ხმის უფლება და ეს მათთვის სიახლე იყო. რადგან იტალიაში თუ შვეიცარიაში ეს უფლება ქალებმა გაცილებით გვიან მოიპოვეს...

ფარიხან სოფიევა, ქვემო ქართლის სოფელ ყარაჯალარში, 1884 წელს დაიბადა. 1918 წელს, დამოუკიდებელი საქართველოს საპარლამენტო არჩევნებში, ფარიხანი დეპუტატად აირჩიეს. იგი პირველი დემოკრატიულად არჩეული მუსლიმი ქალი დეპუტატი იყო არათუ საქართველოსა და კავკასიის რეგიონში, არამედ მსოფლიოში.

რადიო თავისუფლება: კონკრეტულად როგორ აისახა სოფიევას ამბავი და მისი სახელი თქვენს კოლექციაში?

გალიბ გასანოვი: მე დავიწყე ჩვენება თავსაბურავების ჩვენებით - ეს არ იყო პირდაპირ ტრადიციული ისტორიული სამოსიდან გადაკოპირებული, ცხადია, მაგრამ ეს იყო ის თავსაბურავები, რაც ქალებს ეკეთათ მე-18 საუკუნის ბოლოს, ეთნიკური და რელიგიური ნიშნის გამო. თავად ფარიხან სოფიევასაც ჰქონდა ეს თავსაბურავი. და პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის დროს, აზერბაიჯანელმა ქალებმა ნელ-ნელა დაიწყეს ამ თავსაბურავების მოხსნა, როგორც პროტესტის გამოხატულება.

ჩემს ჩვენებაშიც, თავიდან გამოდიან მოდელები ამ თავსაბურავებით, მერე იხსნიან. ბოლოს კი გამოდიან აზერბაიჯანული ხალიჩებით, რომლებსაც აზერბაიჯანელი ქალები ქსოვენ...მე მინდა ასეთი რამეების ჩვენება, რადგან მოდა, ჩემთვის გლამურთან არ ასოცირდება. ყველაფერს მე ვქმნი - მე ვხატავ, მე ვაპროექტებ, მე ვჭრი და მე ვკერავ. ჩემთვის სიმდიდრეც ის არის, რომ მქონდეს იმის გაკეთების საშუალება, რაც მიყვარს.

რადიო თავისუფლება: და წარმატება რა არის თქვენთვის?

გალიბ გასანოვი: როცა მიღებული და აღიარებული ხარ, ოღონდ არა მხოლოდ მოდის ინდუსტრიაში, კრიტიკოსებისგან, არამედ საზოგადოებისგან. მე, მაგალითად, ყველა არ მაინტერესებს. არ ვთანამშრომლობ ინფლუენსერებთან. ძალიან ფრთხილად და მიზანმიმართულად ვარჩევთ, ვის ჩავაცმევთ ჩვენს სამოსს და ვისთან ვითანამშრომლებთ. მე მინდა, რომ ჩემი აუდიტორია შევქმნა, პატარა, მაგრამ რომელსაც ესმის იდეა. ჩემი ოცნება არ არის მქონდეს ბილბორდები, მაღაზიები... მე მინდა მქონდეს ჩემი ატელიე, სადაც ჩემს გუნდთან ერთად ვქმნი ჩემს კოლექციებს. ჩემთვის ამას ნიშნავს წარმატება.

რადიო თავისუფლება: რამდენად მნიშვნელოვანია, რომ ცნობილმა ადამიანებმა მოირგონ თქვენი სამოსი? ვიცით, რომ ბიონსესთან ითანამშრომლეთ. სხვები? ვიცი, რომ ტილდა სუინტონი გიყვართ...

გალიბ გასანოვი: ტილდა სუინტონი შეიძლება კი, კეიტ ბლანშეტიც... მაგალითად, წინა კვირას გვთხოვეს ერთი „ლუქი“ კეიტ ბლანშეტისთვის, ინსტაგრამზე ნახეს ჩვენი კოლექცია, მოეწონათ და გვთხოვეს ლონდონში გაგზავნა...

თუმცა, ზოგადად, ჩვენ არ ვეძებთ მათ, ცნობილ ადამიანებს. საგანგებოდ არავის ვწერთ. ვფიქრობ, მოვა დრო, როცა იმ ადამიანებს მოეწონებათ ან ექნებათ შეგრძნება, რომ ამ სამოსს ჩაიცვამენ. მე მიმუშავია ლედი გაგასთან, ბიონსესთან, ჰოლივუდის სხვა ცნობილ ადამიანებთან, მაგრამ არ მგონია, რომ ეს იყოს მთავარი წარმატება. თუმცა, ცხადია, ეს იმაზეცაა დამოკიდებული, რამხელა აუდიტორიაზე გინდა გასვლა.

მოდის ცნობილი დიზაინერებიდან გალიბ გასანოვის ინსპირაცია ჯონ გალიანო გახდა. იხსენებს, რომ როცა 13 წლის ასაკში, პირველად ჰქონდა ინტერნეტზე წვდომა, გალიანო მაშინ აღმოაჩინა და დარწმუნდა, რომ შეიძლება ტანსაცმლის შექმნით გამოხატო საკუთარი თავი - „მის იმდროინდელ ნამუშევრებში (ეგვიპტურ და ბალკანეთის თემაზე) ძალიან კარგად ჩანდა ეთნოგრაფია, რაც მე ასე ძალიან მიყვარს“.

რადიო თავისუფლება: გალიბ, ყველაზე დასამახსოვრებელი კომპლიმენტი რა უთქვამთ თქვენთვის? და პირიქით, კრიტიკა?

გალიბ გასამოვი: მე მიხარია როცა მეუბნებიან, რომ სამოსს ეტყობა, რომ ის ჩემი მოდელირებულია. ჩემი გამოჭრილია. და კრიტიკა... ამ ბოლო პროექტზე ჯერ არ მომისმენია რამე ეგეთი, თუმცა ბევრს უთქვამს, რატომ არ არის "ჩაცმადი" ჩემი ტანსაცმელი. და მაგაზე ჩემი პასუხია, რომ ასეთ ტანსაცმელს, რომელიც უნდა ჩაიცვა და ატარო, ძალიან ბევრი ქმნის. ჩემთვის კი აუცილებელი არ არის, რომ ვიღაცამ ის მოირგოს და იაროს.

ჩემთვის ეს თავის გამოხატვაა. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აზერბაიჯანელი ქალების მოქსოვილი ხალიჩით უნდა იაროს ვინმემ, რომელიც ჩემს კოლექციაშია, მაგრამ არის მესიჯი, რომ ეს არის ისტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი, რომელიც შეიძლება მალე გაქრეს, რადგან დღეს საქართველოში დარჩენილია სულ რამდენიმე აზერბაიჯანელი ქალი, ვინც ქსოვს ასეთ ხალიჩებს ამ ორნამენტებით. და მე არ მინდა, რომ საქართველოს ეს ძალიან ძვირფასი მემკვიდრეობა გაქრეს.

რადიო თავისუფლება: „ვოგმა“ თქვენ „ამომავალი ვარსკვლავი“ გიწოდათ - გესიამოვნათ?

გალიბ გასანოვი: გამიკვირდა. ეს კომპლიმენტია, თუმცა მაინც ნაადრევი ნათქვამი მგონია.

რადიო თავისუფლება: თქვენი კოლექციებიდან ფავორიტი ნამუშევარი თუ გაქვთ, რომელსაც გამოარჩევდით?

გალიბ გასანოვი: კი, ეს არის შავი, ფეხსაცმლის თასმებისგან ხელით დაწნული. ეს კაბა თითქმის ყველა კონკურსზე გამაქვს და მისი შექმნის შთაგონება ისევ ქვემო ქართლში ხალიჩების დაწვნის ხელოვნებაა. ამ კაბაზე, სპეციალური ტექნიკით ვიმუშავეთ, როგორც ქანდაკებაზე... ზურგზე იხსნება ეს კაბა და შესაძლებელია მისი ხალიჩად გადაქცევა.

რადიო თავისუფლება: თქვენ ამბობთ, რომ რთულია მოდის ინდუსტრიაში მოხვედრა, თუ არ ხარ “წრის” წევრი და ერთ ინტერვიუში ამბობთ კიდეც, არასოდეს ვყოფილვარ ამ წრის ნაწილი, მირჩევნია კულისებში ვიყო და ვაკეთო ის, რაც მინდა, იმის ნაცვლად, რომ ვიარო წვეულებებზე და გავიჩინო არარეალური მეგობრებიო...

გალიბ გასანოვი: კი, ეს ისეთი ინდუსტრიაა, სადაც ძალიან ცოტა გულახდილ ადამიანს შეხვდები. ბევრ საკითხს უყურებენ ძალიან ზედაპირულად ამ ინდუსტრიაში - დიზაინერი იქნება თუ ჟურნალისტი და ა.შ. ჩემი აზრით, მოდაც ამიტომ ითვლება რაღაცნაირ არასერიოზულ საქმიანობად... თუმცა, საინტერესო ადამიანების პოვნაც შეიძლება. „წრეში“ ყოფნა კი ნიშნავს, რომ ყველა ერთმანეთს ეხმარება, „აპიარებს“ და არა აქვს მნიშვნელობა ის ნიჭიერია თუ არა. ეგეთ წრეებში არ არის დემოკრატია.

რადიო თავისუფლება: საქართველოში ჩამოდიხართ ხოლმე?

გალიბ გასანოვი: კი, წელიწადში რამდენჯერმე ვახერხებ. და როგორც მანამდე, ისევ ისე, ძველებურად ვატარებ დროს ჩემს ოჯახთან ერთად. ისინიც ჩამოდიან ხოლმე ჩემთან.

რადიო თავისუფლება: დღეს რა მოვლენებიც ხდება საქართველოში, თუ ადევნებთ თვალს?

გალიბ გასანოვი: კი, ცხადია და მეც როცა ჩამოვდიოდი, მეც ვიდექი რუსთაველის გამზირზე, სადაც ჩემი ბევრი მეგობარი დგას. აქედან ეგ ყველაფერი კიდევ უფრო საშიშად ჩანს და ეს ძალიან მაწუხებს. ასე არიან ჩემი მეგობრებიც, რომლებიც აქ, მილანში ცხოვრობენ. რაღაცნაირად, ძველებურად თითქოს აღარც მიგიხარია შენს ქვეყანაში ჩასვლა. თუნდაც, აი, მხოლოდ პოლიციასთან ურთიერთობა რომ აიღო, აეროპორტში რომ ხედავ მათ, ისინიც სხვანაირად გიყურებენ და შენც უკვე სხვაგვარად აღიქვამ. აღარ გაქვს განცდა, რომ ის დაგიცავს... ეს ძალიან ცუდია. მილანში პროტესტი როცა იმართება, სულ გავდივართ ხოლმე, მაგრამ სამწუხარო ის არის, რომ ეს ჯერჯერობით არაფერს ცვლის...

რადიო თავისუფლება: უახლოესი გეგმები როგორი გაქვთ?

გალიბ გასანოვი: ახლა პარიზში ვარ, როგორც LVMH Prize-ის ნახევარფინალისტი. ამ თვის ბოლოს უნდა გამოარჩიონ რვა ფინალისტი და თუ ფინალში გადავალ, ეს ძალიან დიდი ნაბიჯი იქნება. აგვისტოში კოპენჰაგენის მოდის კვირეულზე გამოვალთ, სექტემბერში კი მილანის მოდის კვირეულზე იქნება კიდევ ერთი ჩვენება.

რადიო თავისუფლება: წარმოიდგენთ ხოლმე ათი წლის მერე სად ხართ, რას აკეთებთ?

გალიბ გასანოვი: ასე ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ ძალიან მინდა, რომ რასაც ახლა ვაკეთებ, ის საქმე ბოლომდე მივიყვანო და აზერბაიჯანელი ქალების ხელით ნაქსოვი ხალიჩების ხელოვნება გადავარჩინოთ. მინდა, რეგიონში უფრო გავრცელდეს ეს ცოდნა და არ დაიკარგოს.

რადიო თავისუფლება: ანუ მომავალიც ისევ საქართველოს უკავშირდება.

გალიბ გასანოვი: ასეა. რადგან მე სულ ვამბობ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მილანში ვცხოვრობ, ჩემი ინსპირაცია ვერასოდეს იქნება იტალია, სიცილია, რენესანსი... რაღაც ტექნიკები, ცხადია, შეიძლება ისწავლო, გამოცდილება გაიზიარო, მაგრამ ნამდვილი მე - ეს ვარ, ქართველი აზერბაიჯანელი და ჯერ მოსაყოლიც ბევრი რამ მაქვს.