არ მიხარია, რადგან შოკში ჩაგვაგდო ადამიანის ცემამ და წამებამ, და თითქოს საკმარისი არ ყოფილიყო მისი ფიზიკური ჩაგვრა, შოკში ჩაგვაგდო მორალურმა ჩაგვრამაც - როცა სიძულვილის ობიექტად აქციეს მსხვერპლი.
ის ვერ ზემოქმედებს სახელმწიფო ინსტიტუციებზე, მაგრამ ზემოქმედებს ადამიანებზე, რომლებიც სახელმწიფო ინსტიტუციებს წარმოადგენენ. მაშასადამე, ის ადამიანებზე ზემოქმედების გზით ზემოქმედებს სახელმწიფოზე და რაკი, ასეა, ადამიანებზე ზემოქმედების გზით ზემოქმედებს კონსტიტუციაზეც.
სულ ტყუილად გვგონია, რომ დავით კლდიაშვილი საწყალი და სათნო ადამიანების შესახებ წერდა თავის შედევრებს − პლატონ სამანიშვილი, დარისპანი თუ ზენათი, ალბათ, მხოლოდ იმიტომ გვებრალებიან, რომ ღარიბები და საცოდავები არიან, თორემ სინამდვილეში ეს ბოროტი, საშიში და სასტიკი ხალხია.
ვინც ახლა სხვისი სიბრაზით ბრაზობს, იმას ისიც უნდა ახსოვდეს, რომ შაილოკი ოდესმე მასაც (ან მათაც) მოსთხოვს ვალის დაბრუნებას, რადგან მთავარი შეცდომა უკვე დაშვებულია - ხელშეკრულებაზე ხელია მოწერილი, სული გაყიდულია, ერთ შეცდომას კი აუცილებლად მოჰყვება ის მთავარი - მეორე...
კარგი რეპერი - თუკი მას მართლა თავისი შრომით და ნიჭით აქვს მიღწეული წარმატებისთვის - ცუდზე და პრობლემურზე არავითარ შემთხვევაში არ გაამახვილებს ყურადღებას! ჯერ კიდევ როდის დაგვიბარა ეს სიბრძნე აწ განსვენებულმა თუფაქ შაქურმა...
ჰოდა ამ პრინციპით - რა კარგად ყვება - ჩემ ბიბლიოთეკას ოთხი ავტორის ოთხი გამორჩეული წიგნით ვავსებ: ეს წიგნები ნინო ხარატიშვილის “ჩემი ნაზი ტყუპისცალი”, ალეკო შუღლაძის “გადამალვა”, ოთარ ჯირკვალიშვილის “კანფეტი” და დავით გაბუნიას “დაშლაა”.
ჩვენს ფილმში მათ მართლაც ბევრი არაფერი აკლიათ, თუკი არ ჩავთვლით ერთ უმნიშვნელო, მაგრამ საგრძნობ ფენომენს - თავისუფლებას, ამ სიტყვის ყველაზე არაკიტჩური და პოსტმოდერნისტული მნიშვნელობით…
ასე სპობდნენ ჰოლოკოსტის დროს, მაგრამ რახან ეს ჩვენი აწმყოა, არ გვჯერა - არ ვიჯერებთ - რომ ესეც ჰოლოკოსტია, რადგან დიდი ჟლეტა მხოლოდ წარსულში იყო, უხსოვარ დროს, როცა ადამიანი ცუდი იყო და როცა ბოროტ ადამიანებს ირჩევდნენ მმართველებად…
ამ საარჩევნოდ საქართველოს ორ მთავარ პრობლემად ორი ექსცენტრიკოსი მესახება, ორი უაღრესად დამღლელი და მოუსვენარ-დისტანცირებასვერდაქვემდებარებული (არ მინდოდა, დამეწერა - მოუშორებელი) ფსიქოტიპი...
რამდენჯერაც მის ხმას გავიგონებ - სამწუხაროდ, უკვე გაბანალურებულს და არა ისევე მომნუსხველს, როგორც ადრე, - სულ იმას ვფიქრობ: სად იყო და სად აღმოჩნდა, ან რატომ დაიმდაბლა ასე თავი…
ვერ ვცვლით ისტორიას - ანუ თუ ვცვლით (ან თუკი ცვლიან), მხოლოდ ქალაქის კონკრეტულ მერებს, მაგრამ ვერ ვცვლით ხეების გამჩეხავ და ხეების მაგივრად ბეტონის კორპუსების ჩამრგავ განკარგულებებს.
რუსეთი 1801 წლიდან გვასწავლის ტრაგედიებთან შეჩვევას: ხდება ტრაგედია, ჩვენ საგონებელში ვვარდებით, შემდეგ გადის დრო, ისევ ხდება ტრაგედია, ისევ საგონებელში ვვარდებით, კიდევ ხდება ტრაგედია… და უკვე ვეჩვევით.
ევროპის ცოვილიზაციის დასაწყისში, მაგალითად ათენის დემოკრატიის პირობებში, თეატრი არა მხოლოდ ესთეტიკური ტკბობის საგანი იყო, არამედ სამოქალაქო განათლების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი კომპონენტი.
რა მოგვიტანა იურისპრუდენციის თვალსაზრისით საქართველოს ევროპისკენ მისწრაფებამ? იყო თუ არა საქართველო ევროპაზე ორიენტირებული საკანონმდებლო მუშაობისას? რა გამოცდილება გვაქვს ამ მხრივ ისტორიულად და რა ვითარებაა დღეს?
რატომ აღიქვამს ისლამური სამყარო ასე მძაფრად ყურანის რეცეფციას ლიტერატურაში და რა რეაქცია აქვს ქრისტიანულ სამყაროს ბიბლიის რეცეფციის შემთხვევაში? სად გადის ზღვარი ავტორის თავისუფლებასა და პოლიტკორექტულობას შორის?
რატომ დამკვიდრდა ეს გამონათქვამი და რატომ ითვლება, რომ საბერძნეთი ევროპის აკვანია?
როგორია სტუდენტური ცხოვრება ევროპაში? რა ვითარებაა უნივერსიტეტებში?
ეს თემა ყოველთვის აქტუალური იყო, აქტუალურია დღეს და აქტუალური იქნება მუდამ... არადა, რამდენად სწორია, მაგალითად, საკითხის ასე დაყენება: უპირისპირდება თუ არა ერთმანეთს ორი ცნება - ისლამი და ევროპა.
ჩამოტვირთე მეტი
