Accessibility links

რას ვუყუროთ?

კვირა, 17 ნოემბერი 2019

კალენდარი
ნოემბერი 2019
ორშ სამშ ოთხ ხუთ პარ შაბ კვი
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1

“ოლიგარქი” (2002, “Олигарх”, რუსეთი, რეჟისორი პაველ ლუნგინი)

ბიძინა ივანიშვილის საარჩევნო ტრიუკი მისი უკვე აშკარად გამოხატული ვნებაა, ითამაშოს პოლიტიკოსებით, დეპუტატებით, მაჟორიტარებით. რაღაცნაირი ვნებაა ეს, სახიფათო თამაშის ვნება, რაღაცნაირი პირველყოფილი, ხალხური (მართალია ქართველი ფილოსოფოსი შათირიშვილი - ხალხური!) აზარტი, ნადირობის „ადრეისტორიული ინსტინქტის“ გამოღვიძება, როცა იცი, რომ სახიფათო თამაშს თამაშობ, მაგრამ იმდენად ხარ შეჭრილი როლში, რომ მასზე უარს ვეღარ ამბობ. კი, კი, აზარტული თამაშის ვნებაა ეს, როცა ქვეყანა სამორინე გგონია და როცა ყოველთვის მოგებული რჩები. ყოველთვის!

პაველ ლუნგინის ფილმის, „ოლიგარქის“, ერთ-ერთი პერსონაჟი ბადრი პატარკაციშვილია, რუსი-ქართველი (რა კარგად იწერება ეს ორი სიტყვა ერთად!) ბიზნესმენი, რომელსაც ივანიშვილი, როგორც ამბობენ, „დიდად არ ყვარობდა“. მაგრამ ამით არაფერი იცვლება - პოსტსაბჭოთა რუსეთში გამდიდრებული ოლიგარქები გაჭრილი ვაშლივით ჰგვანან ერთმანეთს. კრიმინალურ სამყაროსთან კავშირი იმიტომ სჭირდებოდათ, რომ... კრიმინალური სამყაროსგან დაეცვათ თავი. მათ უპირისპირდებოდა ყველა: ხელისუფლება, ხალხი, კანონიერი ქურდები... და რაც უფრო მეტი მტერი ჰყავდათ, მით უფრო ტკბილი და სასიამოვნო ხდებოდა წინააღმდეგობის გადალახვა, თავის გადარჩენა და, რაც მთავარია, გამდიდრება. ფული საშუალებას მისცემდათ, დაემორჩილებინათ ის ხალხი, ვინც გული ატკინა, აწყენინა, შეაშინა, მასხრად აიგდო და თავის წრეში არ მიუჩინა ადგილი; თან დაემორჩილებინა ვირეშმაკულად, დაახლოებით იმ სიტყვებით, რომლითაც მიმართავს „ოლიგარქის“ გმირი ხალხს: „მე მივაღწიე იმას, რომ გავხდი მდიდარი, ახლა კი გაგამდიდრებთ თქვენ!“ პოსტსაბჭოთა სივრცეში, სადაც ფეოდალიზმი, კაპიტალიზმი, სოციალიზმი და მონათმფლობელობა გადაჯაჭვულია, ეს სიტყვები სრულიად საკმარისი ხდება მასების აღსაგზნებად: თუკი ამან „ფული იშოვა“, მეც გამოვკრავ ხელს რამეს. ეს იდიოტი თუ გამდიდრდა, - წინადადების აწყობა რომ არ იცის, აზრს რომ ვერ გადმოსცემს... აი, ეს იდიოტი... მაშინ მე დიდი ძალისხმევა არ დამჭირდება თავის გადარჩენისთვის ბრძოლაში.

„ოლიგარქი“ შედევრი არაა. უფრო რუსული „ჩერნუხაა“, ნაკლებად წარმატებული ცდაა პოსტსაბჭოთა რუსეთის წარმოდგენისა განგსტერულ საგაში. ესაა „ნუარის“ ჟანრთან შეთამაშება იმ ხერხებით, რომლითაც „საწარმოო ფილმებს“ იღებდნენ საბჭოთა კინორეჟისორები ბრეჟნევის ეპოქაში. დაახლოებით ისეთი ფილმია, ბიძინა ივანიშვილის რომელიმე ფავორიტი კინორეჟისორი რომ გადაიღებდა მისთვის და მისი გუნდის წევრებისთვის გასაგებ ენაზე - „ხალხურ ენაზე“ (როგორც იტყოდა ივანიშვილის კარზე დაწინაურებული ქართველი ფილოსოფოსი). როცა ოლიგარქის დავალებას ასრულებ და მისი ფულით იღებ მასზევე ფილმს, მაინცდამაინც კარგი კინო არ გამოვა. ფილიპე მეოთხისა და ველასკესის ეპოქაში არა ვართ. მიუხედავად იმისა, რომ ამ პოსტსაბჭოთა ოლიგარქებს, ცოცხლებს და მკვდრებს, გამდიდრებულებს ველური კაპიტალიზმის პირობებში, ეგონათ, რომ ისევ შუა საუკუნეებში ცხოვრობდნენ.

2002 წლის მიწურულს „ოლიგარქის“ პრემიერა თბილისში გაიმართა. პომპეზურ ჩვენებას კინოთეატრ „ამირანში“ ბადრი პატარკაციშვილიც დაესწრო. როგორც ამბობენ, კმაყოფილი იყო ლევან უჩანეიშვილის მიერ განსახიერებული ბადრი პატარკაციშვილით (სასიამოვნოა დაინახო შენი თავი იმ კლიშეებში, რომლებიც ქართველმა მსახიობებმა რუსულ ფილმებში დაამკვიდრეს - სულერთია, ეს ბუბა კიკაბიძე იქნება „მიმინოში“ თუ არჩილ გომიაშვილი „12 სკამში“). პატარკაციშვილმა ნაცნობ-მეგობრებიც მიიპატიჟა, მათ შორის, პოლიტიკოსები, რომლებსაც მოგვიანებით დააფინანსებს („ვარდების ხელისუფლების“ წინააღმდეგ), და ინტელიგენცია, რომელიც იმღერებს და იცეკვებს პატარკაციშვილის ტელეკომპანია „იმედის“ ეთერში. იმხანად მას ღიად არ გამოუხატავს პოლიტიკაში მოსვლის სურვილი. მაგრამ, აკი ვამბობ, პოსტსაბჭოთა ეპოქაში გამდიდრებული ოლიგარქები ჰგვანან ერთმანეთს - ადრე თუ გვიან, ხელისუფლებაში მოსვლის ვნება უჩნდებათ. ამიტომაც პაველ ლუნგინის ფილმი გვიამბობს არა მარტო ბორის ბერეზოვსკიზე (რომელსაც აქ პლატონ მაკოვსკი ჰქვია), არამედ ბადრი პატარკაციშვილზეც... უფრო მეტიც, ბიძინა ივანიშვილზეც, რომელიც, როგორც აღვნიშნე, თავის „კოლეგას“ მაინცდამაინც „არ ყვარობდა“. ერთი განსხვავებით: ბერეზოვსკი, პატარკაციშვილი, გუსინსკი, ხოდორკოვსკი - შეიძლება მართლაც ტყუილით, შანტაჟით, გაიძვერობით, პარტნიორების გადაგდებით გამდიდრდნენ, მაგრამ მათზე მაღლა, ხელისუფლების სათავეში, უფრო გაიძვერა, უფრო მატყუარა, უფრო „გადამგდები“ ხალხი იდგა. შესაბამისად, ეს ოლიგარქები, რომლებიც ხანდახან ტირიან, ფილმის ავტორების აზრით, მაყურებლის სიმპათიას უნდა იმსახურებდნენ. ეს ოლიგარქები, რომლებსაც ებრძვის ხელისუფლება (პუტინი იქნება თუ სააკაშვილი, მნიშვნელობა არა აქვს), აქ გმირები, ლამის წმინდანები ხდებიან. მათ ამიტომაც კლავენ.

ბიძინა ივანიშვილი სულ სხვა მოვლენაა. „ოლიგარქის“ პერსონაჟებისგან განსხვავებით, მან მოახერხა ქვეყნის სათავეში მოსვლა და მერე, როგორც არაფორმალურმა ლიდერმა, გააგრძელა თამაში - სახიფათო თამაში. არის თუ არა მისი საარჩევნო ტრიუკი „გადაგდება“? როგორ ფილმს გადაიღებდა ქართველი რეჟისორი ივანიშვილზე: როგორც ოლიგარქზე? როგორც მეცენატზე? როგორც საქართველოს არაფორმალურ მმართველზე? მაგალითად, გოგა ხაინდრავა როგორ ფილმს გადაიღებდა ბიძინა ივანიშვილზე?

კინოცენზურის ისტორია მოიცავს არა მარტო ფილმებს, რომლებიც სახელისუფლო ცენზურამ აკრძალა, არამედ იმ ფილმებსაც, რომელთა პრემიერამ მაყურებლის ერთი ნაწილის პროტესტი გამოიწვია. აღშფოთებული მაყურებლის აქცია კინოთეატრთან არაა ახალი კინოს ისტორიისთვის. ამ თვალსაზრისით ნამდვილად არ ვართ გამორჩეულები და არც “ველურები”, როგორც დღეს ამას ზოგიერთი ამტკიცებს. ერთი კია - საპროტესტო აქცია კინოთეატრთან, ჯერ ერთი, სულ უფრო იშვიათად ეწყობა მსოფლიოში და, თუ ეწყობა, მისი ორგანიზატორები მარგინალური ჯგუფები არიან, რომლებიც აქციაზე სულ 10-20 ადამიანის შეგროვებას ახერხებენ ხოლმე.რაც მთავარია, ეს ჯგუფები ვერსად ბედავენ ხელი შეუშალონ მაყურებელს დაესწროს ფილმის პრემიერას. და - კიდევ უფრო მთავარი - საპროტესტო აქცია კინოდარბაზთან, დიდი ხანია, უკვე აღარ წარმოადგენს მნიშვნელოვან ახალ ამბავს, რომელმაც შეიძლება დააინტერესოს მედია.

მეორე მხრივ, მაყურებლის პროტესტი კინოდარბაზთან უფასო და ძალიან, ძალიან ეფექტური რეკლამაა ფილმისთვის. ზოგიერთი რეჟისორი ოცნებობს კიდეც იმაზე, რომ მისმა ფილმმა აღაგზნოს და გადარიოს აგრესიული ჯგუფები. ესპანელმა რეჟისორმა ლუის ბუნუელმა თავისი ფილმის, “ანდალუზელი ნაგაზის”, პრემიერაზე, 1928 წელს, პარიზში ჯიბეები ქვებით დაიტენა. სკანდალის შემთხვევაში ასე აპირებდა თავის დაცვას. და, ცოტა არ იყოს, გული გაუტყდა მაყურებელზე, რომელმაც მშვიდად მიიღო ეს ფილმი -პროვოკაცია. აი, ბუნუელის შემდეგმა ფილმმა კი, “ოქროს ხანამ”, უკვე ნამდვილად გააგიჟა და გააბრაზა პუბლიკა. თუმცა დავიცვათ ქრონოლოგიური თანმიმდევრობა და გავიხსენოთ ფილმები, რომელთა პრემიერამ ხმაური გამოიწვია კინოდარბაზში და დარბაზის გარეთ.

“დრეიფუსის საქმე” (1899, საფრანგეთი, რეჟისორი ჟორჟ მელიესი)

კინოს პიონერის, ჟორჟ მელიესის, ფილმებზე ხალხი გასართობად დადიოდა. მელიესს მოსწონდა, როგორ განიხილავდა მაყურებელი ხმამაღლა მის “სინემატოგრაფს”, მოსწონდა და უსმენდა ახალი ატრაქციონით აღფრთოვანებულ პუბლიკას. მაგრამ მელიესის ფილმ “დრეიფუსის საქმის” პრემიერაზე დარბაზში საფრანგეთის არმიის ყოფილი ოფიცრის, ალფრედ დრეიფუსის, მომხრეებსა და მოწინააღმდეგეებს შორის ისეთი ჩხუბი ატყდა, რომ კინოთეატრის დირექცია იძულებული გახდა ცხენოსანი პოლიცია გამოეძახა. სეანსის დაწყებისთანავე მაყურებლები ჯერ მოკლე რეპლიკებს ესროდნენ ერთმანეთს, შემდეგ კი მუშტი-კრივზე გადავიდნენ. ხელისუფლება იძულებული გახდა აეკრძალა ფილმი “საზოგადოებრივი სიმშვიდის” მისაღწევად. მელიესმა სასამართლოში იჩივლა და მოახერხა ფილმის რეაბილიტაცია, თუმცა იმ დროისთვის უკვე ალფრედ დრეიფუსიც რეაბილიტირებული იყო: 1906 წელს მან თავისი უდანაშაულობა სასამართლოზე დაამტკიცა.

“ნაციის დაბადება” (1915, აშშ, რეჟისორი დევიდ უორკ გრიფიტი)

პრეზიდენტმა ვილსონმა გრიფიტის ფილმის პრემიერა თეთრ სახლში მოაწყო. დიპლომატები დაპატიჟა, ხოტბა შეასხა “ნაციის დაბადებას” და დაამატა, დასანანია, რომ ეს ყველაფერი სამწუხარო სიმართლეაო. “სამწუხარო სიმართლეს” ვილსონი უწოდებდა სამოქალაქო ომის გრიფიტისეულ ინტერპრეტაციას (შავკანიანი ამერიკელების წარმოდგენით ველურებად და მოძალადეებად). ოფიციალური პრემიერიდან რამდენიმე დღის შემდეგ ჩიკაგოში ხელჩართული ბრძოლა გაიმართა კინოთეატრთან, სადაც “ნაციის დაბადების” ჩვენება უნდა გამართულიყო. “ფერადკანიანი ხალხის ნაციონალურმა ასოციაციამ” მაყურებელს ბროშურები დაურიგა, რომელშიც ამერიკული კინოს პიონერის, ახლო ხედისა და პარალელური მონტაჟის იდეის ავტორის, დევიდ უორკ გრიფიტის სახელის გვერდით პირველად გაჩნდა სიტყვა “რასისტი”. ჩაშლილმა კინოსეანსებმა და ლიბერალური მედიის შეტევებმა გრიფიტი ისე გააბრაზა, რომ გაავრცელა ბროშურა, სათაურით “თავისუფალი სიტყვის აღმასვლა და დაცემა ამერიკაში”.

“ოქროს ხანა” ( 1930, რეჟისორი ლუის ბუნუელი, ესპანეთი-საფრანგეთი)

პრემიერა მოეწყო პარიზის კინოთეატრ “სტუდიოში”. ფილმის პირველ ჩვენებას დაესწრო ორი ულტრამემარჯვენე ჯგუფი: პატრიოტული ლიგა, რომელიც ფილმის პრემიერამდე იმუქრებოდა, და ანტიებრაული ლიგა, ახლად ჩამოყალიბებული ნახევრად ლეგალური ორგანიზაცია. სეანსის ბოლოსკენ, როცა ბუნუელმა მარკიზ დე სადის ციტირება დაიწყო, ეკრანს კვერცხები დაუშინეს, თუმცა ანტისემიტები უფრო მომზადებულები აღმოჩნდნენ: მათ პირდაპირ გაზი გაუშვეს დარბაზში. მეორე დღეს მაყურებელი მიაწყდა კინოთეატრებს, სადაც ბუნუელის ფილმს უჩვენებდნენ. ოფიციალური პრემიერიდან ერთი კვირის შემდეგ აქტივისტებმა ორგანიზაციიდან “ახალგაზრდა პატრიოტები”ჯერ კინოთეატრ “სტუდიოს” მინები ჩაამტვრიეს, შემდეგ დარბაზში შეცვივდნენ და გადაწვეს სკამები. ცეცხლის ჩაქრობა მოხერხდა, მაგრამ კინოთეატრი დაიხურა და “ოქროს ხანა” მოიხსნა ეკრანებიდან. ბუნუელის აღდგენილი შედევრი პარიზის ეკრანებზე მხოლოდ 1980 წელს გამოვიდა.

“ნული ყოფაქცევაში” ( 1933, საფრანგეთი, რეჟისორი ჟან ვიგო)

ფრანგული “პოეტური რეალიზმის” ლიდერმა, ჟან ვიგომ, ფილმის პრემიერაზე პარიზელ ინტელექტუალებსა და ავანგარდისტებთან ერთად (პირველ სეანსს ანდრე ჟიდი ესწრებოდა) დაპატიჟა მთავარი როლების შემსრულებელი ბავშვები (სურათის მოქმედება საბავშვო სახლში ხდება) და მათი მეგობრები და მშობლები. ბავშვებმა იხალისეს - იხმაურეს და იცინეს; მათთვის ეკრანზე ნაჩვენები ბუნტი, რომელსაც მასწავლებლებს უწყობენ, მხოლოდ და მხოლოდ თამაში იყო. მაგრამ მშობლებმა “ნული ყოფაქცევისთვის” სულ სხვანაირად გაიგეს - როგორც კი ბავშვებმა ეკრანზე სიგარეტი გააბოლეს, მასწავლებლებს აგინეს და შიშვლებმა დაიწყეს სირბილი, შვილებს ხელი ჩაჰკიდეს და მათი დარბაზიდან გაყვანა სცადეს. ბუნტი ეკრანზე გადაიზარდა ბუნტად კინოდარბაზში. ამ არეულობის შემდეგ სპეციალურმა კომისიამ ვიგოს ფილმის შესწავლა დაიწყო და ნახევრად შიშველი ბავშვების ამბოხებაში კათოლიკური პროცესიების პაროდია დაინახა.

“ირემი” (1975, ირანი, რეჟისორი მასუდ კიმიაი)

1978 წლის 20 აგვისტოს ირანის ქალაქ აბადანის კინოთეატრ “რექსში” მასუდ კიმიაის “ირმებს” უჩვენებდნენ. იმ საღამოს, ბოლო სეანსზე, კინოთეატრის დირექციამ დააკმაყოფილა უბილეთო მაყურებლის თხოვნა და გაყიდა ზედმეტი ბილეთები. სეანსის დაწყებიდან ერთი საათის შემდეგ “რექსი” მთლიანად ცეცხლმა მოიცვა. კინოთეატრს მხოლოდ ერთი კარი ჰქონდა. ჭყლეტაში 438 ადამიანი დაიღუპა. რამდენიმე დღეში ირანის ოპოზიციამ გამოაქვეყნა დეკლარაცია, რომელშიც ხანძრის მოწყობაში შაჰის რეჟიმის უშიშროების სამსახურები დაადანაშაულა. ტრაგედიიდან 3 დღის შემდეგ ისლამური რევოლუციის ლიდერი, ჰომეინი, ხანძრის მთავარ გამჩაღებელს ასახელებს - ირანის შაჰს. ამ ჩაშლილი კინოსეანსის შემდეგ აბადანი, რომელიც ნავთობგადამმუშავებელი წარმოების ცენტრად ითვლებოდა ირანში, რევოლუციური მოძრაობის საყრდენად იქცა. ისტორიკოსები და კინომცოდნეები ხანძარს კინოთეატრ “რექსში” ისეთსავე მნიშვნელობას ანიჭებენ, როგორსაც ფერდინანდის მკვლელობას 1914 წელს. მეტაფორას, “კინოთეატრი, როგორც სასაფლაო”, ხშირად ირანის შაჰის რეჟიმის სახედ წარმოგვიდგენდნენ.

“გრძნობათა იმპერია” (1976, იაპონია, რეჟისორი ნაგისა ოსიმა)

1990 წლის იანვარში მოსკოვში, კინოს მუზეუმის დიდ დარბაზში, სეანსი ჩაიშალა. ნაგისა ოსიმას “გრძნობათა იმპერიის” ჩვენების დროს რამდენიმე ადამიანმა ერთდროულად დაიწყო ყვირილი “ჟიდომასონები რუსულ კულტურას უტევენ!”. ამ წამოძახილს ვიღაცამ უპასუხა: “ნუ გვიშლით ხელს!”-და კინოს მუზეუმში ხელჩართული ბრძოლა დაიწყო. დარბაზის ადმინისტრაცია იძულებული გახდა ფილმის ჩვენება შეეწყვიტა.

მოსკოვიდან ოსიმას ფილმის პროდიუსერის, ანატოლ დომანის, ფილმების რეტროსპექტივა თბილისში “ჩამოიტანეს” და “გრძნობათა იმპერია” ფილარმინიის საკონცერტო დარბაზში (!) უჩვენეს. ქართველები ნაკლებად აგრესიულები, მაგრამ უფრო ხმაურიანები აღვმოჩნდით... უფრო სწორად, ხმაურობდნენ მხოლოდ კაცები. სეანსის დროს დარბაზიდან ქალების აბსოლუტური უმრავლესობა გავიდა. ისიც - უხმაუროდ. ფილმის ფინალში, როცა სურათის გმირი, სადა, კასტრაციის აქტს იწყებს, ვიღაცამ დაიყვირა “არ მოაჭრა, არ მოაჭრა!”. შეშინებულ მაყურებელს სხვებიც აჰყვნენ. თუკი რუსებს ჟიდო-მასონების შეთქმულების ეშინოდათ, საქართველოში ზოგიერთ მამაკაცს, როგორც ჩანს, სხვა ფობიები ტანჯავდა.

“ქრისტეს უკანასკნელი ცდუნება” (1988, აშშ, რეჟისორი მარტინ სკორსეზე)

1997 წელს რუსეთის ტელეარხმა, “ენტევემ”, გამოაქვეყნა კვირის პროგრამა, რომელშიც ჩართული იყო მარტინ სკორსეზეს ფილმი ”ქრისტეს უკანასკნელი ცდუნება”. მეორე დღეს ოსტანკინოსთან საპროტესტო აქცია გაიმართა. საღამოს რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის სინოდმა გაავრცელა განცხადება, რომელშიც კატეგორიულად მოითხოვა “მკრეხელური ფილმის” პროგრამიდან ამოღება. “ენტევე” დანებდა - სკორსეზეს სურათი ტელევიზიით არ უჩვენეს.

ორი წლის შემდეგ “ქრისტეს უკანასკნელი ცდუნება” ახლა უკვე ქართულმა ტელეარხმა, “რუსთავი-2”-მა, ჩართო პროგრამაში. მეტრო „დელისთან“, ტელევიზიის ოფისის წინ, გაიმართა აქცია, რომლის ორგანიზატორი, მეხსიერება თუ არ მღალატობს,“მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი” იყო. პროტესტანტებს რატომღაც ეგონათ, რომ სკორსეზეს ფილმის ჩვენებას მე ვაპირებდი საავტორო გადაცემა “ფსიქოში”. საგანგებოდ პლაკატებიც გაამზადეს: “მოაშორეთ გარყვნილი გვახარია ეკრანს!”. გაუკვირდათ, როცა აღმოჩნდა, რომ “ქრისტეს უკანასკნელი ცდუნების” ჩვენებას მე არ ვაპირებდი. გაარკვიეს და დაიშალნენ. “რუსთავი 2”-მა სკორსეზეს ფილმი ეთერიდან მოხსნა.

“და ვინჩის კოდი” (2006, აშშ, რეჟისორი რონ ჰოვარდი)

2006 წლის 18 მაისს ათობით მოქალაქე კინოთეატრ “რუსთაველის” წინ შეიკრიბა, რათა გამოეხატა პროტესტი “და ვინჩის კოდის” ჩვენების წინააღმდეგ. ერთი დღით ადრე საქართველოს მართლმადიდებლურმა ეკლესიამ მოუწოდა მრევლს “თავი შეიკავონ მკრეხელური ფილმის” ნახვისგან. საპატრიარქოს ოფიციალურმა წარმომადგენელმა, დავით შარაშენიძემ, განაცხადა, რომ ფილმი “მორწმუნეთა რელიგიურ გრძნობებს შეურაცხყოფს”. კინოთეატრის წინ შეკრებილ აქციის მონაწილეებს ხელში ხატები და პლაკატები ეჭირათ. ერთ-ერთ ტრანსპარანტზე ასეთი წარწერა მახსოვს: “ამ ფილმის ნახვა ქრისტეს მეორედ ჯვარცმაა”. პროტესტანტებს შორის დღევანდელი პარლამენტარი ზაზა გაბუნიაც ვიხილეთ. სამართლიანობა მოითხოვს აღინიშნოს, რომ აქცია სრულიად მოკლებული იყო აგრესიულობას. მის მონაწილეებს, მოწოდებების მიუხედავად, სეანსის ჩაშლა არ უცდიათ.

“მატილდა” (2017, რუსეთი, რეჟისორი ალექსეი უჩიტელი)

უჩიტელის ფილმი “მატილდა” რუსეთის მომავალი მეფის, ნიკოლოზ მეორისა, და ახალგაზრდა ბალერინის სასიყვარულო ურთიერთობაზე გვიამბობს. რუსეთის ტერიტორიაზე ფილმის პრემიერა რამდენიმე ქალაქში ჩაიშალა: რადიკალური და მართლმადიდებლური დაჯგუფებები კატეგორიულად მოითხოვდნენ მკრეხელური სურათის აკრძალვას. პეტერბურგსა და მოსკოვში მოეწყო, მართლაც რომ, გრანდიოზული საპროტესტო აქცია (“მარში”) - უფრო ხალხმრავალი, უფრო ხმაურიანი, უფრო აგრესიული, ვიდრე პუტინის მმართველობის წლებში გამართული ნებისმიერი პოლიტიკური აქცია. მოგვიანებით ფილმის რეჟისორის ადვოკატებზე თავდასხმა მოეწყო - მათ მანქანებს ცეცხლი წაუკიდეს.

“და ჩვენ ვიცეკვეთ” (2019, შვედეთი-საქართველო, რეჟისორი ლევან აკინი)

ჩემმა ფრანგმა მეგობარმა, როცა ლევან აკინის ფილმის ნახვა ვურჩიე, გაკვირვებულმა მიპასუხა: “რომელი ფილმი? ცეკვაზე? ხომ გითხარი, რომ მოვახერხე მაისში ნახვა”.. ცეკვაზეო! და არა “გეი- სიყვარულზე”, როგორც იუწყებოდა ქართული მედია. დიახ, “და ჩვენ ვიცეკვეთ” არაა ფილმი მხოლოდ ორი ახალგაზრდა ბიჭისურთიერთობაზე, ახლად დაბადებულ გრძნობაზე, რომელიც დიდ სიყვარულში გადადის. ესაა ფილმი ცეკვაზე, ესაა ფილმი სიღარიბეზე, კეთილ და გაბოროტებულ ადამიანებზე. ესაა ფილმი თბილისზე, თავისი მოვლილი და მოუვლელი უბნებით, ესაა ფილმი ქართულ სიმღერაზე და, საერთოდ, საქართველოზე, რომელსაც სიყვარულს უხსნის ფილმის ავტორი. სიძულვილით სავსე ადამიანს, რომელმაც ცხოვრება ვერ მოიწყო, ყველაზე მეტად სწორედ დიდი სიყვარულის ხილვა აბრაზებს. ამიტომაცაა ასეთი ისტერიკა ლევან აკინის პრემიერის წინ. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ აქციები საქართველოს კინოთეატრებთან - ესაა აქცია “ბევრი სიყვარულის” წინააღმდეგ. ამ თვალსაზრისით, წარმოუდგენლად საინტერესო ამბავი ხდება კინოს ისტორიაში - ის, რასაც ვხედავთ ფილმში, მეორდება კინოთეატრის გარეთ. ეგაა რომ ეკრანზე დიდი სიყვარულია, გარეთ კი, ქუჩაში, - დიდი სიძულვილი. ვნახოთ, ვინ მოიგებს ამ ომს საქართველოში.

ჩამოტვირთე მეტი

შშმ პირები დეინსტიტუციონალიზაციის პროცესს მიღმა
please wait

No media source currently available

0:00 0:22:58 0:00
დილის საუბრები
უკანასკნელი ეპიზოდი
შშმ პირები დეინსტიტუციონალიზაციის პროცესს მიღმა
დილის საუბრები
დილის საუბრები

გამოიწერეთ

ITunes Video Podcast
XS
SM
MD
LG