რამდენიმე თვეა, ვერაფერს ვკითხულობ. ფილმებს უფრო ვუყურებ ხოლმე. ძირითადად კი ვიწყებ და ვეღარ ვაგრძელებ. ადრე ვერაფერს ვტოვებდი შუა გზაზე, უთუოდ ბოლომდე უნდა ჩამემთავრებინა წიგნიც და ფილმიც. მაგრამ როგორღაც მივეჩვიე, ხუთ-ათ წუთში მიგდებულ ფილმებს მუღამიც კი დავუჭირე.
ისე მივეჩვიე, უფრო მეტს აღარც ვითხოვ კინოსგან. ვიწყებ ყურებას და ცოტა ხანში მკვდარივით მეძინება. ამ მარათონში მაინც გამოერევა ხოლმე რამე ისეთი, თვალს რომ ვერ მოწყვეტ. ასე შემომეყურა „ბექრუმსიცა“ და „შეპყრობილიც“.
ორივე ობიექტურად კარგია და ორივე ფენომენია. თითოეულმა დაახლოებით მილიარდამდე მოგება მოუტანა სტუდიებს.
„ბექრუმსმა“, ათმილიონიანი ბიუჯეტით, ოთხას მილიონამდე დოლარი გააკეთა, „შეპყრობილი“ კი ნახევარ მილიარდს ასცდა ნახევარმილიონიანი ბიუჯეტით. ეს ლამის შაურიანი ფილმებია, ნოლანს ამათი ბიუჯეტი ერთ სცენაზე არ ეყოფოდა, მაგრამ, ნოლანს რომ არ დაესიზმრება, ისეთი მაგრებია. ორივე ეს ფილმი მათი რეჟისორებისთვის ფაქტობრივად დებიუტია. და ეს ეტყობა თვითონ ფილმებს, მეტი თავისუფლება აქვთ, მეტად ავანტიურულები არიან, უფრო ახლოს მიდიან „ახალ“ მაყურებელთან.
შეიძლება ამიტომაც ვერ მივიდა ამ მაყურებლის გულამდე სპილბერის „გამოაშკარავების დღე“? რა თქმა უნდა, ეს არ არის დიდი კაცის საუკეთესო ნამუშევარი, საუკეთესო კი არა, ისერაც ვერ არის, მაგრამ, მოდი, ნურც იმას დავუკარგავთ, რომ კინოს პატრიარქი 80 წლისაა.
კარი ბარკერი, „შეპყრობილის“ რეჟისორი, სულ ოცდაექვსისაა. კეინ პარსონსი კი მთლად 21 წლის გახდა. ორივეს შესანიშნავი დასაწყისი აქვს.
იყო ბოლო დროს კიდევ რამდენიმე გამონათება, ისეთი, რომ არ მიგაძინებს. საუკეთესო მათ შორის ნამდვილად ალექს რასელის „ლარკერია“ (Lurker). ეს შესანიშნავი, შემაწუხებელი და ატმოსფერული ფილმი არის ტყვეობაზე. ისეთი, უხერხულობაში რომ ჩაგაგდებს ყურებისას, მაგრამ წამითაც ვერ მოეშვები.
არის კიდევ Wasteman, ქართულად ალბათ უმაქნისი გამოდის, უსარგებლო ან წარუმატებელი ადამიანი. ვისაც ციხის დრამები უყვარს, იმისთვის მისწრება იქნება. და ვისაც არ უყვარს - მით უმეტეს, კარგი ტვისტი ელის ფილმის ბოლოში. იმდენად მოულოდნელი არა, როგორც ეფექტური, მაგრამ ყურებად ღირს. მეტიც ღირს.
მალე გამოვა ეკრანებზე დიდი ლი ჩან დონის ახალი ფილმიც, რეჟისორის ექვსწლიანი დუმილის შემდეგ. მისი „ალმოდებული“ როგორღაც უსამართლოდ ჩაიკარგა. საერთოდ, რამდენიმე ისეთი ფილმი ჩაიკარგა ბოლო დროს, გული რომ მოგიკვდება.
პირადად მე მოუთმენლად ველი ნა ჰონჯინის „იმედს“ (Hope). სამხრეთ კორეული კინო ისედაც მიყვარს, მაგრამ ამის ფილმები რაღაც სხვანაირად მეხება. ამით სხვებს კი არ ვაკნინებ, თუნდაც იმავე ლი ჩან დონს, ან პარკ ჩან ვუკს, ორივეს კინოს მოუთმენლად ველი ხოლმე, მაგრამ ნა ჰონჯინს აქვს ხოლმე დამატებით რაღაც, რაც უმნიშვნელო დეტალებში გამოიხატება და რაც სრულიად ბანალურ ნერვებზე მირტყამს, ისე რომ, ცოტა სხვანაირად მაფორიაქებს.
წლევანდელია „ვარდის ბუჩქის კრეჭაც“ (Rosebush Pruning). აი, ეს კინო კი ცოტა სხვაგან დგას. მთელი ამხელა შესავალიც, პრინციპში, ამის გამო დამჭირდა.
ჩამოთვლილთაგან ეს ალბათ ყველაზე დურაკული რამეა. ჩამოუთვლელ ფილმებშიც ბევრია ამაზე უფრო აზრიანი და ღრმა. და მაინც, არის „ვარდში“ ის, რაც არ არის სხვაგან. უფრო სწორად, არ არის ისეთი, როგორიც არის აქ. პირველ ყოვლისა, ესაა ატმოსფერო - ფერები, ფაქტურა , განათება, კომპოზიცია, ხმა. ეს არც არის ფილმი, ეს უფრო დიდი კლიპია. ვიდეორგოლი, სრულიად დურაკული, მაგრამ იმდენად ლამაზი, რომ თვალს ვერ მოწყვეტ. მარტო „სებაგოს“ მფრინავი ფეხსაცმელები რად ღირს.
მსახიობები ცალკე ამბავია. აქ მარტო ჯეიმი ბელი კი არ არის, რომელიც ნებისმიერ, ყველაზე დურაკულ როლშიც კი გულს აგიჩუყებს, რამეთუ მუდამ მოგაგონებს იმ ბიჭუნას, ლოყები რომ უწითლდებოდა, როცა მონდომებით ცეკვავდა „ბილი ელიოტში“. აქვეა ელ ფანინგიც, თავისი ალბათ საუკეთესო როლით.
და აქ არის უბრალოდ ბრწყინვალე პამელა ანდერსონი, დამაბრმავებლად ქათქათა კბილებით, რომელსაც აშკარად მეორე, ასე ვთქვათ, უკეთესი სუნთქვა გაეხსნა „მაშველების“ შემდეგ. ჩვენ კი „უკანასკნელი შოუგერლი“ ჩავუთვალეთ ბოლო დიდ მიღწევად. სულ ტყუილად. პამელა „ვარდში“ უბრალოდ დაუვიწყარია. შეუძლებელია თვალი მოწყვიტო მის მანათობელ პირს, ან ფეხს, როცა მგლები გლეჯენ.
აქვეა კალუმ ტერნერიც და რაილი კიოც. კრისტობალ ბალენსიაგა და დონატელა ვერსაჩეც - ფილმის არსებითი პერსონაჟები. ცოტა ბოტეგა ვენეტაც. მაგრამ, რაც მთავარია, აქ არის ოჯახის მამა. ვინც დააბრმავა პამელას კბილების ბრწყინვამ. ესაა შესანიშნავი ტრეისი ლეტსი. სულ რომ არაფერი, ამ კაცმა დაწერა „აგვისტო: ოსეიჯის ოლქი“, დიდებული პიესა, პულიცერის ლაურეატი. ეკრანიზებაც არის ამ პიესისა, მერილ სტრიპით, თუმცა ნახვა არ ღირს. ჰოდა, არა მარტო დაუვიწყარ გმირს ქმნის ეს ლეტსი „ვარდში“, არამედ სრულიად დაუვიწყარ სიკვდილსაც. ესაა უბანალურესი და აქედან ულამაზესი ნახტომი მარადისობაში, სიკვდილის წინ ხელის მოქნევით გაფორმებული, ფეთ შოპ ბოისის ფონზე.
ფილმის რეჟისორი ხომ არა და არ არის უბრალო კაცი. ვინც კინო ოდნავ მაინც იცის, იცის კარიმ აინუზიც.
„ვარდის ბუჩქთა კრეჭას“ აქვს მოწონების კატასტროფული 17% რეიტინგი. კინოს მოყვარულისთვის შეუძლებელია ამ ფილმის ყურება, მაგრამ სავალდებულოა იმისთვის, ვისაც უყვარს სილამაზე.
ფილმის დასაწყისში ერთ-ერთი მთავარი (აქ ყველა მთავარია) გმირი და მთხრობელი ამბობს: „ჩვენ ყოველთვის გვაინტერესებდა მარტო მუსიკა და მოდა. ჩვენ ყველანი ვართ ზარმაცები, უფერულები, ცარიელი ეგოისტები. ჩვენ ყველანი“.
ვინც ასეთი არ არის, პირველად იმან არ ნახოს „ვარდის ბუჩქთა კრეჭა“.
